Virtuele caches (6)

Voor doel #37 van mijn Day Zero Project moest ik 10 virtuele caches loggen. Dat is ondertussen gelukt, ik heb er zelfs al 12. Maar ik heb best het een en ander over deze bijzondere cachevorm te vertellen, dus daarom krijgen deze caches een korte serie eigen verslagen.

De opdracht die je moest doen voor deze virtuele cache, vond plaats in een oud natuurtheater ergens tussen Baarn en Hilversum. Ik wandelde er een stuk voor om tijdens de NS-wandeling Landgoed Groeneveld van station Baarn naar station Hilversum Media Park. Het verslag van deze wandeling kun je hier lezen.

7. Walk of Fame – GC7B6GD

Uit mijn log bij deze cache: “Ik heb een zwak voor virtuele caches, dus ik maak een omweg voor een paar “minutes of fame”. De Grote Heideroosjes Show in het oude natuurtheater. In mijn eigen woonplaats Oisterwijk is ook een oud natuurtheater, maar daar wordt nog steeds opgetreden door de plaatselijke toneel/musicalverenigingen.”

dsc01670

Natuurtheater in het Goois Natuurreservaat

Over het natuurtheater, overgenomen van de cachepagina:

“Oorspronkelijk was het terrein eigendom van de Algemene Nederlandse Metaalbewerkersbond. De grond kon door de leden van die bond gebruikt worden om zich er te vermaken in de frisse lucht. In de crisisjaren, ten tijde van enorme werkloosheid, bood de bond aan om jeugdige, werkloze leden te laten werken op dat terrein.
De jongeren groeven een groot gat in de grond om daar een vijver van te maken. Voor hun arbeid kregen zij geen vergoeding. Met het zand, dat uit het gat afkomstig was, werd een wal opgeworpen en het theater kreeg zijn vorm.
In 1940 was het amfitheater van de Metaalbewerkersbond klaar.

Het theater werd na de oorlog door de leden van de Metaalbewerkersbond gebruikt voor landdagen en er kwamen mensen, bekend van de radio en televisie, optreden.
Voor 1-meivieringen boden het terrein en het amfitheater ook een goede accommodatie. Mensen zoals Drees sr, hielden dan vaak toespraken.

De Algemene Nederlandse Metaalbewerkersbond vond in 1964 een ander perceel dat beter aan de eisen voldeed. Het bestuur verkocht de grond aan de gemeente Amsterdam. De hoofdstad stelde het theater open voor schoolkampen en voor bedrijven.

Inmiddels heeft de gemeente Amsterdam het terrein met het amfitheater overgedaan aan het Gooisch Natuurreservaat dat nu het terrein in beheer neemt.”

De foto is door mijzelf gemaakt.

 

 

Advertenties
Geplaatst in #geocaching, Day Zero Project | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Day Zero Project: Done: Doel 81/Tien vegetarische recepten

Yes, alweer een doel van mijn Day Zero Project volbracht. Het gaat lekker de laatste weken. Doel #81 is er eentje uit de categorie Vegetarische (Vr)Eetideeën, namelijk het uitproberen van tien nieuwe vegetarische recepten en die publiceren op mijn blog. Met dank aan doel #80 (een week lang veganistisch eten), schoot dit doel fijn op. Soms is het best handig als doelen elkaar een beetje overlappen.

Wat heb ik allemaal gegeten?

  1. Courgette lasagne
  2. Pittige ratatouille
  3. Pasta Gemelli
  4. Vegetarische curry
  5. Bulgur met aubergine, granaatappelpitjes en yoghurtsaus
  6. Broccolicouscous met asperges
  7. Kikkererwtenschotel
  8. Geroosterde groente crumble
  9. Plantaardige lasagne met asperges en walnoten
  10. Kapucijnerschotel

Van deze tien gerechten is nummer 7 mijn favoriet, hoewel nummer 5 er heel dichtbij zit.

Mocht je ook één of meerdere van deze recepten willen proberen; de links naar de blogs met de recepten staan hierboven.

Eet smakelijk!

DSC04761_LI (42)

 

Geplaatst in Day Zero Project, Maar wat eet jij dan?, Meatless Monday, Vegetarisch recept | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Virtuele caches (5)

Voor doel #37 van mijn Day Zero Project moest ik 10 virtuele caches loggen. Dat is ondertussen gelukt, ik heb er zelfs al 12. Maar ik heb best het een en ander over deze bijzondere cachevorm te vertellen, dus daarom krijgen deze caches een korte serie eigen verslagen.

6. Heliostaat – GC7B6DK

Met mijn museumkaart wilde ik het Thermenmuseum in Heerlen gaan bezoeken. Natuurlijk reisde ik per trein (Dal Vrij abonnement). Toen ik ontdekte dat ik praktisch naast het station van Heerlen een virtuele cache kon loggen, was mijn interesse direct gewekt, want dat zou heel mooi zijn voor mijn Day Zero Project.

Het was even zoeken hoe ik op het Maanplein moest komen, maar toen ik er eenmaal was, vond ik die heliostaat een prachtig object. Heb er best een tijdje naar staan kijken, hoe het allemaal werkte en weerspiegelde enzo.

Onderstaande (promotie)tekst komt van de cachepagina af en onderaan wordt ook uitgelegd wat een heliostaat is:

“Het Maankwartier is de nieuwe stationsomgeving van Heerlen. Een plek waar mensen werken, wonen, reizen en kunnen genieten. Er komen onder meer winkels die horen bij een station, maar het is zeker geen winkelcentrum. Het nieuwe stukje Heerlen is vooral een mooie verbinding tussen Heerlen-Zuid en Heerlen-Noord. Het spoor splitste de stad in tweeën; Maankwartier zorgt voor een nieuwe connectie. De ‘plaat’ over het spoor is de echte verbinding.

