Throwback Thursday: 17 augustus 2011

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 17 augustus 2011

Dit was in de periode dat ik nog een auto had en dat ik nog in Hilvarenbeek woonde, vlakbij de grens met België. Ik ging toen regelmatig met de auto (soms ook met de fiets) de grens over om bij de zuiderburen te gaan geocachen, omdat dat toch vlakbij was. Dit keer een verslag met foto’s van die dag.

Het verslag:

  1. Kongobos
  • Maker: PSN 2005
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 17 augustus 2011
  • Plaats: België
  1. CZN
  • Maker: Bouza
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 17 augustus 2011
  • Plaats: België
  1. ’t Doolhof
  • Maker: Pannekoek en Prot
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 17 augustus 2011
  • Plaats: België

Deze drie Belgische multi’s stonden allemaal op pagina 2 van de nearbiest-caches en een enkele keer had er ook al eentje op pagina 1 gestaan. Aan Kongobos en ’t Doolhof was ik in de winter al eens met Anke begonnen, maar we waren bij allebei de caches gestrand. Bij de ene al op waypoint 1, bij de andere op waypoint 3. Ik besloot vandaag om het nog eens te gaan proberen. Het was in tegenstelling tot die koude winterdag, nu in ieder geval een warme, zonnige zomerdag, dus dan geef je het minder snel op.

Ik had me thuis goed voorbereid, door alle spoilerfoto’s te bekijken, omschrijven of na te tekenen (ik had geen printer in Hilvarenbeek).

Te beginnen met Kongobos. De vorige keer konden we het eerste waypoint al niet eens vinden. Dat vond ik nu wel. Stom genoeg denk ik toch dat we de vorige keer ook daar hebben gekeken. Ik kon nu verder met de rest van de route. Het was maar een kort tochtje, wel lekker door het bos en de rest leverde niet zo veel problemen op als het eerste waypoint. Alleen naar de cache zelf nog even moeten zoeken, maar wat wil je in een bos vol bomen die allemaal aan de hint voldoen. Goed, frustratie 1 kon van de lijst.

CZN was hierna het dichtste bij. Dat was een nieuwe cache. Ook geen gemakkelijke. Maker Bouza legt normaal oppikkertjes van het type, naam niet eens met een hoofdletter schrijven, dus het was al heel wat dat die zich aan een hele multi had gewaagd. Overigens stond nergens vermeld wat CZN zou moeten betekenen. Niet alles klopte helemaal naar mijn idee en sommige vragen waren op meerder manieren uit te leggen. Ook werd ik enorm gefrustreerd door de Belgische fietspaddestoel aan de overkant van het kanaal, die ik niet kon waymarken en er was geen brug in de buurt. Balen.

Uiteindelijk met veel trial en error en veel aannames de route van CZN voltooid. De route zelf was trouwens best wel okay, mooie wandeling door landelijk gebied. In veel logjes stond dat mensen hem niet in 1x gevonden hadden, dus ik was toch wel een beetje trots op mezelf, dat mij dat wel gelukt was.

CZN3

Als slot van de dag ’t Doolhof. Ik strandde wederom op waypoint 3. De houten balk met het bordje aldaar opnieuw aan een minutieus onderzoek onderworpen, maar ik kon de aanwijzing echt niet vinden. Geen flauw idee waar die moet zitten. Maar ik ging nu doen waar we in de winter geen zin in hadden gehad vanwege de kou, de route van de wandeling ’t Doolhof lopen, in de hoop een volgende aanwijzing tegen te komen. Ondanks dat ik de borden en wat opvallende bomen heb bekeken kon ik niets vinden. Dus de gemarkeerde wandelroute maar afgemaakt en onderweg stiekem uitgekeken naar de boom van de spoilerfoto. Dat was een berk die voor een prikkeldraad-versperring stond, met op de achtergrond een weiland. En opeens zag ik die boom gewoon staan! Ik liep ernaartoe om te kijken of het echt waar was en daar lag gewoon de cache! Voor de verandering had ik eens een keertje heel veel geluk. Er zat geen cijferslot ofzo op, dus lekker gelogd. Zo kon ook deze frustratie van de lijst af.

Alles bij elkaar had ik dus best een productief dagje bij de Zuiderburen.

Wat ik hier op 17 augustus 2017 nog aan toe te voegen heb:

Ja, toen ik Hilvarenbeek woonde en nog een auto had, deed ik dat regelmatig: gewoon even naar  België rijden om te geocachen. Deze multi’s zitten ondertussen allemaal in het archief en zijn dus niet meer te doen. Jammer, want eigenlijk zijn ze best leuk. Ook met de fietspaddestoelen bij de zuiderburen is het slecht gesteld: de meeste zijn weggehaald. Ik heb die bewuste paddestoel nooit meer bereikt. Jammer, want ik heb op waymarking de grootste collectie Belgische paddestoelen van alle paddojagers.

De foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt op 17 augustus 2011. De eerste twee tijdens het lopen van CZN (ja, toen maakte ik ook al koeienfoto’s) en die met het kanaal bij ’t Doolhof.

 

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Throwback Thursday: 10 augustus 2010

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 10 augustus 2010

Het verslag van een simpele earthcache die een grote frustratiecache werd vanwege een niet geplaatste foto en zelfs voor ruzie zorgde tussen de Heideroosjes onderling.

Het verslag:

2165.Watermeter

  • Maker: Le Comte
  • Type: Earthcache
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 10 augustus 2010
  • Plaats: Den Bosch
  1. Skyline ’s-Hertogenbosch
  • Maker: Pick-it-up
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie
  • Gevonden op: 10 augustus 2010
  • Plaats: Den Bosch

Nou, de Watermeter in Den Bosch zorgde bijna voor het einde van de Heideroosjes ! Hoe een simpele earthcache daarvoor de reden kan zijn? Nou, op 24 maart van dit jaar zou Anke deze cache gaan loggen. Dat deed ze ook, maar ze vergat om er een foto bij te uploaden. Ze was samen met team Nopi, maar vreemd genoeg werd ons log gewist door Le Comte, terwijl er bij het log van Nopi ook geen foto staat. Aangezien ik alle geocaching e-mail binnenkrijg, vroeg ik aan Anke of ze deze log-delete vlug ongedaan kon maken door de foto alsnog te uploaden. Helaas bleek dit een onoverkomelijk probleem te zijn en “Watermeter” werd een woord wat niet meer uitgesproken kon worden tussen de twee leden van de Heideroosjes .
Vandaag heb ik dan eindelijk een einde aan deze probleem-cache gemaakt door er zelf maar naar toe te gaan en een nieuwe foto te maken. De locatie was bekend van een vroegere micro-cache. De waterstand stond op -280.

Hierna stond Skyline ’s-Hertogenbosch nog op het programma een simpele oppikker in het Bossche Broek, dus de wandeling ernaartoe was wel leuk, want dit is een natuurgebied naast de stad. De cache was snel gevonden en wij vervolgden onze wandeling toen naar het centrum om daar te shoppen.

Wat ik hier op 10 augustus 2017 nog aan toe te voegen heb:

Er staan door het land verspreid verschillende van deze grondwatermeters en veel zijn er verbonden aan een earthcache. Ik heb dan ook diverse foto’s van dat ik bij zo’n paal aan het poseren ben. Helaas vond ik de foto van mezelf bij deze watermeter niet zo charmant, dus hij komt niet bij deze blog. Overigens is hij wel te bewonderen op de website van geocaching.

Tja en dan die ruzie met Anke. Door de jaren heen hebben we vaker discussie gehad over dit soort geocachingdingetjes, want ik kan me er dus vreselijk aan ergeren als Anke door haar gevonden caches waar ik niet bij was niet op tijd logt of als ze verplichte foto’s vergeet te uploaden. Voor mij is dat een heel simpel en logisch ding, maar blijkbaar is dat voor haar moeilijker. Dit is één van de redenen waarom ze mij de bijnaam Obsessieve Geocaching Junkie hebben gegeven.

De foto van de watermeter komt van internet en is een willekeurige grondwatermeter, niet die van Den Bosch.

 

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

NS-wandeling Hierdense Poort (5)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that… Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. Met deze vijfde NS-wandeling ben ik zowaar al op een kwart van het doel…

Hierdense Poort

20 kilometer van station Nunspeet naar station Harderwijk

NS-wandeling Hierdense Poort is één van de vier nieuwe NS-wandelingen die dit jaar zijn verschenen en ook meteen die met de langste reistijd. Toch stond hij wel op mijn verlanglijstje. Mijn moeder was met een vriendin enkele dagen naar Nunspeet geweest en was daar heel enthousiast over, dus dat was de doorslag: ik ging het gewoon doen. Boek mee in de trein en hup naar Nunspeet. De treinreis verliep gelukkig voorspoedig en omstreeks 11.15 uur stapte ik in Nunspeet uit de trein. Mijn eerste actie was het lopen en loggen van de korte multi Stationsplein Nunspeet, makkelijke vragen en de cache was ook snel gevonden, dankzij de goede hint.

Daarna beklom ik de uitkijktoren op het Veluwe Transferium, dat is naast het station. Zoals je weet hebben uitkijktorens een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij: ik moet er gewoon in klimmen. Voor mijn moeder, die hoogtevrees heeft, is dat onbegrijpelijk. Hier was ik niet de enige, er waren heel veel mensen die vol enthousiasme de ruim 30 meter hoge toren beklommen. Het was mooi weer, dus je kon heel ver kijken vandaag. Ik kon dus mooi het gebied zien, waar ik de rest van de dag zou gaan wandelen.

Aan de voet van de toren bezocht ik ook nog kort het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer. Hier kocht ik een mooie steen voor bij mijn collectie. Helaas was dit een vrij grote, zware steen, dus ik kreeg later wel spijt, toen mijn rugzak steeds zwaarder ging wegen. Nu was het echt tijd om aan de wandeling te beginnen. Die slingerde het bos achter het bezoekerscentrum in.

Ik kwam eruit bij het viaduct over de A28, aan de overzijde lag een cache op de carpoolstrook. Hier mocht je ook gewoon als voetganger op, dus ik vond het wel grappig om een auto-cache te loggen als wandelaar. De cache was overigens keurig verzorgd, dat is wel eens anders op carpoolstroken. Hier vlakbij lag nog een andere cache, op een recreatiepark dat ’t Tolletje heette. Dit leek best wel op ’t Staalbergven, waar de Kanovereniging gevestigd is, maar hier zat ook nog een camping bij. Ook hier weer een keurige cache, ze zijn er goed in, hier in Nunspeet. Ik was voor deze cache een stukje afgeweken van de officiële route, maar pakte die weer op aan de overkant van de weg.

Het mooiste stukje van de route volgde, door de bossen, langs heidevelden en dan over het Hulshorsterzand, een enorme stuifduinvlakte die lijkt op de Loonse- en Drunense Duinen bij mij in de buurt en ook op het Kootwijkerzand. Maar ik houd heel erg van zoiets als het Hulshorsterzand, het is zo’n soort van desolated wasteland, zeker met dit soort weersomstandigheden, als ik zo’n beetje de enige aanwezige mens ben. Was het toen ik op de uitkijktoren stond nog schitterend weer, de rest van de dag was het heel wisselvallig. Heel bewolkt en steeds korte, felle regenbuien. Tussen die regenbuien in was het dan weer heel benauwd, dus ik heb wel 10x mijn jas aan- en uitgetrokken. Gelukkig had ik hem wel met voorbedachte rade meegenomen.

Na het Hulshorsterzand stak ik voor de tweede keer via een viaduct de A28 over (die loopt in een bocht). Via een zeer modderig zandpad en enkele boerenweggetjes tussen de maïsvelden door.

De route ging verder over landgoederen, eerst landgoed Hulshorst, met statige bomenlanen en daarna volgde Kasteel de Essenburgh in Hierden. Bij het kasteel probeerde ik nog een multi op te lossen, maar de laatste twee vragen klopten niet en helaas waren die getallen cruciaal voor het eindcoördinaat, dus ik baalde er nogal van dat ik de cache niet kon vinden. Ondertussen begon ik mijn voeten ook te voelen. De wandeling ging verder over allerlei landweggetjes, maar ik was er een beetje klaar mee.

Ik moest eigenlijk via een boog Harderwijk binnen lopen en dan volgde er nog een stuk door de binnenstad. Maar het was al vrij laat in de middag en ik moest ook nog met de trein terug naar huis. Mijn voeten gingen steeds meer in protest en mijn rugzak leek ondertussen 100.000 kilo te wegen. Dus besloot ik Harderwijk te laten voor wat het was en de kortste weg naar het station te zoeken. Die uiteindelijk ook nog best lang (en saai) bleek te zijn. De totale route zou eigenlijk 20 kilometer moeten zijn en mijn afsnijden leverde alsnog 19 kilometer op de teller op. De terugreis naar huis verliep ook weer niet voorspoedig en duurde uiteindelijk drie uur. Ik overweeg nog wel om deze wandeling ooit – volgend jaar – nog eens in tegengestelde richting te gaan lopen, voor het stukje Harderwijk. Uiteindelijk vind ik bos, heide en stuifzand toch mooier wandelen dan rechttoe, rechtaan langs een rivier, zoals bij de IJsselvallei-wandeling.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

Geplaatst in #treinleven, Wandelen | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Boekenplank: Wat las ik in juli 2017?

Vakantie! Dus tijd om heel de bibliotheek leeg te trekken en al die boeken te lezen die al een tijdje op mijn verlanglijstje stonden. In mijn geval zelfs twee bibliotheken, want ik leen zowel bij vestiging Tilburg, als bij Oisterwijk, allebei onderdeel van Bibliotheek Midden-Brabant.