Dankzij Maankwartier kunnen mensen veel gemakkelijker van het ene naar het andere stadsdeel gaan. Maankwartier is het nieuwe visitekaartje van Heerlen, van Parkstad. Een plek waar reizigers aankomen met bus en de trein en zich verwonderen over het bijzondere ontwerp. Een plek waar mensen graag verblijven en elkaar ontmoeten. Een plek om trots op te zijn en om over te praten.

Het Maankwartier brengt ook weer schoonheid in de stad. Met hoge bogen, fraaie gevels, intieme straten, royale trappartijen en ontmoetingspleinen. Het unieke ontwerp combineert bouwstijlen uit de belangrijke perioden van mijnbouw en het Romeinse verleden met een vleugje zuidelijke warmte en romantiek.

Het Maankwartier is vooral ook een kunstwerk. Bedacht door de Heerlense kunstenaar Michel Huisman. Met in het kunstwerk nog eens 89 kleinere kunstwerken. Sommige zijn heel zichtbaar, zoals de Heliostaat, andere zijn verstopt als bouwkundig detail. Alle kunstwerken samen, vormen één sterrenbeeld en vertellen een eigen verhaal.

Het grootste kunstwerk, de Heliostaat, is klaar en zorgt voor zonlicht in een donkere parkeergarage. Een heliostaat is een instrument dat met behulp van een spiegel het zonlicht laat weerkaatsen naar een bepaald punt. Normaalgesproken zou de draaiing van de aarde ervoor zorgen dat het zonlicht steeds naar een ander punt wordt weerkaatst door de invalshoek die steeds verandert, maar doordat de heliostaat is verbonden aan een klok draait de spiegel mee en wordt het zonlicht dus steeds naar hetzelfde punt weerkaatst.

De heliostaat werd waarschijnlijk uitgevonden door Willem Jacob ’s Gravesande om proeven mee uit te voeren. Toendertijd waren er namelijk nog geen sterke lampen beschikbaar en was de zon vaak de enige geschikte lichtbron voor optische proeven.

Tegenwoordig worden heliostaten niet meer veelvuldig gebruikt voor het uitvoeren van proefjes, maar voor onder andere het opwekken van zonne-energie. Die heliostaten zijn dan wel computergestuurd in plaats van dat de spiegels draaien door een klok. In een dergelijke zonnecentrale, weerspiegelen vele heliostaten het licht naar een centrale toren. In die centrale toren bevindt zich zout of water dat door het zonlicht wordt opgewarmd. Het zout of water absorbeert die zonnestralen en het merendeel van die hitte kan worden omgezet in elektriciteit.”

En in dat Romeinse verleden – Heerlen heette destijds Coriovallum – bracht ik de rest van de dag door. Ik bezocht eerst het Thermenmuseum en begon daarna aan de door het museum uitgezette Romeinen-wandeling “Van Villa naar Vicus”. Over deze wandeling ga ik ook nog ooit een blog schrijven.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

Geplaatst in #geocaching, Day Zero Project | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Virtuele caches (4)

Voor doel #37 van mijn Day Zero Project moest ik 10 virtuele caches loggen. Dat is ondertussen gelukt, ik heb er zelfs al 12. Maar ik heb best het een en ander over deze bijzondere cachevorm te vertellen, dus daarom krijgen deze caches een korte serie eigen verslagen.

Van deze 12 virtuele caches vond ik er eentje in het buitenland, namelijk in België. Overigens is onze lijst met virtuals van voor de start van mijn DZP nog veel internationaler, want we deden al virtuele caches in Frankrijk, Engeland, Duitsland en Zweden. En dat werd de tweede Belgische virtuele cache voor de Heideroosjes. Toevallig beiden in de stad Antwerpen.

5. Antverpia Monumentum – GC7B9D3

Mijn moeder en ik waren per trein naar Antwerpen Zoo geweest. De dierentuin ligt naast het station. Omdat we na sluitingstijd van de dierentuin nog vrij lang moesten wachten op de trein terug naar Roosendaal, gingen we nog een cache doen. Ik had namelijk gezien dat er een nieuwe, virtuele cache te doen was, op een paar honderd meter lopen vanaf het station en dat vond ik wel interessant voor mijn Day Zero Project.

De aanleiding voor deze cache was minder leuk, het betreft een herinneringstegel voor de slachtoffers van een bombardement op een bioscoop in de Tweede Wereldoorlog.

Onderstaand stukje komt van de cachepagina van Antverpia Monumemtum af:

“6 december 1944 is een zwarte dag in de Antwerpse oorlogsgeschiedenis.
Iets voor half vier in de namiddag zitten naar schatting 1.100 personen in Cinema Rex op de Keyserlei. Vol spanning genietend van de gloednieuwe western ‘The Plainsman’ met in de hoofdrol Gary Cooper, bij ons beter gekend onder de naam ‘Buffalo Bill’, wanneer er plots een Duitse V2-raket op het bioscoop gebouw inslaat.

De ontploffing doodde 567 personen en nog 289 gewonde personen konden vanonder het puin gered worden.

Ook in de buurt rondom het bioscoopcomplex was de ravage enorm. Ruim 130 omliggende huizen werden beschadigd, alsook Cine Scala, het vroegere hotel Beaulieu en de Koninklijke Vlaamse Opera waar een brand uitbrak in de foyer.

Als je een filmpje meepikt in de UGC, wanneer je er passeert als toerist of je bent op shoppingtrip, denk dan even aan wat er zich hier meer dan 70 jaar geleden heeft afgespeeld.

De enige rechtstreekse verwijzing naar het drama, bijna onzichtbaar, op de grond in de zij-ingang staat een herdenkingsmonument voor de slachtoffers, waar toen de Rex gevestigd was. Deze tegel kwam er pas in 2009.”