In juli las ik dus 10 boeken.

De Glazen Troon, De Donkere Kroon en Erfgenaam van Vuur zijn respectievelijk de eerste drie delen van een kwartet, geschreven door Sarah J. Maas. Hoofdpersoon Celaena is een soort van vrouwelijke superheld, later blijkt waarom: ze is half-elfs. Ondanks dat het boek zich afspeelt in een Middeleeuws aandoende fantasywereld, heeft die wel heel veel moderne trekjes. Maas is nog jong en gebruikt ook veel populair taalgebruik. Haar boeken lezen snel weg, maar het is niet allemaal super geloofwaardig ofzo. Dat moderne met dat Middeleeuwse botst een beetje in mijn gedachten. En net als in haar andere trilogie wordt er hier vaak van liefdespartner gewisseld. Van de ene kant wel “grappig” als het eens een vrouw is die dat doet, meestal zijn het de mannen. Maar kom dan niet eerst met een heel everlasting love verhaallijn, want dan begint het behoorlijk ongeloofwaardig te worden. Ook wordt het verhaal steeds groter: het eerste boek is nog een boek waarin opdrachten overwonnen moet worden, net zoals in veel andere populaire young adult-boeken. Maar later komt de hele wereld erbij. Ook vind ik de verhaallijn over de heksen niet zo heel erg boeiend, akelige personages. Ik vind ze ook niet per se bij de rest van de wereld passen. Toch is het allemaal boeiend genoeg om de serie uit te lezen, ik ben nu dan ook bezig in deel 4.

De Stad van de Wilde Goden en Het Rijk van de Gouden Draak zijn de eerste twee delen van de Adelaar en Jaguar-trilogie van Isabel Allende, die ze meer schreef als Young Adult boeken, dan als volwassenenboeken. Het leest dan ook heel snel weg, de boeken zijn ook niet superdik. De boeken zijn crossover: ze spelen in onze wereld, maar het bovennatuurlijke is rijkelijk aanwezig. De verhalen zijn volgens mij gebaseerd op bestaande culturen, maar worden in de boeken gekoppeld aan niet echt-bestaande volken of landen. Vermoedelijk om niemand voor het hoofd te stoten. De jeugdige hoofdpersonen zijn sympathiek en ook de grootmoeder van Alex is wel leuk. Dus alles bij elkaar leest het zeker lekker weg en zal deel 3 binnenkort ook nog aan de beurt komen.

En dan de rest. De zoetheid van perziken – wat ik echt een vreselijke streekromannetjestitel vind – is het derde deel of het tweede vervolg op het populaire Chocolat van Joanne Harris. Ik heb Chocolat en Rode Schoenen ook gelezen, langer geleden en de film gezien. In dit derde deel keert Vianne met haar twee dochters terug naar het dorpje waar ze woonde in Chocolat. Dat betekend een ontmoeting met de oude en de nieuwe inwoners van het dorp. Die nieuwe inwoners zijn immigranten, dus het gaat zeker wel om een probleem of cultuurverschil van deze tijd. Er zitten best heftige verhaallijnen in dit boek, ik vond het dan ook best een interessant boek. Het heeft een einde wat niet per se open is, maar wat nog wel verschillende kanten op kan. Dus wie weet komt er ooit nog een vierde deel.

Het Vuur van de Draak van Anthony Ryan is het eerste deel van de Draconis Memoria-trilogie. Een dikke, pure fantasypil van 700 pagina’s. Ryan schrijft in een behoorlijk tempo door. En ik vond het geweldig! Van zijn vorige trilogie (Bloodsong) vond ik het eerste boek ook geweldig, maar deel twee en deel drie heel erg tegen vallen. Dus ik hoop van harte dat hij met deze nieuwe serie wel het niveau en de stijl van het eerste deel vast blijft houden. Het gaat natuurlijk over draken, vooral hun bloed. Interessante personages. Deel 2 is in het Engels al verschenen, maar het zal nog wel een jaar of langer duren voor het vertaald is. Ik ben heel erg benieuwd!

Dienaar van het Keizerrijk is het tweede deel van de Keizerrijk-trilogie, geschreven door Raymond E. Feist en Janny Wurtz. Ik heb deze serie al eens eerder gelezen, ruim 10 jaar geleden. In grote lijnen weet ik dus nog wel wat er gebeurde, maar niet alles meer. Van de ene kant is het leuk om het nog eens te lezen, van de andere kant ben ik nu minder onder de indruk van Feist dan destijds, omdat ik ondertussen ook heel veel andere (betere?) boeken heb gelezen. Ik vond deel 2 toen ook al het zwakste boek. Veel onnodige verspilling van levens en veel eindeloos politiek gekonkel in een Japans aandoend fantasy-land. Ben nu bezig in deel 3.

Vroeger gingen wij regelmatig op vakantie in Zeeland en de vakantie was voor mijn oudste broertje niet compleet zonder een bezoek aan het standbeeld van Michiel de Ruyter in Vlissingen. Michiel de Ruyter van Alex van Galen is het boek dat geschreven is naar aanleiding van de film. Die film heb ik ook gezien, in de bioscoop nog wel en voor Nederlandse begrippen vond ik het best een aardige film, ondanks dat ik de hele tijd aan de Jumbo-reclame moest denken, vanwege de acteur. Het boek volgt inderdaad het verhaal van de film, misschien dat er iets meer achtergrondinformatie wordt gegeven, met name in de gedachtengang van Michel de Ruyter. Volgens mij had hij in de film ook een dochter meer dan in het boek, maar dat is voor de verhaallijn verder niet zo relevant. De tijdslijn klopt zowel in het boek als in de film niet, wat de schrijver in zijn nawoord ook eerlijk toegeeft. De gebeurtenissen beslaan in het boek hoogstens enkele jaren, in werkelijkheid ging het over twintig jaar of meer. Evengoed is het wel een interessant stukje Nederlandse geschiedenis.

De overwinning van de Adelaar van Simon Scarrow, is het vervolg op het Adelaar-boek dat ik vorige maand las. De gebeurtenissen gaan gewoon weer verder, met dezelfde personages in de hoofdrol. Het leest lekker weg, geeft een inkijkje in de Romeinse geschiedenis en is zeer geschikt leesvoer voor in de trein. Ik weet niet of er nog meer delen vertaald zijn, maar dat ga ik nog wel even nazoeken.

De foto bij deze blog is van de boekenmuur in het Kinderboekenmuseum in Den Haag. De afbeeldingen van de kaften komen van Hebban.

Geplaatst in Boeken | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Throwback Thursday: 3 augustus 2007

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 3 augustus 2007

Een verslag van 10 jaar geleden over een dagje geocaching in de buurt (Boxtel). Op deze dag logden we onze allereerste earthcache, een cachetype waar ik later een voorliefde zou ontwikkelen, omdat het natuureducatie en geocaching samen brengt.

Het verslag:

  1. NpfW Huisvennen
  • Maker: Wilp
  • Type: Earthcache
  • Gevonden op: 3 augustus 2007
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Plaats: Boxtel
  1. Boxtel Sportief Tennis
  2. Boxtel Sportief Schietsport
  3. Boxtel Sportief Zwemmen
  4. Boxtel Sportief Hengelsport
  • Maker: Team Dima
  • Type: Traditionals
  • Gevonden op: 3 augustus 2007
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Plaats: Boxtel
  1. Kakuro
  • Maker: Wilp
  • Type: Mysterie
  • Gevonden op: 3 augustus 2007
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Plaats: Boxtel
  1. Boxtel Sportief Paardrijden
  2. Boxtel Sportief Honkbal
  3. Boxtel Sportief Bonus
  • Maker: Team Dima
  • Type: Traditionals
  • Gevonden op: 3 augustus 2007
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Plaats: Boxtel
  1. NpfW Beerze dal 2
  • Maker: Wilp
  • Type: Traditional
  • Gevonden op: 3 augustus 2007
  • Heideroosjes: Anke en Maartje
  • Plaats: Boxtel

Anke en ik waren deze dag toevallig allebei vrij van ons werk, dus besloten we om flink veel caches te gaan scoren. Bij voorkeur 15, zodat we die 300 bereikten, maar we wisten allebei dat dat wel heel overdreven was. Toch nam ik er voor de zekerheid wel precies 15 mee. We vonden er uiteindelijk 10, ook een leuk aantal.