Deze afbeelding van de tegel komt ook van de cachepagina

 

 

Geplaatst in #geocaching, Day Zero Project | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Throwback Thursday: 18 april 2012

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 18 april 2012:

Ik was net verhuisd (van Hilvarenbeek terug naar Oisterwijk) en had daardoor al een paar weken niets aan geocaching gedaan. Ik begon afkickverschijnselen te vertonen, dus moest hoognodig op jacht.

Het verslag:

4071. Rondje Breugelense Beek en Olen
Maker: De Overburen
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 18 april 2012
Plaats: Son

Voor deze dag stond een bezoek aan de IKEA gepland, maar ik wilde toch ook wel graag een cache doen van tevoren. Eentje in de buurt van de IKEA dus en omdat ik de Rondjes van de Overburen altijd prima caches vind, was de keuze snel gemaakt.

Het rondje viel dit keer een beetje tegen en dat kwam door meerdere factoren. Een gedeelte van de route was al bekend van het vorige rondje dat ik gelopen had en de traditional op de route had ik toen al meegenomen. Verder was ik mijn fototoestel vergeten en dat terwijl ik buffels tegenkwam en ze heel dichtbij stonden. Ook was het weer een beetje dreigend en de parkeerplaats niet zo handig gekozen. Verder wel een prima rondje en de cache-locatie vond ik weer wel goed gekozen.

Mijn bezoekje aan de IKEA was vrij deprimerend. Ze waren aan het verbouwen en daardoor was de helft van de artikelen niet te zien. Omdat ik alleen was kreeg ik ook het artikel dat ik wel wilde niet gesjouwd.

Alles bij elkaar dus niet zo’n heel goede dag, maar de afkickverschijnselen waren wel weg.

Wat ik hier op 18 april 2019 nog aan toe te voegen heb:

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Ik vind verhuizen echt een gedoe, maar ondertussen ben ik alweer twee verhuizingen verder. Ha en toen had ik nog een auto om spullen vanaf de IKEA te vervoeren. Nu ben ik een paar keer met de trein naar IKEA geweest en dat is pas echt een gedoe. Eigenlijk was ik toen heel erg verwend, haha.

 

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Virtuele caches (3)

Voor doel #37 van mijn Day Zero Project moest ik 10 virtuele caches loggen. Dat is ondertussen gelukt, ik heb er zelfs al 12. Maar ik heb best het een en ander over deze bijzondere cachevorm te vertellen, dus daarom krijgen deze caches een korte serie eigen verslagen.

4. Poppetje – GCA069

Deze virtuele cache was er weer eentje van de categorie heel erg gemakkelijk. Als je tenminste op de locatie kan komen, want Amersfoort is voor mij niet naast de deur. Je hebt ook mensen die virtuele caches vanachter hun laptop oplossen, maar ik vind dat je wel echt op de locatie moet zijn geweest.

De locatie van Poppetje is te vinden bij een groot straatmozaïek in het centrum van Amersfoort en ik kwam er langs tijdens de NS-wandeling Heiligenbergerbeek van een bushalte in Woudenberg, naar station Amersfoort. Het verslag van deze wandeling lees je hier.

Op de foto zie je mijn hand met daarin mij gps en op de grond een stukje van het mozaïek. Ik vertel niet wat er op de afbeelding te zien is, want dat is namelijk de vraag voor deze virtual.

Geplaatst in #geocaching, Day Zero Project | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Virtuele caches (2)

Voor doel #37 van mijn Day Zero Project moest ik 10 virtuele caches loggen. Dat is ondertussen gelukt, ik heb er zelfs al 12. Maar ik heb best het een en ander over deze bijzondere cachevorm te vertellen, dus daarom krijgen deze caches een korte serie eigen verslagen.

Vandaag het verslag over Zwarte Blink en Parnassiavallei

Deze twee oude virtuals (beiden 2002) horen bij elkaar. Ze zijn ook te loggen in hetzelfde duingebied bij Bergen aan Zee en ik heb er heel wat voor over gehad om ze te kunnen loggen. Iets met caches vergeten in te laden, slechte internetverbinding, een lange, moeizame treinreis, een gewijzigde wandeling, een bus-die-niet-bleek-te-rijden, en nog tien kilometer naar het station moeten strompelen – toen ik er al meer dan twintig kilometer op had zitten -, honger en dorst. Het duingebied is wel geweldig mooi en ik maakte prachtige foto’s, maar ik was totaal uitgeblust na deze dag (en ik moest de dag erna drie postwijken bezorgen, hoe ik dat voor elkaar heb gekregen, weet ik nu nog niet)

  1. Zwarte Blink (GC39EF)
  2. Parnassiavallei (GCGECF)
  • Maker: GeoGerard
  • Type: Virtuals
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 14 juli 2017
  • Plaats: Bergen aan Zee

Naar Alkmaar is een behoorlijk lange treinreis (ik heb Dal Vrij), ook al rijdt de trein in 1x door vanaf Den Bosch. Toen ik aan kwam miezerde het en bleek ik één van de twee virtuals niet ingeladen te hebben in mijn gps. Verdomme, ik was nogal kwaad op mezelf, dat ik dat niet gecontroleerd had. Onderweg naar de eerste cache verschillende keren geprobeerd om wifi te vangen met mijn oude wookie-fookie telefoon, maar dat lukte niet, dus ik raakte ontzettend gefrustreerd.

dsc08765

Bunkers in Bergen

Mijn frustratie zakte pas iets weg toen ik bij de eerste cache van de Bunkers in Bergen-serie was aangekomen, nummertje 5, want die was het dichtste bij vanaf het station. Ik dacht eigenlijk dat deze caches in de duinen lagen, maar dat bleek niet zo te zijn, het was meer een gebied met sloten en weilanden. Het weer klaarde ondertussen wel op, dus ik besloot om dan deze serie maar helemaal te gaan lopen en een andere keer nog eens terug te komen voor de virtuals. Onderweg klaarde het weer echter heel erg op en door de goede hints ging het vinden van de Bunker-serie heel voorspoedig. Ik vond ook nog een cache op de route, die Vliegveld Bergen heette, maar ik heb er niets van een vliegveld gezien, dus ik weet niet waar de naam op sloeg. De cache had beter “de rat” kunnen heten, want hij werd bewaakt door een grote plastic rat.