We begonnen de dag met het ‘vinden’ van onze eerste earthcache; Huisvennen. Earthcaches zijn een aparte categorie caches. Er is niks te vinden op die plek. Meestal zijn het bijzondere natuurverschijnselen of monumenten. En je moet er dan een foto maken van jezelf met GPS als bewijs dat je er geweest bent en een vraag beantwoorden over het betreffende onderwerp. Earthcaches zitten nog niet zolang bij geocaching.com, ze zaten eerst bij waymarking, dat is weer een andere ‘sport’ waarbij je je GPS gebruikt. Maar sinds 2007 zijn ze weer terug bij geocaching.com, dus dat betekend dat je ze gewoon kan vinden en loggen er een puntje voor krijgt. Je kunt zelfs master worden in het earthcachen. Dan moet je een bepaald aantal earthcaches in een bepaald aantal landen vinden. Dan wordt je eerst brons, dan zilver, dan goud en als je er zelf ook nog een paar hebt uitgezet ook nog platinum en dan ben je Earthcache-Master. Wilp heeft nu dus drie earthcaches zelf gemaakt en daarmee is hij zo’n Master geworden. De Heideroosjes moeten daar nog heel wat voor doen. Ook al zouden we nu wel brons zijn, als we er eentje in het buitenland zouden doen, omdat we inmiddels vijf Nederlandse hebben gelogd.

Maar goed, Huisvennen was onze allereerste. Wel heel gek om geen kist of kokertje te vinden. We moesten een foto maken bij een monument van stenen bij de Huisvennen (het “graf” van Pieter van Tienhoven, een van de grondleggers van Natuurmonumenten). Ik verdenk makers van earthcaches ervan dat ze gewoon graag die foto’s willen zien, zodat ze eens kunnen zien wat voor soort mensen er schuil gaan achter al die nicknames. Daarna nog een vraag beantwoorden waarvan het antwoord te vinden was op een informatiebord.

Hierna begonnen we aan de serie Boxtel Sportief, een vrij nieuwe serie. Alle caches van die serie lagen bij Boxtelse sportclubs. Ze waren allemaal vrij makkelijk te vinden. Voor de bonuscache moest je dan de namen van alle clubs opschrijven. Dat leverde een probleem op bij de honkbal-club, want hoe lang we ook zochten, we konden de naam niet vinden. Tussendoor pikten we ook nog Kakuro op, een puzzel die Anke had opgelost. Ik ben meer van de sudoku’s en snap niet zoveel van kakuro’s, maar gelukkig is Anke daar wel goed in. Het bereiken van Kakuro was heel moeilijk. Uiteindelijk zijn we gaan lopen en toen bleek hij aan het einde van een doodlopende weg te liggen bij een hek bij een spoorlijn. Dat hek hadden we dus al drie keer vanaf de andere kant van de spoorlijn gezien. De cache was blijkbaar moeilijk te vinden, als ik de logs van de andere cachers lees, maar wij hadden hem zo te pakken.

Met de Bonus van de Sportief-serie hadden we ook nog flink moeite. Geko 201 had weer kuren. Dus waren we al overgeschakeld op de Etrex. Maar er zat toch ergens een foutje in onze sportclub-namen en we misten die van de honkbal-club. We moesten iets vinden bij een paaltje, maar geen een paaltje daar had die info. We wilden het opgeven en liepen al terug naar de auto toen ik achterom keek en ineens een hele rij paaltjes zag staan om de hoek. Natuurlijk moesten die nog even snel bekeken worden. En daar lag inderdaad het kokertje met de eindcoördinaten. De cache lag maar een paar honderd meter verderop. We gingen hem vlug ophalen met een paar travelbugs als beloning. We waren blij dat we de hele serie in één keer hadden opgelost.

Op de terugweg naar Oisterwijk reden we expres nog even langs NpfW Beerze dal 2. Na een korte wandeling konden we ook die toevoegen aan onze founds. Nummertje 1 hadden we al veel eerder gevonden, in 2006.

Met tien founds was dit een geslaagde dag.

Wat ik hier op 3 augustus 2017 nog aan toe te voegen heb:

De Geko 201 was “mijn” allereerste GPS. Eigenlijk was hij aangeschaft door mijn ouders, maar ik heb er altijd mee rond gelopen. Een maand eerder – juli 2007 – was hij in Frankrijk op het asfalt gestuiterd en sindsdien was de onderkant van het scherm kapot. Hij ging steeds meer kapot en uiteindelijk was hij niet meer bruikbaar. Uit nostalgie ligt het apparaatje zelf nog steeds bij mij in een lade. De eTrex was de eerste GPS van de familie van Anke en wij namen die vaak mee als reserve.

Ik schrijf hier over waymarking alsof het iets nieuws voor mij is en dat was ook zo. Later werd waymarking ook wel een hobby van mij.

Earthcaches vind ik nog steeds leuk om te doen. Er zijn er niet zo extreem veel van, dus als er eentje in de buurt ligt, probeer ik die altijd wel mee te pakken. We zijn ook nog “Bronze Earthcache Master” geworden, daar heb ik nog een pin van liggen, gekregen vanuit Amerika. Maar Zilver of Goud hebben we nooit bereikt. Maakt ook niet uit.

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Dal Vrij: juli 2017

Deze maand ging mijn Dal Vrij-abonnement in. Dat houdt in dat ik voortaan altijd gratis kan reizen: doordeweeks buiten de spitsuren en in het weekend en op feestdagen de hele dag. Dal Vrij is wel een prijzig abonnement, dus ik ga dit jaar bijhouden of het me wel echt de beloofde besparing op zal leveren.

In juli was dat zeker het geval. Ik heb natuurlijk “vakantie” (ik werk gewoon door, maar hoef niet naar school), dus dat betekend enkele vrije dagen per week. Ik ben zo wat al die dagen met de trein op pad geweest en dat bracht me op de volgende stations:

Zutphen, Deventer, Alkmaar, Utrecht Leidsche Rijn, Etten-Leur, Nunspeet en Naarden-Bussum zijn allen nieuw in mijn stationsborden-collectie. En jawel, een hele maand waarin de Amsterdamse stations niet voorkomen! Ik ben er wel overgestapt, maar dat telt niet mee, want dan zou dit een eindeloze partij foto’s worden met Tilburg, Den Bosch en Utrecht in de hoofdrol.

Vorig jaar rekende ik steeds met 40% korting, ik ga nu met beide rekenen, dus ook met vol tarief.

Ik reisde deze maand dus alleen maar gratis. De enige inkomsten die de NS van mij had was van de huur van OV-fietsen, want die heb ik maar liefst 6x eentje gehuurd in juli. Dat is wel een maandrecord, haha.

De reizen

Retour Oisterwijk – Vleuten: 16,40 euro, 27,40 euro

Retour Oisterwijk – Arnhem: 17,80 euro, 29,60 euro

Oisterwijk – Zutphen: 11 euro, 18,40 euro

Deventer – Oisterwijk: 12 euro, 20 euro

Retour Oisterwijk – Naarden-Bussum: 19,40 euro, 32,20 euro

Retour Oisterwijk – Alkmaar: 25,80 euro, 43 euro

Retour Oisterwijk – Leiden: 22,80 euro, 38 euro

Retour Oisterwijk – Den Haag: 20,80 euro, 34,60 euro

Retour Oisterwijk – Utrecht Leidsche Rijn: 15,60 euro, 26 euro

Retour Oisterwijk – Etten-Leur: 9,20 euro, 15,40 euro

Oisterwijk – Nunspeet: 12,10 euro, 20,10 euro

Harderwijk – Oisterwijk: 11,40 euro, 19 euro


Totale besparing met 40%: 194,30 euro – 99 euro abonnementskosten = 95,30 euro winst

Totale besparing met vol tarief: 313,30 – 99 euro abonnementskosten = 214,30 euro winst

We kunnen dus wel stellen dat Dal Vrij voor deze maand een goede investering was ;>)

Geplaatst in #treinleven, Vervoer | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Throwback Thursday: 27 juli 2014

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 27 juli 2014

Het gaat hier op mijn blog regelmatig over mijn moeder, maar surprise, surprise: ik heb ook een vader. Bij hoge uitzondering gaat hij ook wel eens mee geocachen. Meestal dus op vakantie. Officieel is hij de “Ja” uit HaJaMaToJo, het team van mijn moeder, wat werd vernoemd naar de vijf gezinsleden (ja, heel erg lang geleden was het een gezinsactiviteit – hoewel ik na 1 week al mijn eigen team heb opgericht ;>). Ik ben dus “Ma”. En “To” en “Jo” zijn mijn twee broertjes.

Mijn ouders zaten in een huisje op Breskens, Zeeland. En ik ben een dag of 2 daarheen geweest met de trein om in die omgeving te kunnen geocachen.

Het verslag:

  1. BB4 – Dieren 9
  2. BB4 – Dieren 11
  3. BB4 – Dieren 4
  4. BB4 – Dieren 12
  5. BB4 – Dieren 3
  6. BB4 – Dieren 2
  • Maker:  Crulem
  • Type: Traditionals
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie en Jack
  • Gevonden op: 27 juli 2014
  • Plaats: Lapscheure, België
  1. De Aardeweg
  • Maker: Magalitje
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie en Jack
  • Gevonden op: 27 juli 2014
  • Plaats: Lapscheure, België
  1. BB4 – Dieren 1
  • Maker:  Crulem
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie en Jack
  • Gevonden op: 27 juli 2014
  • Plaats: Lapscheure, België
  1. Damse kapellenroute #Waterpolder
  • Maker: Team Verostef
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie en Jack
  • Gevonden op: 27 juli 2014
  • Plaats: Lapscheure, België
  1. BB4 – Dieren 15
  2. BB4 – Dieren 14
  3. BB4 – Dieren 13
  4. BB4 – Dieren 7
  5. BB4 – Dieren 6
  6. BB4 – Dieren 5
  • Maker:  Crulem
  • Type: Traditionals
  • Heideroosjes: Maartje
  • HaJaMaToJo: Hannie en Jack
  • Gevonden op: 27 juli 2014
  • Plaats: Lapscheure, België
  1. WZVL – Breskens Nolletjesdijk
  • Maker: Zandboy
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 27 juli 2014
  • Plaats: Breskens