Bij Bunkers in Bergen was ik ongeveer halverwege de route en daar vond ik een bankje. Dus besloot ik nog een laatste poging met wifi te wagen en nu lukte het wel. Hierdoor kon ik de coördinaten van de ontbrekende virtual alsnog in mijn GPS zetten. Tja, zou ik nu nog richting het duingebied gaan wandelen of niet? Eigenlijk was mijn oorspronkelijke dagdoel die virtuals geweest. En nu liepen er eigenlijk twee plannen door elkaar. De roep van de virtuele caches was groot, dus ik wandelde toch in de richting van het duingebied. Onderweg passeerde ik nog de cache Kasteel Rampenbosch. De naam was mooier dan de cache, want van het kasteel was helemaal niets meer over dan een herinnering en een straatnaam.

dsc08790

Duingebied

Het was veel verder lopen naar de ingang van het duingebied, dan ik van tevoren had ingecalculeerd. Wel was bij de ingang een bushalte. Ik spotte de woorden “Alkmaar station” en dacht mooi: dan kan ik straks lekker terug met de bus. En ik wandelde vrolijk het duingebied in. Ik deed een cache op de parkeerplaats die een heel hoge moeilijkheidsgraad had, maar die eigenlijk helemaal niet zo moeilijk was, ik had hem vrij snel te pakken. Toch die cache-ervaring? Misschien wel. Logjes lezen hielp daar ook wel.

Ik kocht een kaartje bij de automaat, want deze duinen zijn van dezelfde waterleidingmaatschappij, als die bij Castricum, waar ik met Anke en Guy heb gewandeld in november vorig jaar (2016). Het kost maar 1,80 euro, dus het is niet zo duur, maar ik werd natuurlijk weer niet gecontroleerd, dus een beetje onzinnig is het ook wel weer (ik werd vandaag wel tot 3x gecontroleerd in de trein, maar dat is een ander verhaal). Vol goede moed begon ik aan de wandeling naar de Zwarte Blink. Toegegeven, dit gebied is erg mooi, dus die 1,80 euro is het zeker wel waard. Overal de meest prachtige vergezichten. Ook wel wat hoogteverschillen, meer dan daar bij Castricum.

dsc08805

Uitzicht vanaf de Zwarte Blink

Het duurde dus een stuk langer dan verwacht voor ik op de Zwarte Blink stond, dit bleek een uitkijkpunt te zijn. Wel een mooi uitzichtpunt. Ondertussen was het zelfs zo warm geworden, dat ik mijn jas omgeknoopt had. Foto’s gemaakt ten bewijs dat ik op de Zwarte Blink ben geweest en door naar de Parnassiavallei. Er waren toch wel bordjes van een NS-wandeling in de duinen, ondanks dat ik daar naar gezocht had en niets geschikts kon vinden. Stom. Ik kon de route nu wel een stuk volgen tot aan het fietspad. Er bleek dus een groot, breed fietspad door deze duinen te lopen. Als ik dat geweten had, had ik een OV-fiets op station Alkmaar gehuurd en was ik hier naartoe gefietst. Maar ik was in de veronderstelling dat je alleen maar te voet in dit gebied mocht komen. Later kreeg ik hier nog meer spijt van…

In de Schoorlse Duinen stonden ook paddo’s, dus aan het einde van de dag had ik er toch mooi een stuk of vijf gescoord. Ik vond ook de ingang naar de Parnassiavallei, de andere virtuele cache. Ook deze lag op een uitkijkpunt. Eigenlijk vond ik het uitzicht hier nog indrukwekkender dan bij de Zwarte Blink, dit vooral omdat je nu dichter bij de zee was en de bewolking heel mooi boven het zeewater schitterde. Het waaide hier wel gruwelijk had, dus ik moest mijn pet gaan redden, toen die wegwaaide. Ook hier weer foto’s gemaakt ten bewijs.

dsc08841

Uitzicht Parnassiavallei

Ondertussen voelde ik mijn voeten wel, dus ik besloot het duingebied uit te gaan wandelen en vlug op de bus naar het station te stappen, want het was ook al veel later dan ik had ingepland. Het was evengoed nog twee kilometer lopen. En toen stond ik daar bij de bushalte met mijn tong op mijn schoenen en pijnlijke voeten en toen bleek die fi-fa-fucking-bus niet te rijden. De zomerregeling ging in op 15 juli en het was dus pas 14 juli…stond ik daar, slechts een dag te vroeg maar Geen Bus. Ik baalde verschrikkelijk, maar ik had geen keuze, ik moest gaan lopen. De enige andere optie was een taxi bellen, maar ik zat met het wifi-probleem en taxi’s zijn gruwelijk duur, zeker in je eentje. Of liften, maar dat durf ik echt niet. Dus werd het lopen. Alle bushaltes op de route gaven dezelfde boodschap: geen bus vandaag.

 

Uiteindelijk heb ik dus nog tien kilometer extra gelopen, dat is verder dan van Tilburg naar Oisterwijk… Op station Alkmaar aangekomen stond er ruim 30 kilometer op de teller van Smaug en kon ik bijna niet meer op mijn voeten staan van ellende. Het was ook al 21 uur geweest. Bleek er ook geen rechtstreekse trein meer naar Den Bosch te rijden. Omdat de intercity naar Utrecht net voor mijn neus weg reed, besloot ik maar in de sprinter naar Amsterdam te stappen. Mijn voeten deden echt ontzettend veel pijn, ik heb ze in de trein in allerlei houdingen gehad, maar het hielp niet echt. In Amsterdam bleek er gelukkig nog wel een intercity naar Den Bosch te rijden en ik had nog tijd om een zak friet te kopen, want ik had ondertussen ook behoorlijk veel honger gekregen en de vegetarische salades bij de Hema (wat ik eigenlijk liever wilde eten dan friet) waren uitverkocht. Uiteindelijk ben ik nog met de trein thuis gekomen, met de allerlaatste sprinter naar Oisterwijk.

Deze dag liep dus niet helemaal zoals gepland, maar dat is dan ook een leermoment en uiteindelijk is alles goed gekomen. De volgende dag, kon ik er ondanks de spierpijn (en toen moest ik dus drie hele postwijken bezorgen met huis-aan-huis…) wel weer om lachen, maar ik was wel totaal gesloopt.

dsc08871

Zonsondergang

Alle foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt op de helse dag, 14 juli 2017.

Geplaatst in #geocaching, Day Zero Project | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Virtuele Caches (1)

Voor doel #37 van mijn Day Zero Project moest ik 10 virtuele caches loggen. Dat is ondertussen gelukt, ik heb er zelfs al 12. Maar ik heb best het een en ander over deze bijzondere cachevorm te vertellen, dus daarom krijgen deze caches een korte serie eigen verslagen.

Vandaag trap ik af met het verslag over de eerste virtuele cache die ik vond tijdens de DZP-periode: Pegasus Bridge in Arnhem.

1. Pegasus Bridge – GCGECF

Pegasus Bridge is een cache uit 2003. Je moet een herdenkingsplaquette zoeken op de John Frost Brug in Arnhem. De brug die bekent is uit de oorlogsfilm A bridge to far. 

Op de cachepagina wordt verder heel weinig informatie gegeven, maar ik heb een paar maanden stage gelopen bij het Gelders Archief in Arnhem en kwam toen regelmatig langs deze brug. In de maand september wordt de vrijheid in deze omgeving ook nog groots herdacht. Mede hierdoor ging ik zelf maar eens op onderzoek uit naar de betekenis van de pegasus – het gevleugelde paard – in Arnhem.

De militaire operaties met als doel geallieerde militairen na de Slag om Arnhem, vanuit bezet gebied te evacueren over de Nederrijn naar geallieerd gebied, heette Operatie Pegasus 1 en 2. Het mythische dier was ook het embleem (ze droegen dit om hun bovenarm) van de 1st British Airborne Division, dit waren geallieerde soldaten uit Groot-Brittannië, die in Arnhem hebben gevochten.

In Arnhem kun je de Freedom Trail wandelen, die loopt langs zo’n 35 stoeptegels met het pegasus-symbool erop. Deze tegels markeren locaties die van belang zijn geweest in de oorlog.

pegasustegel

Pegasus-tegel op de John Frostbrug in Arnhem en mijn hand met Smaug (gps)

Bronnen:

Operatie Pegasus 1 en 2

Arnhemse mysteries opgelost: versierde stoeptegels in de binnenstad

Geplaatst in #geocaching, Day Zero Project, Geschiedenis | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Throwback Thursday: 11 april 2015

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 11 april 2015:

Ik ging per fiets een geocachingtrail doen langs ANWB-paddestoelen. Maar ik was iets cruciaals vergeten: nieuwe batterijen…

Het verslag:

5592. Rondje Paddestoelen #5
5593. Rondje Paddestoelen #6
5594. Rondje Paddestoelen #1
5595. Rondje Paddestoelen #2
5596. Rondje Paddestoelen #3
Maker: Langvangemert
Type: Multi’s
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 11 april 2015
Plaats: Vught

Het weer compleet omgeslagen ten aanzien van de dag ervoor. Het was bewolkt en waaide. Maar het was een 1-cache-datum en ik probeer die dit jaar op te lossen. Dus ging ik toch heel fanatiek op pad om de nieuwe Paddestoelen-serie in Vught te gaan doen. Een serie die me aantrok omdat hij langs fietspaddestoelen gaat. Kon ik meteen ook wat aan waymarking doen.

Al eerder dan verwacht kwam ik bij de eerste paddo aan. Dat was niet de eerste van de serie, maar nummertje 5. De serie zat netjes in elkaar. Allemaal off-set-multi’s en je fietste keurig een rondje.

Maar ik was vergeten om nieuwe batterijen mee te nemen en de batterijen die in Smaug (mijn gps) zaten, waren zo goed als leeg. Dus het was de vraag hoe lang de batterijen het uit gingen houden. Ik ben een groot fan van oplaadbare batterijen en had geen zin om in het centrum van Vught dure niet-oplaadbare batterijen te gaan kopen. Daarnaast was ik ook niet bepaald in het centrum van Vught, maar in het buitengebied.

Ik bracht het er nog best goed vanaf, vijf paddo-caches werden keurig afgewerkt. Maar bij de laatste begaf Smaug het: hij viel voor de zoveelste keer uit en wilde echt niet meer opstarten. De batterijen waren volledig uitgeput.

Dus zat er niets anders op dan terug naar huis te fietsen. Uit mijn hoofd dus, dat ging me gelukkig wel goed af, ik had goed onthouden hoe ik op de heenweg was gefietst. De fietstocht viel me nu veel zwaarder, omdat ik nu tegenwind had. Ik was nog maar net thuis, of het begon keihard te stortregenen. Dus stiekem was ik blij dat ik eerder op had moeten geven, nu was ik droog thuis gekomen.

Wat ik hier op 11 april 2019 nog aan toe te voegen heb:

Tja, batterijen vergeten staat toch wel in de meest gemaakte geocachersfouten-top-10. Net als pen vergeten of kwijtraken. Gelukkig is het me nog nooit ver weg overkomen. Vught is gelukkig niet al te ver van Oisterwijk af, dus een maand later ben ik nog eens terug geweest om de paddestoelen-serie te voltooien.

De afbeelding van de batterijen komt van de website van de Hema. Dit zijn de oplaadbare batterijen die ik al jarenlang gebruik voor Smaug (en zijn voorganger Eragon). Ze gaan jarenlang mee en Smaug doet gemiddeld zo’n 8 uur met een setje van twee batterijen.

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday, Waymarking | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Meatless Monday: Kapucijnerschotel (DZP-recept #10)

Eén van de doelen van mijn Day Zero Project is het uitproberen van tien nieuwe vegetarische recepten. Dit is nummertje 10!

Het is een gerecht met kapucijners, afkomstig uit het kookboek De Dunne Vegetariër van Antoinette Hertsenberg (ISBN9789061129578). Overigens kwam ik het tegen op een andere blog. Later besefte ik pas dat het kookboek gewoon bij mij in de kast stond.

Kapucijners

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder kapucijners op had, voor ik dit gerecht ging maken. Kapucijners zijn peulvruchten en ze behoren tot de familie van de erwt. Soms worden ze ook wel velderwten of grauwe erwten genoemd. En heb je ooit gehoord van kaapse raasdonders? Dat zijn dus ook kapucijners; de benaming is afkomstig uit de krijgsmacht. Kapucijners zijn al een heel oud gewas. Archeologische opgravingen in Turkije hebben bewezen dat kapucijners zo’n 7000 jaar geleden ook al werden geteeld.

Ingrediënten (voor 2 personen):

  • rijst (ik gebruikte notenrijst, een andere soort kan ook)
  • 2 rode uien, in grove stukken
  • 2 teentjes knoflook (ik was lui en gebruikte knoflookpoeder)
  • een bakje vegetarische balletjes, gehalveerd (ik had groenteballetjes van Garden Gourmet)
  • 1 bakje cherrytomaatjes, gehalveerd
  • 3 bosuitjes, in ringetjes
  • 1 bosje verse koriander, gehakt
  • 1 theelepel kerrie
  • 1 pot jonge kapucijners (400 gram)
  • olijfolie
  • peper en zout

Hoe maak je het?

Kook de rijst zoals op de verpakking staat, maar gebruik groentebouillon i.p.v. water

Roerbak de rode ui tot ze glazig zien. Voeg na een paar minuten de knoflook toe. Daarna mogen de vegetarische balletjes erbij (volgens het officiële recept moet je de balletjes in vieren verdelen, maar bij mij vielen ze toen helemaal uit elkaar, dus nu houd ik het bij halveren). Bak dit alles tot de balletjes gaar zijn.

Voeg dan de cherrytomaatjes toe en vervolgens de bosuitjes, de koriander en de kerrie.

Als laatste voeg je de uitgelekte kapucijners toe en warm die nog even mee op. Voeg peper en zout naar smaak toe. Roer als laatste de rijst door de groenten.

Lekker met een salade.

Eet smakelijk!

In het kookboek zelf staat er geen foto bij, maar het ziet er zo uit.

 

Geplaatst in Day Zero Project, Maar wat eet jij dan?, Meatless Monday, Vegetarisch recept | Tags: , , , , , , , | 1 reactie

Day Zero Project: Done: Doel 57/Winterkamperen in de Biesbosch

Doel 57 van mijn Day Zero Project is er eentje uit de categorie kanoën, die ik heel leuk Things to do on the water heb genoemd. Het doel was “winterkamperen” in de Biesbosch met de kanovereniging.

Winterkamperen

Ik ben al bijna 22 jaar lid van Kanovereniging Oisterwijk. Sinds een paar jaar is het de gewoonte om in de winter een weekend te gaan kamperen. Meestal in de Biesbosch, soms ook op een andere locatie.

Tot dit jaar was ik echter nog nooit mee geweest. Dit had verschillende redenen: ik moet werken op zaterdag en kan niet onbeperkt vrij krijgen. Vaak gaat het niet door vanwege te slecht weer. Het idee is om Canadezen (open kano’s) te varen en ik vaar liever in mijn eigen, gewone kano. En stiekem leek het me ook wel heel erg koud om te gaan kamperen, midden in de winter.

biesbosch1

Maart

Dit jaar waren er twee mogelijke opties. Die in januari ging niet door, dat was in die week dat het sneeuwde en regende. De andere optie was het laatste weekend van maart en dat leek er qua weersvoorspelling goed uit te zien.

We zouden met een groep van acht personen gaan, maar uiteindelijk moesten er nog twee mensen last minute afhaken wegens ziekte en een blessure. Dus waren we maar met z’n zessen: vijf leden van de kanovereniging en een gast, die twee jaar geleden ook al eens is mee geweest. Vier mannen en twee vrouwen.

biesbosch2

Lente

Echt winters was het gelukkig niet meer, want de lente is natuurlijk al officieel van start gegaan en het zou op zaterdagmiddag zelfs 18 graden worden.
’s Ochtens waren we al vroeg bij de kanovereniging om de boten op te halen. De mannen gingen in de Canadees varen en Anke en ik in losse kano’s: Anke in haar Reflex en ik in mijn Dancer.

We gingen starten vanaf de parkeerplaats bij het Biesboschmuseum. Daar ontmoetten we onze gast, die aan de andere kant van Nederland woont, maar toch heel graag mee wilde. Nadat er een auto naar de kampeerplaats was gebracht met alle spullen voor de nacht, konden we instappen. Het was echt supermooi weer, dus we konden varen met korte mouwen.

Nationaal Park de Biesbosch

Ondanks het mooie weer was het helemaal niet druk in de Biesbosch. We kwamen slechts een paar andere bootjes tegen, vooral vissers. Ook zagen we de postboot van PostNL; dat lijkt mij nou wel een leuke wijk ;>) Op sommige plekken leek het alsof het hele nationale park van ons alleen was. We hebben erg veel vogels gezien, maar helaas liet de zeearend zich niet zien.

We peddelden naar paalcamping de Bevert om hier ons kamp op te slaan. Er was nog niemand anders, dus we hadden alle ruimte voor ons alleen. Zo’n paalcamping is trouwens niet heel groot en het is zeker geen keurig gemaaid grasveldje. Anke en ik kozen ervoor om in de tent te slapen, de heren besloten heel stoer om de nacht onder een zeiltje (tarp) door te brengen.

biesbosch10

De Noordwaard

Het was nog vroeg, dus we besloten om nog een ronde te gaan kanoën door polder de Noordwaard, achter de kampeerplaats. Dit is nog een relatief nieuw gebied, het was eerst landbouwgrond, maar het is nu water- en overstromingsgebied voor de rivieren Nieuwe Merwede en de Amer in het kader van het project “Ruimte voor de rivier”. Vorig jaar heb ik al eens een dag gefietst in dit gebied, om te geocachen. Toen was het heel mooi weer en kreeg ik zin in kanoën. Die belofte werd vandaag dus ingelost.

biesbosch6

Geocaching

Ondertussen waren er weer nieuwe caches bijgekomen, dus onderweg stapten Anke en ik een paar keer uit om geocaches te kunnen loggen van de serie Genieten van het uitzicht. De mannen vonden het prima, die gingen dan zonnen of vogels kijken.

Na het rondje door de Noordwaard kwamen we weer uit in een ouder gedeelte van de Biesbosch, om te stoppen op het eilandje de Ruigt. Hier konden we de gelijknamige cache loggen. Deze was eigenlijk interessanter dan de caches van de serie; die kun je ook per fiets of auto bereiken. Maar de Ruigt kun je echt alleen bereiken met een bootje vanaf het water. We waren dan ook pas de eerste vinders van 2019, de cache was voor het laatst gevonden in oktober 2018. Op de Ruigt kun je ook een rondje wandelen, dus dat gingen we doen ter afwisseling. We hoopten daarbij bevers (of andere dieren) te zien. Er waren wel een heleboel sporen te vinden, maar helaas hielden de bevers zelf zich goed verborgen.

We probeerden nog een cache te vinden op de Paulusplaat, maar dit werd een not-found. Het telefoonnummer van de maker stond op de cachepagina en de mannen waren ondertussen zo fanatiek geworden, dat ze de maker gingen bellen. De cache zou in een paaltje met een bordje van de kanoroute moeten zitten. Niemand van ons had echter zo’n bordje gezien…

biesbosch3

De avond

Het was ondertussen tijd om terug te peddelen naar de kampeerplaats. We hadden gezelschap gekregen van twee andere mensen in een klein tentje, maar die leken bang van ons te zijn, want ze kropen vlak na onze aankomst in hun tentje en zijn daar niet meer uitgekomen.

We maakten een klein vuurtje en begonnen aan het eten: stoofpot. Dat smaakte prima na deze dag: we hadden bijna 25 kilometer gevaren. De avond was nog gezellig en het was helemaal niet koud. De meegenomen winterjassen waren niet nodig. Ook leerden we alles over de roerdomp en bespraken we enge ziektes die ratten kunnen overdragen. We hoefden niet te verhongeren want volgens mij hadden we chips, taartjes, kaas en worst. Die taartjes waren van mij, want de volgende dag was ik jarig. Ik kreeg zelfs al een cadeautje. Rond een uur of 23 kropen we in onze slaapzakken.

Nacht

De kou viel reuze mee, maar na een uur ofzo werd ik wakker, omdat ik op de grond lag. Mijn luchtbed bleek lek te zijn. Fijn, die ondergrond van de Biesbosch is dus heel hard. Van slapen kwam de rest van de nacht niet veel meer terecht. Blijkbaar hadden er meer mensen last van lekke slaapbenodigdheden.

biesbosch7

Ochtend

De ochtend van 31 maart, mijn verjaardag, begon koud en een beetje mistig. Het mooie weer had plaats gemaakt voor een grauwe bewolking en het was ook een heel stuk kouder.

Ondanks dat de klok die nacht verzet was vanwege de zomertijd en we dus een uur korter hadden, zaten we al voor 9 uur in onze boten. Eerst brachten we de spullen terug naar de auto (die stond een paar honderd meter verderop geparkeerd). Daarna maakten we nog een tocht van zo’n 23 kilometer, dwars door de Biesbosch. We gingen nog een keertje kijken bij de niet gevonden cache, maar kwamen tot de conclusie dat de paaltjes van de kanoroute waren verplaatst.

We passeerden o.a. het bruggetje van Sint Jan. Ik ben al heel vaak in de Biesbosch geweest, maar dit is wel een bekend punt met een stukje oorlogshistorie over de linecrossers.

In de kleine kreekjes was de waterstand zo laag, dat de Canadees er slechts moeizaam doorheen kon. Daar hadden Anke en ik dan weer geen last van. We kregen ook nog een regenbui over onze hoofden heen. Ook vandaag was het nog steeds heel rustig in de Biesbosch. Het was ook echt een stuk kouder. De dag ervoor had ik de hele dag in mijn thermoshirt met korte mouwen gevaren, nu had ik mijn anorak met lange mouwen aan.

biesbosch5

Gat van de Vloeien

Er bleek nog een cache te liggen bij het Gat van de Vloeien. Die werd nog gelogd – mijn verjaardagscadeautje – en dit bleek meteen een mooie pauzeplaats te zijn, met boomstambank en al. Zo moet de boomstam (die we uit het ven hebben gehaald) bij het clubhuis ook nog tot bank verwerkt worden ;>).

Daarna peddelden we terug naar het Biesboschmuseum, het laatste stuk hadden we de wind en de stroming tegen, dus dat was nog even een pittig stukje. Ik denk dat iedereen blij was toen we op het eindpunt waren. Het was ook best lekker om droge, warme kleding aan te kunnen trekken.

De andere auto werd opgehaald en daarna namen we afscheid van elkaar. Volgend jaar gaan we vast weer een keer “winterkamperen”.

biesbosch8

In Oisterwijk was het trouwens veel mooier weer dan in de Biesbosch, want de zon scheen daar volop.

Het doel is vervuld en ik begon mijn nieuwe levensjaar (3x het gekkengetal) lekker origineel.

Foto’s zijn gemaakt door mijzelf en door de heren uit het gezelschap.

Heb jij ook wel eens op een paalcamping overnacht? Of ben je ooit in de Biesbosch geweest?

 

 

Geplaatst in #geocaching, Day Zero Project, Kamperen, Kanoen | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Throwback Thursday: 4 april 2016

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 4 april 2016:

Ik ging voor het eerst sinds jaren geocachen met Stephanie. Ooit richtte ze de Heideroosjes mee op, sterker nog, deze nickname was haar idee (ik wilde iets Lord of the Rings-achtigs). Maar ze begon al snel haar eigen team, genaamd Snuffel007. Ook Angela ging mee, voor haar de allereerste keer geocachen.

Het verslag:

6267. Het Terracottaleger
Maker: BeeksePythagoras
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
Snuffel007: Stephanie en Angela
Gevonden op: 4 april 2016
Plaats: Hilvarenbeek

Stephanie wilde eigenlijk wel weer eens een keertje geocachen en Angela was ook wel nieuwsgierig naar deze activiteit.

Ik weet dat Stephanie een puzzel-multi leuker vindt dan traditionals en toevallig had ik nog wel wat puzzel-multi’s in de aanbieding. Zoiets is nou eenmaal leuker met een groepje, want dan is het oplossen van de puzzels leuker. Dus stelde ik het Terracottaleger voor, een puzzel-multi van 8 kilometer door de bossen van Gorp en Roovert, waarbij je ook een stukje door België loopt. De cache is gebaseerd op het beroemde Terracottaleger, dat als grafgift werd meegegeven aan de eerste keizer van China: Qin Shi Huangdi. De andere dames gingen akkoord.

De dag kwam met bewolking en regen, maar we besloten om toch te gaan, want volgens buienradar zou het ’s middags beter worden. Na een fijne rit over het zandpad door Gorp en Roovert bleek mijn berekening van de parkeerplaats goed te zijn. Smaug (mijn gps) had ondertussen een black-out, maar de regen was afgenomen tot miezer en na dat ik hem opnieuw had opgestart kreeg hij er zin in en vonden we waypoint 1. De eerste puzzel werd meteen al opgelost door Stephanies puzzel-inzicht. Ik dacht zoals gebruikelijk weer veel te moeilijk.

We vonden het ene na het andere waypoint, want ze zaten verstopt in vrij opvallende boomstronken. Ondertussen brak de zon door de wolken en werd het zelfs nog warm. Arme Angela heeft geen wandelschoenen en heeft de tocht gelopen op haar gewone schoenen. Zij wilde gaan sparen voor wandelschoenen. En Stephanie wilde bijna ter plekke een betere GPS gaan bestellen, want met haar oude Geko scoorde ze alleen maar not-founds, waardoor Angela in haar ogen geen goed beeld kreeg van geocaching.

Tijdens de wandeling door Gorp en Roovert herkende ik veel plekken van mijn fietstochten door dit gebied, toen ik nog in Hilvarenbeek woonde. Vooral de grensovergang was leuk om weer eens te zien. Angela werd helemaal enthousiast van de oude grenspaal en de kapel. Ik had die dus al heel vaak gezien.

Bij waypoint 7 hadden we een inzinking, we konden hem niet vinden. Uiteindelijk vond super-Stephanie hem onder de struiken. Pfft, we konden weer verder. Alle puzzels waren met logisch denken goed op te lossen, dus we maakten geen fouten en konden steeds verder.

Er was trouwens heel veel aandacht besteedt aan de uitvoering, de maker – Beekse Pythagoras – moet veel avonden terracotta-poppetjes hebben zitten gieten in zijn schuurtje en heeft ze daarna ook nog beschilderd. Wat een held! En wat een genot voor ons om zo’n mooie cache te mogen lopen.

Ik had in een logje gelezen dat ze een half uur naar de cache hadden moeten zoeken, maar de kist was gigantisch en Angela stond er al meteen bovenop, zodra we het ground zero bosje betraden. In de kist een heel terracotta-leger en genoeg trackable items.

In de auto terug naar huis (we reden niet terug over het zandpad, maar over de verharde weg) waren Stephanie en Angela helemaal enthousiast over geocaching en nieuwe cache-plannen werden al gesmeed.

Wat ik hier op 4 april 2019 nog aan toe te voegen heb:

Dit was echt een heel mooie cache-route. Een perfecte multi, mooie omgeving en prachtig uitgevoerde waypoints. Aanrader voor iedereen.

Met Stephanie en Angela ga ik zo af en toe eens geocachen, maar meestal spelen we gezelschapsspellen, een andere gezamelijke hobby.

Foto van het Terracottoleger komt van Droomplekken.nl

 

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , | Een reactie plaatsen