Mijn wens was om van Breskens naar België te fietsen, want daar lagen allemaal kleine trailtjes bij elkaar, je kon dan wel 30 caches loggen. Ik had niet verwacht dat mijn ouders mee zouden gaan, maar ze deden het wel. Het was 18 kilometer fietsen en halverwege zagen ze er al best vermoeid uit, maar ze gingen toch mee verder. Ik was ultra-fanatiek op mijn geleende elektrische fiets die toch niet echt elektrisch was en sprong voor elke paddo van mijn fiets af. Na een heel stuk fietsen kwamen we uit bij het pontje (ik vond het geniaal dat dat pontje Kobus heette) over het kanaal en daarmee gingen we de grens over. We merkten meteen dat we in België waren, want ineens hingen de kabels boven de weg en waren de huizen slecht onderhouden. De eerste twee caches werden een not-found, dus mijn vader begon te schamperen over dat het niet goed voor hem was om met de mega-cacher op stap te gaan. Gelukkig vonden we daarna wel wat caches, maar we hadden ook een behoorlijk hoog aantal not-founds. Er stond heel vaak als hint “vier”, maar bij geen enkele cache konden wij een nuttige toepassing van deze hint bedenken. Het zal wel iets Vlaams zijn. De omgeving was wel mooi, door de weilanden rondom het landelijke Lapscheure, een plaatsje waar we tot vandaag nog nooit van gehoord hadden.

Midden op de middag werd het echt bloedheet tussen de weilanden, dus het zweet stroomde uit alle poriën van mijn lichaam. Ik ben ook nog onder een brug gekropen voor een cache (terwijl mijn ouders al op het nabijgelegen terras zaten), maar het was een micro en ik kon het zo 1,2,3 niet vinden, omdat ik niet rechtop kon staan onder die brug en kruipen niet echt mijn hobby is (dat is nog altijd pijnlijk sinds mijn kniekneuzing), heb ik het maar opgegeven. Ik vind het leuk om onder bruggen te klimmen, maar dan wel graag een regular cache.

We deden naast de caches van de Dieren-serie ook nog een cache van de Damse Kapellenroute. Dit was best een mooi kapelletje moet ik toegeven als ongelovige. Helaas kregen we toen nog een regenbui over ons heen. We hadden wel jassen bij en na een kwartier was de bui over. Het was toen al wel laat in de middag, dus de tweede trail van de vogels, zat er niet meer in. We moesten tenslotte ook nog 18 kilometer terug fietsen naar Breskens. We maakten de Dieren-serie nog af en begonnen daarna aan de terugweg. In België had ik daar nog niet zoveel moeite mee en ik vond het prima om nog een keer het pontje naar de overkant te draaien (dat moest handmatig). Door Sluis was ook nog leuk, maar daarna begonnen de kilometers te tellen en verlangden we alle drie naar het einde. Toen we daar bijna waren, besloot ik toch nog een omweg te maken naar de cache Breskens-Nolletjesdijk, die vlakbij het huisjespark ligt. Mijn ouders fietsten door, maar ik kon de cache nu wel vinden (bij een vorige poging lukte dat niet). Daarmee was deze frustratie opgelost. Er werd hier flink aan de fietspaden gewerkt, dus ik fietste eerst nog verkeerd, maar later kwam ik precies voor de ingang van het huisjespark uit. Zo hadden we toch nog 16 founds (en bijna even zoveel not-founds). En 74 kilometer gefietst, best wel een eind.

Wat ik hier op 27 juli 2017 nog aan toe te voegen heb:

Volgens mij haal ik mensen best vaak over om inspannende dingen te gaan doen op geocachinggebied. Ik kom altijd met de ideeën om bepaalde trails te gaan doen, ver te gaan fietsen of naar het buitenland te fietsen en sleep dan mensen mee in mijn enthousiasme. Ik doe dus vrijwel altijd de planning voor een geocachingdag en de navigatie. Toch gaan de mensen nog steeds met mij mee, dus blijkbaar lever ik toch geocahcingavonturen op maat.

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen