Dal Vrij: juni 2018

In juli 2017 ging mijn Dal Vrij-abonnement in. Dat houdt in dat ik voortaan altijd gratis kan reizen: doordeweeks buiten de spitsuren en in het weekend en op feestdagen de hele dag. Dal Vrij is – met 102 euro per maand – wel een prijzig abonnement, dus ik ga dit jaar bijhouden of het me wel echt de beloofde besparing op zal leveren.

Deze maand reisde ik niet eens zo heel vaak met de trein, maar met een retour Oisterwijk – Groningen had ik toch wel een aardig traject te pakken, waarbij je het halve land doorkruist. Verder 3x naar school waarbij ik op de laatste schooldag van het jaar ongewenst werd gedumpt op station Amsterdam Bijlmer Arena. Hoewel ik best een tijdje op het station moest doorbrengen (de metro reed aanvankelijk ook niet, maar later gelukkig weer wel). Ik vergat een foto van het bordje te maken, maar hij telt toch niet meer mee als nieuw station: ik ben er al eens eerder gedumpt in het verleden en ook een keer naar een concert geweest in de ZiggoDome.

De reizen:

1x Retour Oisterwijk – Groningen, 30,40 euro, 50,60 euro

1x Retour Oisterwijk – Amsterdam Amstel, 21 euro, 35 euro

3x Tilburg – Amsterdam Amstel, 31,80 euro, 52,80 euro

1x (ongewenst) Tilburg – Amsterdam Bijlmer Arena, 10,30 euro, 17,10 euro

1x Retour Oisterwijk – Eindhoven, 8,80 euro, 14,60 euro


Totale besparing met 40% korting: 102,30 – 102 euro abonnementskosten = 0,30 eurocent winst (!). Daar doen we het voor, toch?

Totale besparing met vol tarief: 170,10 – 102 euro abonnementskosten = 68,10 euro winst.

Conclusie:

Wederom speel ik bijna quitte met 40% korting, maar maak ik weer winst met vol tarief. Met deze maand is het verplichte abonnementsjaar rond en dat betekent dat ik vanaf deze maand per maand kan opzeggen. Voorlopig houd ik Dal Vrij nog wel aan. Het aller, allerliefste zou ik Altijd Vrij willen, zodat ik niet meer gebonden ben aan de spitstijden, maar dat is een ruim duurder abonnement en dat kan ik me op dit moment simpelweg niet veroorloven, ook omdat ik bang ben dat ik het er niet uit ga halen. Ik ga nu alle berekeningen van het hele jaar in een tabel zetten om de totale winst te berekenen en daar komt dan ook nog een blog over.

 

Advertenties
Geplaatst in #treinleven, Vervoer | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Throwback Thursday: 19 juli 2011

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 19 juli 2011:

Een dag waarop ik ging geocachen per step.

Het verslag:

3165. De Grenspaal – 2
Maker: The Dutch Moose
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 19 juli 2011
Plaats: Luyksgestel

3166. Kanaal Bocholt – Herentals: Sas 3
Maker: Bacchus
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 19 juli 2011
Plaats: Postel, België

3167. Dubbel moord in Postel
Maker: Dardanus
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 19 juli 2011
Plaats: Postel, België

3168. Blauwe Kei
Maker: Duckyboy
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 19 juli 2011
Plaats: Postel, België

3169. Kanaal Bocholt – Herentals: Sas 1
3170. Kanaal Bocholt – Herentals: Sas 2
Maker: The Exiled
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 19 juli 2011
Plaats: Postel, België

3171. 13.400 Noord
Maker: Scoffie en de MISSloopsters
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 19 juli 2011
Plaats: Postel, België

3172. Whats in the box
3173. Whats in the box 2
Maker: Taekwondodo
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 19 juli 2011
Plaats: Postel, België

Ik was vrij en besloot om weer op geocaching-jacht te gaan. Vorige week had ik me bezig gehouden met de fietstocht van Grenspaal 2, maar ik had de cache toen niet gevonden. Ik had de maker, The Dutch Moose, gemaild en hij was zo vriendelijk om mijn fout eruit te halen en het goede antwoord te geven. Dus ik hoefde nu alleen de cache op te gaan pikken. Ik had geen zin om daarvoor heel mijn fiets in de auto te laden, maar het was wel 1,5 km. Maar ik had recent de oude step van mijn broertje mee naar Hilvarenbeek (waar ik toen woonde) genomen, omdat ik na het step-geoeating-event weer zin had gekregen in steppen. Dus besloot ik de step in de auto te gooien.

Dus op de parkeerplaats bij de Cartierheide aangekomen, de step uitgevouwen en op naar de cache. Pfft, dat steppen is toch nog best zwaar op zo’n klein stepje (die van het event waren veel groter, met brede banden) en alle fietsers lachen me uit. Maar als je de vaart er eenmaal in hebt gaat het best snel. Ik bleek vorige week dus wel degelijk langs het goede bosje te zijn gefietst, maar als je niet precies weet waar je moet zoeken is het een naald in een bos. Nu vond ik de cache snel en kon deze frustratie van de lijst.

Ik vervolgde mijn jacht in België, waar ik twee caches deed in de buurt van de rammelende baileybrug in Postel. Eerste een cache van de Sas-serie, dat zijn tien caches langs het kanaal Bocholtz-Herentals en daarna een cache met de angstwekkende naam Dubbele moord in Postel. Het ging om een moord van vele jaren geleden, dus dan klinkt het al minder creepy. Ook eindelijk de paddo bij de baileybrug gewaymarkt, want dat kon steeds niet, omdat het altijd heel druk is bij die brug en je niet zomaar uit je auto kunt springen. Bij het monument van de moord stonden heel Hollands, heel veel koeien te grazen, dus kon ik een koeienfoto maken.

Ik reed verder naar recreatiegebied de Blauwe Kei. Daar vond ik na een tijdje zoeken de gelijknamige cache en ik kon van daaraf ook naar twee kanaal-caches wandelen. Daar ben ik nog een hele tijd mee bezig geweest, omdat ik eerst aan de verkeerde kant van het kanaal stond (ik had toen nog geen kaart met water erop in mijn gps) en je niet over het “kunstwerk” mocht lopen. Het “kunstwerk” (ik vond het een rare benaming) is dus het sluizenblok midden in het kanaal. Het begon ook nog te regenen en met Steenbergen (een cache waarbij we tijdens de wandeling werden overvallen door een clusterregenbui) in gedachten, had ik dit keer wel mijn regenbroek aangetrokken. Mijn gps deed moeilijk vanwege de regen en de bewolking dus het duurde bij beide caches even voor ik ze te pakken had. Daarna kon ik ook te voet naar 13.400 Noord, een cache in een moerassig gebied. Die zou moeilijk te vinden zijn en ik moest inderdaad even zoeken, maar ik vond hem wel. Deze cache maakt deel uit van een mini-serie, maar ik vrees dat we die nooit gaan voltooien.

Terug gekomen bij de auto was het een twijfelgevalletje of ik naar huis ging of nog verder ging cachen. Het werd verder cachen.
Ik verplaatste de auto naar What’s in the Box, twee caches vanaf dezelfde parkeerplaats. Nou ja, parkeerplaats, het was meer een verlaten weggetje in het bos en ik vond het best eng, vooral omdat er allemaal quads rondreden. Die maken heel veel herrie en ik voel me er altijd opgejaagd door. De eerste What’s in the Box vond ik niet zo heel bijzonder, het was zo’n kistje dat open ging op een bepaalde manier, kan heel frustrerend zijn, maar ik had hem dus zo open.

De tweede was wel echt geniaal bedacht. Er waren alleen ook nog andere cachers en ik wilde het zelf oplossen, dus ik moest een hele tijd wachten tot ze eindelijk klaar waren. Toen ze uit het zicht waren, was het mijn beurt. De cache was een houten bak in de grond, zoals je wel vaker ziet bij caches. Alleen zat er geen cache in. Er waren serieus mensen die hadden gelogd dat ze dachten dat de cache geript was. Maar dat geloofde ik niet. Ik betastte de wanden van de bak en eentje kon opzij geduwd worden en daarachter lag de cache. Echt geniaal, ik heb de rest van de week vol lof over de illusie-cache gepraat en hem ook een favorite gegeven. Als er ooit nog een eigen cache van de hand van de Heideroosjes uit komt, dan wil ik zo’n cachebox op het einde, ik vond het geweldig gemaakt.

Door het wachten op het andere cacheteam, had dit rondje nog best veel tijd gekost, dus het was tijd om terug naar Hilvarenbeek te gaan.

Wat ik hier op 19 juli 2018 nog aan toe te voegen heb:

Tja, die eigen multi-cache is er nooit van gekomen. We hebben wel een paar eigen caches gehad, maar die waren allemaal van de hand van Guy en heetten Keragypsa en Keragypsa 2. Daarom had ik bedacht dat de multi-cache de Illusies van Keragypsa moest gaan heten. Verder dan tijdelijke surprise-caches is het echter nooit gekomen. Wie weet nog ooit, in de toekomst. Eerst maar eens afstuderen.

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Tuesday TAG: Broeders

Je komt ze heel vaak tegen op blogs: TAGS. Vragenlijstjes over een bepaald onderwerp die dan ingevuld worden. Stiekem vind ik ze best leuk en daarom ga ik voorlopig om de twee weken een TAG invullen en op mijn blog plaatsen. Mocht je nog een leuke TAG voor mij weten, dan hoor ik dat graag in de comments.

Dit is de broer- en zustag, maar ik heb alleen maar broertjes, dus daarom heb ik hem de Broeder-TAG genoemd. De tag is bedacht door MizFlurry.

Hoe heten jouw broertjes? En hoeveel jaar schelen ze met jou?

Ik heb twee broertjes en ze heten Tom en Joost. Ik ben de oudste en scheel 1,5 jaar met Tom en 4 jaar en 9 maanden met Joost. Die gap tussen mijn broers is omdat mijn vader twee kinderen wel genoeg vond, maar mijn moeder er eigenlijk vier had gewild en dus is drie uiteindelijk de compromis geworden.

Hebben jullie speciale bijnamen voor elkaar?

Niet echt. Zij hebben allebei een naam die al slechts uit één lettergreep bestaat, dus dat hoeft dan niet nog eens afgekort te worden. En ik vind “Maart” een afschuwelijke afkorting, dus dan liever gewoon Maartje. Omdat ik een vrouw ben, ben ik helaas in lengte de kleinste. Daarom noemen zij mij “zusje”, maar ik vind dat ik hun “zus” ben, omdat ik de oudste ben. Soms noemen ze me “zuster”, omdat ze weten dat ik dat helemaal een vreselijke benaming vind. Daaruit volgend spreek ik vaak over “mijn broeders”.

Wat is je leukste herinnering met elkaar?

Met z’n allen (dus ook hun vriendinnen en onze ouders erbij) naar de Efteling is altijd gezellig.

Wanneer hebben jullie elkaar voor het laatst gesproken?

We hebben een gezins-app. En we zien elkaar ook wel vrij regelmatig.

Hebben mensen wel eens gedacht dat je een tweeling vormde met je broer of zus?

Hoewel we qua karakter heel erg verschillend zijn, hebben we uiterlijk best veel van elkaar weg. Dit komt vooral omdat we alle drie dezelfde kleur haar hebben. Vroeger, toen we echt nog heel klein waren, dachten mensen wel dat Tom en ik een tweeling waren, omdat we niet zoveel in leeftijd verschilden. Maar later nooit meer.

Hoe vaak zien jullie elkaar?

Ik zie Tom iets vaker dan Joost, maar dat komt omdat hij in Oisterwijk woont en Joost iets verder weg, in Tilburg.

Wat zou je ooit graag doen met je broers?

Mochten er ooit nog kinderen komen bij één of meerdere van ons drieën, dan lijkt het mij wel leuk om iets van een familiedag of heel misschien zelfs een familieweekend in te voeren.

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Tuesday TAG | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Throwback Thursday: 12 juli 2009

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 12 juli 2009:

We k(r)ampeerden op Texel en de regen viel met bakken uit de lucht. De keuze was de hele dag in onze kleine iglo-tentjes zitten of toch op geocaching-jacht gaan. Het werd het laatste.

Het verslag:

1384. Caching Texel 37: Maritiem- en Juttersmuseum
1385. Caching Texel 33: Skillepaadje, grote brug
1386. Caching Texel 34: Skillepaadje, kleine brug
1387. Caching Texel 32: Wezenputten
Maker: PanchoPepe
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje en Anke
Snuffel 007: Stephanie
Gevonden op: 12 juli 2009
Plaats: Oudeschild, Texel

1388. Zeemeeuw
Maker: 2000cs
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje en Anke
Snuffel 007: Stephanie
Gevonden op: 12 juli 2009
Plaats: Oudeschild, Texel

Op de zaterdag dat we aankwamen was het stralend weer, maar die zondag daarna kropen we uit onze tenten en regende het pijpestelen. Yeah!!! Leve het k(r)amperen, dat is dus meteen de reden waarom het niet mijn favoriete manier van vakantie vieren is.
Ik vond wel dat we iets moesten gaan doen, dus stelde ik voor om naar Oudeschild te gaan, omdat ik wist dat daar 5 caches heel dicht bij elkaar lagen. Het geplande plan om fietsen te huren ging niet door, we besloten om vanwege het weer met de auto te gaan.

Na een rit waarbij we enkele tussenstops maakten om Stephanie de gelegenheid te geven wat caches te loggen die wij al hadden, kwamen we aan in Oudeschild. We parkeerden in de buurt van het Maritiem- en Juttersmuseum en logden hier meteen onze eerste cache van de dag.
Daarna wandelden we door naar het Skillepaadje, hier zouden vier caches op korte afstand van elkaar liggen. Het Skillepaadje is een bekend fietspad op Texel, ik was er dan ook al eerder geweest. Ondertussen begon het steeds harder te regenen en werden we kletsnat. De eerste cache lag bij de grote brug. Hier hebben we even moeten zoeken, want de cache zat zeer geniepig verstopt, in een ijzeren paal van de brugleuning. Ik vond hem pas toen ik half op de brug ging liggen (en dus nog natter werd). Daarna was het maar een klein stukje naar de kleine brug. Dit bruggetje lag verscholen in gras van een halve meter hoog, wat dus kletsnat was door de regen. Ik zag de vele mogelijke cache-locaties al opdoemen en gaf de moed om deze cache te vinden op. Maar Stephanie liep bijna meteen op de cache af, dus we hadden hem eigenlijk vrij snel te pakken.

Hierna was het weer maar een miezerig stukje lopen naar de Wezenputten. Ook dit was geen onbekende locatie voor Anke en mij, want ook hier waren wij al eerder geweest. De cache was kapot, hij lag ergens op de grond en het duurde even voor we hem gevonden hadden. We legden hem terug op de plek, waarvan we dachten dat hij daar moest zitten.

We hadden nog een cache te gaan, de Zeemeeuw. Dit was voor de verandering geen cache van PanchoPepe, maar ik denk dat de maker een andere Duitser is. Waarom de cache Zeemeeuw heet, is mij een raadsel. Vrijwel overal op Texel zie je die vogels vliegen, maar niet op deze plek. Misschien was dit het eerste Nederlandse woord waar hij op kwam ofzo. Maar de cache was makkelijk te vinden, dus konden we weer een logje schrijven.

We waren ondertussen zo doorweekt dat we besloten om naar de auto te lopen, om terug te gaan naar de camping. De rest van de dag hebben we geschuild in het ontmoetingscentrum van de camping en daar spelletjes gespeeld. ’s Avonds werd het droog en konden we toch nog buiten zitten.

Wat ik hier op 12 juli 2018 nog aan toe te voegen heb:

Ik heb het al wel eens eerder geschreven: ik ben niet zo’n kampeerder. In tegenstelling tot Anke en Stephanie, ben ik er ook niet mee opgegroeid. Vooral als ik in mijn kleine iglotentje zit en het regent, ben ik niet echt te genieten. Gelukkig was het de rest van de week een stuk beter weer en ging ik het kamperen weer een beetje leuker vinden.

De foto komt van panoramio.com. Ergens heb ik zelf heel veel foto’s van Texel, maar je begrijpt het al: waar?

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Day Zero Project: Done: Doel #56

Doel #56 op mijn Day Zero Project-lijst is er eentje uit de categorie Things to do with Wave or Dancer on the water. Kortom, de categorie “kanoën”. Ik heb drie kano’s en ik geef mijn lievelingsvoorwerpen graag een naam. De kano’s zijn dan ook allemaal vernoemd naar een gedeelte uit hun merknamen: Dancer, Reflex en Wave.

In dit geval gingen we een toertocht varen, dus de keuze viel daarbij op mijn toerkano Dancer. Het is al een oude, tweedehandse kano, maar ik heb er al heel veel plezier van gehad.

Het doel luidde: “Nog eens gaan kanocachen met Anke (en/of anderen)”

Nou, Anke ging niet mee, dus het werd “anderen”. Die anderen waren drie leden van Kanovereniging Oisterwijk, de drie heren uit Haaren: I., S. en R. Grappig detail: ik was de jongste van dit groepje, maar ik ben al langer lid dan hun lidmaatschapsjaren bij elkaar opgeteld.

Het uitgangspunt van deze tocht was de kanocachingroute van de multi-cache De Vallei van de Kleine Nete (voor de geocachers onder ons: cachenummer GCPZ70). Helaas hebben we de cache uiteindelijk niet gevonden, maar wel de hele route uitgevaren.

nete4

Volgens onze Zuiderburen zou de tocht over het riviertje de Kleine Nete, één van de mooiste kanoroutes van België moeten zijn. Het stond dan ook al best lang op het verlanglijstje om deze route te gaan varen. Een maand geleden werd er een datum geprikt en het werd met 30 graden ideaal kanoweer. Want wie wil er met deze temperaturen nou niet op het water recreëren?

De Kleine Nete is 44 kilometer lang en een zijrivier van de Nete. Het riviertje stroomt door de Belgische gemeenten: Retie, Mol, Kasterlee, Geel, Olen, Herentals, Vorselaar, Grobbendonk, Zandhoven en Nijlen. Ik vroeg mij de hele dag af wat de naam Nete betekende, het schijnt een naam van Keltische oorsprong te zijn (Nita) en betekend zoiets als “de heldere”.

De route van de cache was 15 kilometer, maar I. had wilde plannen om de route te verlengen tot de genoemde 25 kilometer op de bovenstaande kaart van het stroomgebied. Daar was niet het gehele gezelschap het mee eens, dus besloten we uiteindelijk tot een compromis van 20 kilometer.

De Belgen hebben keurig verschillende in- en uitstapsteigers langs de Kleine Nete aangelegd. Deze steigers hebben zelfs een hoogteverschil, omdat de waterstand per seizoen nogal kan verschillen. Nu stond het water erg laag, maar was gelukkig wel overal bevaarbaar. Wij stapten in bij de steiger in Kasterlee, bij de Kastelse Kajak Klub. Duidelijk een vereniging met meer leden en meer geld dan onze eigen Kanovereniging Oisterwijk, want ze hebben een schitterend clubhuis. Waar ze niet eens een foto van op hun website hebben staan! (en ik heb er ook geen gemaakt).

Nete3

In de kajaktip werd ook gesproken over “het zuiverste vaarwater van heel Vlaanderen”. Daar waren wij het niet helemaal mee eens: het water zag er over het hele traject bruin en troebel uit. De Kleine Nete is namelijk gewoon een open riool, er kwamen diverse afvoerbuizen op uit. Verder groeiden er veel waterplanten in, dus op sommige plekken was het even een beetje moeizaam peddelen.

Voor de cache moesten we bij vier steigers een letter en een cijfer zoeken. Maar er werd nergens vermeld wat voor iets we moesten zoeken: een tag, een kokertje? Onder de waterlijn? Boven de waterlijn? Rechts of links op de steiger? Er op of er onder? In een wiebelende kano is het 0-punt lastig te bepalen. Daarnaast vind ik geocaching wel leuk, maar mijn medevaarders vinden het toch wat minder. Dus dat maakt de zoektijd beperkt. We konden niets vinden bij de eerste steiger. Bij de tweede steiger bleek het object weg te zijn, volgens de logjes van voorgaande cachers, al sinds 2016, wat betekent dat de cache niet meer wordt onderhouden. Bij de derde steiger best lang gezocht aan beiden kanten van de rivier (tegenover de steiger was een soort van houten afrastering over het water, zodat je niet met je kano van de vistrap af kon varen), terwijl mijn medevaarders een ijsje aten op het terras van de Spaanse Hof. Dit is een café aan het water en het was hier erg druk. De steiger zat dan ook vol spelende kinderen, die wilden best meezoeken, maar konden ook niets vinden. Ik had nu al drie waypoints gemist, dus bij het vierde en laatste waypoint was zelfs mijn fanatisme over. Tja en zonder gegevens geen cache. Dus dat was een lichte teleurstelling. Het was gewoon een slechte geocachingdag, denk ik.

nete1

Gelukkig maakte de kanotocht veel goed. In het begin was het nog vrij rechttoe, rechtaan, veel lange rechte stukken dus. Wel een aardig stukje door een bosgebied. En ook leuk is dat je langs pretpark Bobbejaanland vaart, je ziet enkele attracties liggen vanaf het water, hoorde de mensen schreeuwen in de achtbanen en er klonk wat muziek van de cowboyshow.

Het was ook druk met andere kano’s, want er zit een verhuurbedrijf langs de Kleine Nete dat vandaag bijzonder goede zaken deed. Wat wil je ook met dit weer? Maar sommige van de ongeoefende mensen hadden het best zwaar. Wij vaarden hen dan ook zo voorbij. Er waren ook vlotten op de rivier, wij dachten eerst dat die zelf gebouwd waren, maar later kwamen we er zoveel tegen, dat we denken dat ze ook te huur waren. De vlotten bleken nog lastiger te sturen dan de kano’s, ze legden dan ook minder kilometers af dan wij (de verhuurkano’s overigens ook).

nete2

Er zit één overdraagpunt in de route, bij de stuw bij de Spaanse Hof. Deze stuw kon je op dit moment ook echt niet varen, want er kwam nauwelijks water van af. Ook lagen er stenen onder. Er liggen trouwens keurig steigers, dus dan valt het in- en uitstappen wel mee. En zoals eerder gezegd: er is een café precies op het overdraagpunt.

Na de Spaanse Hof volgde het mooiste stukje van de route, eindelijk kwamen de beloofde meanders: de bochtjes in de rivier. Op de hele route waren trouwens veel insecten te zien. Helaas veel stekende horzels, maar ook hele mooie libellen in de kleuren groen en blauw. Er zouden ook twintig verschillende vissoorten in de Kleine Nete zwemmen, maar daar hebben we niets van gemerkt. In de hoge oeverranden zouden ijsvogels moeten zitten, maar die lieten zich met al die drukte ook niet zien. Groot gelijk hebben ze.

Ons uitstappunt lag bij de watermolen van Grobbendonk, ook het eindpunt voor de verhuurkano’s. Er stonden diverse trailers te wachten om volgeladen te worden. Wij bonden onze vier kano’s op het dak van de auto en reden terug naar het startpunt om de tweede auto (ehm bus) op te halen. Daar nog een traditional-cache proberen te vinden, maar die bleef ook verborgen. Geen cache-karma vandaag. Dus gingen we terug naar Nederland. En wat doen wij gekke Nederlanders dan? Hebben we het de hele tocht over lekkere Vlaamse frieten en dan gaan we uiteindelijk in Oisterwijk friet eten…

Het was een gezellige, zonnige dag. Het nadeel van kanoën blijft het vervoer en het vele op- en neer rijden: je moet altijd een auto op het eindpunt parkeren en dan met eentje naar het beginpunt rijden. Daarnaast moet je de kano’s ’s morgens ophalen bij het clubhuis en ’s avonds ook weer terug gaan brengen. Twintig kilometer op de teller zorgde ook wel voor de nodige spier- en rugpijn en kramp in de voeten.

Maar het voordeel is dat ik nu eindelijk eens op de Kleine Nete heb gevaren (we zijn de rivier al diverse keren tegengekomen bij het geocachen in het verleden), weer eens aan kanocaching heb gedaan (ondanks het niet vinden van de eindcache) en dat het een gezellige dag was.

De foto’s zijn door mij zelf gemaakt tijdens het kanoën. Met mijn telefoon en met natte handen, vanuit mijn weg dobberende kano (peddelen met één hand gaat niet echt) . Vandaar dat de kwaliteit niet zo best is. Daarvoor heb je dan wel echte actiefoto’s. Het kaartje, met daarop het stroomgebied van de Kleine Nete, komt van een Belgische website af.

Geplaatst in #geocaching, Day Zero Project, Kanoen | Tags: , , , , , , , | 1 reactie

Throwback Thursday: 5 juli 2007

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 5 juli 2007:

De dag dat we zonder kaart-gps en zonder TomTom een beetje lukraak gingen geocachen in Frankrijk, waar we op vakantie waren. Dat was niet zo’n heel slim idee en zou ik nu nooit meer doen.

Het verslag:

260. Returning from the watermill
Maker: Garenkreiz
Type: Multi
Gevonden op: 5 juli 2007
Heideroosjes: Anke en Maartje
Snuffel007: Stephanie
Plaats: Rennes, Frankrijk

261. Canal de Nantes à Brest – Abbaye de Timadeuc
262. Canal de Nantes à Brest – Echelle d’écluses d’Hilvern
263. Canal de Nantes à Brest – rigole d’Hilvern
Maker: Janpe
Type: 2x multi, 1x traditional
Gevonden op: 5 juli 2007
Heideroosjes: Anke en Maartje
Snuffel007: Stephanie
Plaats: Ergens in Bretagne, Frankrijk

We waren op vakantie in Frankrijk en wilden de Canal de Nantes à Brest-serie doen. Dat is een serie van zeven caches die verstopt liggen langs het kanaal tussen de Franse plaatsen Nantes en Brest. Op zich natuurlijk best leuk, maar het probleem was dat het startpunt behoorlijk wat kilometers van de camping af lag. Op grond daarvan hadden we moeten besluiten om niet te gaan, want we hadden in die tijd geen TomTom en ook geen kaart-gps. We hadden alleen een papieren wegenkaart en het kompas van de gps. Wij waren zo stom om het wel te gaan doen en dan ook nog eens in een wildvreemd land.

We begonnen de dag met een cache die helemaal geen ruk met de serie te maken had en dat was de eerste fout. Afstanden mogen op een kaart op internet dan niet zo groot lijken, in werkelijkheid kan dat nog wel eens tegenvallen.
Na een voor de chauffeur (ik dus) vervelende rit dwars door het centrum van Rennes kwamen we aan op het startpunt van Returning from the Watermill. Na een klim tegen een hoge rots/berg aan (boven had je wel een mooi uitzicht), vonden we Returning from the Watermill wel, maar daarna was het kilometers over vage binnendoorweggetjes naar de eerste van de Canal-serie. Dat was Chateau du Josselin. Een mooi kasteel. Je moest een vraag beantwoorden en daarna kon je het coördinaat berekenen waar de cache verstopt lag. We liepen eerst verkeerd en kwamen aan de andere kant van de rivier uit. We moesten dus helemaal omlopen, want er was daar geen brug. Op het eindpunt eindeloos gezocht, maar geen cache te vinden. Terug in Nederland bleek hij geript te zijn. Balen, omdat het ons veel tijd had gekost en we hier naar alle waarschijnlijkheid nooit meer terug gaan komen.

Na een nieuwe tocht over binnendoor-weggetjes kwamen we aan bij een abdij. Hier lag de tweede cache van de serie, Abbaye de Timadeuc. Gelukkig was die er wel en die hadden we vrij snel gevonden. Toen bleken we nog maar heel weinig benzine over te hebben. Omdat we zo druk bezig waren met op de GPS en de weg letten had niemand op de benzinemeter gelet. En die Abdij van Timadeuc lag in de facking middle of nowhere en de monniken hadden helaas geen benzinepomp in hun tuin.
Een spannende tocht naar het dichtbijzijndste plaatsje begon. Zouden we het halen? We hadden al nachtmerrie-achtige gedachten over wandelen over Franse bergweggetjes met een jerrycan benzine. Het lukte ons om een klein Frans plaatsje te bereiken. Maar daar leek geen benzinepomp te zijn. Nou waren wij ook op zoek naar grote tankstations zoals ze langs de snelweg liggen. Verder rijden kon niet meer, het was op. Dus parkeerden we de auto bij de kerk en besloten we om op zoek te gaan naar een garage ofzo waar we een jerrycan benzine konden krijgen. We waren nu in ieder geval in de bewoonde wereld. We liepen de buurtsuper binnen, maar zoals bijna alle Fransen die wij ontmoet hebben in deze streek (Bretagne) konden ook deze mensen geen woord Engels. Pas toen we het toverwoord “sans plombe” (dat is ongelode benzine) lieten vallen viel het kwartje. Ja, ze hadden wel degelijk een benzinepomp. En maar drie huizen verder??? Wij keken elkaar verbaast aan. Als het maar drie huizen verder was, waarom hadden wij dat dan compleet gemist? Dus wij naar buiten en gaan lopen en drie huizen verder tellen. En jawel hoor, daar was wel degelijk een benzinepomp. Geen tankstation, maar echt alleen maar een losse pomp. Die hoorde bij de plaatselijke tabaks/tijdschriften-winkel. Dus ik snel de auto halen, die maar driehonderd meter verderop stond, terwijl Anke en Stephanie naar binnen gingen. Terwijl ik de auto vol tankte stond de eigenaresse argwanend naar buiten te kijken. Wat deden die vreemdelingen bij haar pomp? Blijkbaar kwamen er nooit toeristen in dat dorpje, het was ook echt zo’n afgelegen bergdorpje. Het was ook erg dure benzine, maar goed, we konden weer rijden en op dat moment was die “sans plombe” mij elke eurocent waard. Verder maar weer met de serie. Een heel stuk vrolijker vervolgden we onze tocht, hard meezingen met onze cd.

De volgende cache was Echelle d’écluses d’Hilvern. Dit was verreweg de leukste van de serie. Een wandeling langs de sluizen in dat stukje van het kanaal. Je moest steeds getallen zoeken op de vervallen sluiswachtershuisjes. Ondertussen was er een luxe jacht bezig om zich door de sluizen te verplaatsten, dit ging heel langzaam. Nadat we de cache (inclusief coin) hadden gevonden, moesten we langs dezelfde weg terug en toen was het jacht pas twee sluizen gevorderd. De andere cache in het gebied d’Hilvern; rigole d’Hilvern lag aan de andere kant van de weg. Een rigole is een soort van zijwatertje/slootje van het kanaal. Ook deze cache hadden we zo te pakken, dit was een traditional.

Daarna zijn we nog naar het stadje Pontivy gereden. Daar deden we de hele route, maar ook hier was de cache weer geript (waar we weer pas in Nederland achterkwamen). Opnieuw balen dus. Het was ondertussen 18 uur en we besloten ermee te stoppen. We waren nog een pokke-eind van de camping af en ik wilde voor het donker terug zijn, omdat ik niet zo’n behoefte had aan door een onbekend, donker Frankrijk rijden. Stephanie en Anke hadden er al lang genoeg van. Voor hen had Pontivy al niet meer gehoeven.

We hadden ondertussen ook honger gekregen, maar van snackbars hebben ze in Frankrijk nog nooit gehoord. Van McDonalds wel, maar de bewegwijzering naar die McDonalds toe is zo bagger, dat we er een heleboel misten. Pas in Lamballe, een klein plaatsje, redelijk in de buurt van de camping vonden we een McDonalds. Wij waren zo’n beetje de enige klanten. We waren die week al eerder in Lamballe geweest, ook om een cache te zoeken die ook al geript was (het cachen zat niet zo mee in Frankrijk om heel eerlijk te zijn). Gelukkig was het personeel van deze McDonalds erg aardig.

Het was al donker toen we naar buiten gingen. Moest ik toch nog in het donker rijden. Volgens mij namen we de verkeerde afslag en toen moesten we in het pikkedonker (de bergdorpjes kennen geen straatverlichting) over de bergweggetjes op de half-kapotte GPS (die was eerder tijdens de vakantie gevallen en daardoor was de onderste helft van het scherm uitgevallen) naar de camping zoeken. Harstikke leuk…maar niet heus. Hier had je dus echt groot licht nodig.
Om middernacht kwamen we op de nachtparkeerplaats van de camping aan. We waren allemaal doodmoe en nadat we naar de tent gelopen waren (je mocht na 22 uur ’s avonds niet meer met de auto op de camping) gingen we meteen naar bed.

Wat ik hier op 5 juli 2018 nog aan toe te voegen heb:

De beschrijving van deze dag is dus het voorbeeld van wat je nooit moet gaan doen. Ver weg cachen in een wildvreemd land, met te weinig navigatie. Elf jaar later zijn onze navigatiemiddelen sterk verbeterd: we hebben nu een TomTom en een GPS met kaart (alleen heb ik nu geen auto meer, haha). Evengoed zou ik het niet meer zo ver gaan zoeken op vakantie. En al helemaal niet voor slechts vier caches die niet eens zo heel bijzonder waren… Maar goed, elf jaar later kan ik er wel op terug kijken als een mooi avontuur ;>)

Het kaartje van de omgeving waarin we die dag rond gereden hebben, komt van de website van de Abbaye de Timadeuc.

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Tuesday TAG: Been there, done that!

Je komt ze heel vaak tegen op blogs: TAGS. Vragenlijstje over een bepaald onderwerp die dan ingevuld worden. Stiekem vind ik ze best leuk en daarom ga ik voorlopig om de twee weken een TAG invullen en op mijn blog plaatsen. Mocht je nog een leuke TAG voor mij weten, dan hoor ik dat graag in de comments.

Woohoo, het is vakantie! Daarom vandaag de Been there, done that!-vakantie-tag, ik weet niet wie hem bedacht heeft.

Welke landen van de wereld heb je bezocht?

Nederland, België, Luxemburg, Frankrijk, Duitsland, Engeland, Denemarken, Zweden, Oostenrijk, Italië en Slovenië.

 

vakslovenie

Uitzichtpunt hoogst gelegen weg in Slovenië (2013)

 

Welke bestemming staat bovenaan jouw verlanglijstje: waar wil je echt nog een keer heen?

Dat zijn eigenlijk twee landen: Noorwegen en IJsland. Helaas beiden op dit moment te prijzig voor een arme postbode-student. Qua stedentrips lijkt Tallinn (Estland) me erg aantrekkelijk.

Wat is jouw meest ideale vakantie?

Ik houd van actieve vakanties. De hele dag op het strand of aan de rand van het zwembad liggen, is aan mij niet besteed. Evenmin als vakanties waarbij je je drie-sterren-resort niet uitkomt. Ik wil dus geocachen, liefst in combinatie met wandelen of fietsen. Daarnaast houd ik ook wel van wat cultuur snuiven, dus enkele highlights bezoeken of een museum of pretpark is ook prima. Het kan vaak ook in combinatie, omdat geocaches ook vaak bij highlights verstopt liggen. ’s Avonds speel ik dan graag gezelschapsspelletjes of ik lees een boek.

Mijn actiefste vakantie ooit was een kano-vakantie met leden van de Kanovereniging in Slovenië (2013). Op de eerste foto doe ik de bow-stall in een stroomvoorsnelling op de rivier de Soça: dit is dan ook verreweg het stoerste wat ik ooit op een vakantie heb gedaan. Op de tweede foto knuffel ik een rots in dezelfde rivier.

Welke plek vond je zo bijzonder, dat je er nog wel eens heen zou willen?

De White Cliffs of Møn in Denemarken vond ik heel erg mooi om te zien. Zou daar graag nog eens heen gaan. Ik houd sowieso heel erg van de Scandinavische landen.

Laat je allermooiste vakantie-foto zien:

 

vakdenemarken

White Cliffs of Mon, Denemarken (2012)

 

Ben je voor werk al wel eens naar een leuke bestemming geweest?

Muhaha, Berkel-Enschot is toch een heel erg leuk idyllisch plaatsje…??? En daar mag ik gewoon vier dagen per week betaald vertoeven…                                                                  Nee, alle gekheid op een stokje, ik heb nog nooit werk gehad waarbij ik leuke reisjes mocht maken. Toen ik bij de Beekse Bergen werkte, heb ik met mijn collega’s wel een aantal andere dierentuinen binnen Nederland bezocht.

Met wie ga je meestal op reis?

Tja, dat is dus een beetje het probleem. Ik heb geen partner om reizen mee te maken. En alleen is ook maar alleen (en vaak duurder, vanwege 1-persoons-toeslag). Binnen Nederland ga ik regelmatig op pad met mijn moeder, maar van haar hoeven buitenland-reizen niet zo nodig. De vriendinnen hebben allemaal een partner, met wie ze logischerwijs liever op reis gaan, dan met mij. Dus is er nog ergens een lonely reiziger die met mij naar Noorwegen en/of IJsland wil?

 

vakantiezweden

Zonsondergang vanaf de veerboot Göteborg – Kiel, Zweden (2008)

 

Wie of wat zou je meenemen naar een onbewoond eiland?

Een grote stapel boeken en mijn kano. Als ik die boeken dan uit heb en/of het eiland zat ben, peddel ik weer terug naar het vaste land.

Ben je al wel eens in Nederland op vakantie geweest?

Ja hoor, ik ga vaak lekker weg in eigen land. Nederland is ook erg mooi. Ik denk dat ik in alle provincies al wel eens geweest ben. Mijn voorkeur gaat dan uit naar een huisjespark. Soms ga ik kamperen, maar dat valt of staat wel met het weer. Een huisje is toch wat meer luxe. En wat ik dan doe als ik in Nederland op vakantie ben? Nou, geocaching, wandelen, fietsen en steden bezoeken.

 

DSC06116

Veluwe, Nederland (2016)

 

Ski-vakantie of zonvakantie?

Zonvakantie. Ik geef helemaal niets om wintersport. Maar het hoeft ook weer niet te heet te zijn, want ik heb een lichte zonne-allergie. Ik ga dan ook vaak op vakantie in de lente of de herfst, dan is niet te warm en niet te koud.

Wat is je leukste vakantie-herinnering?

Vakanties horen toch eigenlijk altijd leuk te zijn? Ik heb dan ook meerdere leuke herinneringen. Het is gewoon fijn om vrij te zijn en niets te hoeven en alleen maar de dingen te doen die je leuk vind.

 

vaksloveniegaladriel

Geocaching tijdens een wandeling in Slovenië (2013

 

Waar ga je dit jaar op vakantie?

Het idee is om te gaan kamperen op de Veluwe en daar vooral te gaan wandelen.

Waar zou je nooit op vakantie gaan?

Naar landen waar het oorlog is, waar grote armoede is of waar een enge ziekte heerst.

 

 

 

Geplaatst in Tuesday TAG | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Throwback Thursday: 28 juni 2009

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 28 juni 2009:

Stephanie, Anke en ik kampeerden een weekend in Zeeland om Concert at Sea te bezoeken. Het festival was op vrijdag en zaterdag en we hadden daarom de zondag over voor geocaching.

Het verslag:

1360. Kabbelaarsbank
Maker: De Duintoppers
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje en Anke
Snuffel 007: Stephanie
Gevonden op: 28 juni 2009
Plaats: Brouwersdam, Zeeland

1361. Ouddorp – Port Zelande
1362. Ouddorp – Brouwersdam
Maker: De Duintoppers
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje en Anke
Snuffel 007: Stephanie
Gevonden op: 28 juni 2009
Plaats: Brouwersdam, Zeeland

1363. Met de kano…
Maker: De Duintoppers
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje en Anke
Snuffel 007: Stephanie
Gevonden op: 28 juni 2009
Plaats: Serooskerke

1364. De Schelphoek
Maker: De Duintoppers
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje en Anke
Snuffel 007: Stephanie
Gevonden op: 28 juni 2009
Plaats: Serooskerke

1365. Het caisson
1366. Plan Tureluur
Maker: De Duintoppers
Type: Traditionals
Heideroosjes: Maartje en Anke
Snuffel 007: Stephanie
Gevonden op: 28 juni 2009
Plaats: Serooskerke

1367. Renesse – Helleweg
Maker: De Duintoppers
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje en Anke
Snuffel 007: Stephanie
Gevonden op: 28 juni 2009
Plaats: Renesse

1368. De reunisten
Maker: De Uitjes
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje en Anke
Snuffel 007: Stephanie
Gevonden op: 28 juni 2009
Plaats: Renesse

1369. Starfighter
Maker: Victorvix
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje en Anke
Snuffel 007: Stephanie
Gevonden op: 28 juni 2009
Plaats: Oosterland

In tegenstelling tot Stephanie en Anke, heb ik als kind nooit gekampeerd, omdat mijn ouders daar een hekel aan hadden. Waarschijnlijk slaap ik daarom in een tent minder goed dan hun. Ik was dus al vrij vroeg wakker en had al een half boek uitgelezen voor zij uit de andere tent kropen. Na het ontbijt en het afbreken van de tenten, konden we gaan geocachen.

Omdat we even wakker moesten worden, werd de eerste cache een multi, voor een wandeling in de buitenlucht. Deze lag in een natuurgebiedje dat grensde aan het midden van de Brouwersdam. Vandaag mocht je namelijk wel weer over de festivaldam rijden. Bij het eerste waypoint dreigde even een rolberoerte, omdat er heel veel stenen lagen en de vraag daarover ging, maar gelukkig viel het wel mee. Ondanks dat deze cache van dezelfde makers was als De Schelphoek, onze mislukking van de vorige dag, verliep deze heel wat beter. We hadden de cache dan ook snel in handen.
We gingen op naar de volgende: een oppikkertje op de Brouwersdam. Na een kort wandelingetje vonden we de cache. We werden wel een beetje vreemd aangestaard door de aanwezige campermensen. Daarna gingen we naar een ander oppikkertje op de dam. Deze heette ook Brouwersdam en we wilden graag een cache met deze naam als herinnering aan Concert at Sea. Deze lag wel op een leuke locatie, bij een klein vuurtorentje op een piertje van basaltblokken. Het was even zoeken, maar we hebben hem wel gevonden.
Hierna hadden we een paar teleurstelling. ROB bleek op het festivalterrein te liggen en daar mochten we nog niet op, omdat ze nog aan het afbouwen waren. Toen ik later thuis op internet keek, bleek hij zelfs achter het podium te liggen, dus daar hadden we never nooit kunnen komen dit weekend. Ook de cache die we daarna probeerden was onvindbaar. Deze lag midden in de duinen en de hint was enkel “bij een boom”. Die waren daar heel veel en er waren heel erg veel zoeksporen. Na een half uur met drie man zoeken toch maar opgegeven.

De volgende cache heette Met de kano… en een cache met zo’n naam mag natuurlijk niet in onze lijstje ontbreken, want we zijn alle drie lid van Kanovereniging Oisterwijk. Er stond niet bij dat hij alleen maar met een kano bereikbaar was, dus durfden we het aan. Toen we de auto parkeerden zagen we al een bord met kanoroutes staan. We zagen alleen niet echt water. Nadat we een trapje af waren gegaan kwamen we aan op een half overwoekerde steiger aan een soort van sloot. Het water stonk en zag er erg vies uit. Verder groeide overal riet. Het leek ons niet echt prettig kanoën hier. Gelukkig was de cache er wel. In onze log konden we het toch niet laten om kritiek te geven op de “geweldige kanoroute”.

Eigenlijk wilden we alle drie graag gaan afrekenen met De Schelphoek, onze frustratie-cache van de ochtend ervoor. We dachten onze fout ontdekt te hebben en gingen terug naar dat waypoint. Het ging over de letters van een plaatsnaam en jawel, we vonden een andere plaatsnaam. Dit bleek wel de goede te zijn en zo hadden we even later de cache in handen. Het gebied dat de Schelphoek heette, hadden we ondertussen uitgebreid gezien. We waren vaak fout gelopen, want er waren erg veel paden en ook veel water. Maar we hadden de cache gelukkig wel en werden beloond met een coin en met twee travelbugs. We waren nu ook in een veel betere stemming dan gisteren, haha.

Van hieruit doorgelopen naar de traditional het caisson. Een caisson is een soort van heel groot betonnen blok dat bedoeld is om iets af te sluiten. Bij deze cache was een ontsnapt schaap. We vroegen ons af hoe dat beest ontsnapt was, maar dat demonstreerde hij zelf even. Het beest nam een run en sprong tussen de ijzeren stangen van het hek door terug in de wei. Erg vreemd. Bij de cache ontmoetten we andere cachers. Ze heetten De Schapen (toevallig) en kwamen uit Zeeland. We zochten samen naar de cache en ik vond hem. Natuurlijk later ook op het profiel van deze mensen gekeken. Ze hadden zo’n 100 caches gevonden, vooral in Zeeland zelf. En het bleek maar weer eens dat wij helemaal niet in de doelgroep van het geocachen passen: het wordt vooral door oudere mensen, gezinnen met kleine kinderen gedaan en nerdige mannen gedaan. Over het algemeen niet door vrouwen van onze leeftijd. Niet dat we ons daar iets van aantrekken: we vinden het nog steeds een geweldige hobby.

We reden langs Plan Tureluur, een snelle oppikker aan een Zeeuwse dijk. En daarna door naar Renesse. Hier lag een korte offset-multi. Eerst een paar vragen beantwoorden bij een vaag kunstwerk vermomd als uitkijktoren en daarna de cache vinden die aan een draadje in een paaltje zat. Gelukkig was hier geen magneetklauw voor nodig.
Daarna door naar de andere cache van de Uitjes en gelukkig konden we de Reunisten wel vinden. Hij was van die mevrouw die we zaterdag hadden ontmoet bij R.I.P. Dit plekje was niet echt bijzonder. Ik dacht dat het onze 1000ste Nederlandse found was, maar na een herberekening vandaag zat ik er eentje naast en werd Starfighter onze 1000ste.
Dat was de laatste cache die we deze dag deden, dat was toen we al onderweg naar huis waren. Hij lag bij een monument van een vliegtuigje en het was een snelle oppikker.

We hadden echt een top-weekend gehad. Concert at Sea was supergezellig en dan ook nog 15 caches en mooi weer, het kan bijna niet beter.

Wat ik hier op 28 juni 2018 nog aan toe te voegen heb:

Pfft, wat een energie hadden we dit weekend zeg. Weinig geslapen, denk ik zo. Maar het was wel erg leuk en gezellig.

Foto van de Brouwersdam is afkomstig van mergus.be

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Throwback Thursday: 21 juni 2017

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 21 juni 2017:

Dat is natuurlijk pas een jaar geleden. Ik nam deze dag vrij van mijn werk, zodat ik ’s ochtends kon gaan geocachen en ’s middags nog wat aan school kon doen.

Het verslag:

7474. Verblijf 1 – Dierentuin Goirle
7475. Verblijf 2 – Dierentuin Goirle
7476. Verblijf 3 – Dierentuin Goirle
7477. Verblijf 4 – Dierentuin Goirle
7478. Verblijf 5 – Dierentuin Goirle
7479. Bonus – Dierentuin Goirle -De Vlindertuin
Maker: Lima2311
Type: Traditionals + bonus-mysterie
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 21 juni 2017
Plaats: Goirle

7480. Landelijke sfeer
Maker: Helma1963
Type: Traditional
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 21 juni 2017
Plaats: Goirle

7481. De Schat van Puijenbroek
Maker: RaPaJoTho
Type: Multi
Heideroosjes: Maartje
Gevonden op: 21 juni 2017
Plaats: Goirle

21 juni was nog een 2-cache-datum in mijn Datum Project. Een datum die in het verleden dus ook vaak lastig is geweest. Hij viel nu op een woensdag, dus ik had het kunnen vervullen op de manier waarop ik de laatste maanden al 2x een woensdag heb vervuld: door na mijn werk nog een avondrondje te gaan geocachen. Maar ja, tijd voor school is ook nodig in de laatste week voor inleverdag. Dus besloot ik om vrij te nemen van de post – ik heb toch nog een zee aan vrije uren. Dan zou ik ’s morgens kunnen gaan geocachen en ’s middags aan school kunnen besteden. Ook wel fijn om het zo in te delen op een dag met een temperatuur van 30+ graden.

Zo gezegd, zo gedaan, ik zat ’s morgens om half tien al op mijn fiets, onderweg naar Goirle. Even een tussenstop bij de bibliotheek in Tilburg om mijn boeken in te leveren.  Daarna doorgefietst naar de wijk de Boschkens in Goirle. Dit is een heel rustig en schaduwrijk bosgebiedje, tussen de huizen in. Heerlijk wandelen op een dag met deze hitte. Iemand had hier een dierentuintrailtje neergelegd. Alle caches werden goed gevonden, alleen naar de bonus iets langer moeten zoeken, want die zat behoorlijk geniepig verstopt en er waren geen hints. Voor ik het wist had ik dus al zes caches gescoord en daarmee de datum “gered”. Maar ik had nog tijd over en ook nog een  fotozoek-multi bij. Onderweg daarheen kwam ik langs een voortuincache. Gelukkig was het rustig in die straat, want ik blijf dat toch minder vinden, om zo vol in het zicht te zoeken. De multi was goed te doen, ondanks dat de accu van mijn fototoestel bijna leeg was en de foto’s van het scherm niet heel duidelijk waren (ik had de foto’s gefotografeerd, zodat ik ze niet uit hoefde te printen – ik heb geen printer). Dus zo vond ik ook die cache nog. Daarmee kwam ik in totaal acht caches vandaag en met de twee erbij die al op deze datum stonden, zijn het er nu tien. Er liggen nog wel meer caches in Goirle, maar ik besloot verstandig te zijn en naar huis te gaan, vanwege het wachtende schoolwerk.

Wat ik hier op 21 juni 2018 nog aan toe te voegen heb:

Dit ging best voorspoedig. Datum gered voor het Datum Project. En uiteindelijk heb ik al het schoolwerk ook nog op tijd afgekregen, waardoor ik het tweede jaar in 1x af kon ronden.

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Tuesday TAG: Boodschappen

Je komt ze heel vaak tegen op blogs: TAGS. Vragenlijstje over een bepaald onderwerp die dan ingevuld worden. Stiekem vind ik ze best leuk en daarom ga ik voorlopig om de twee weken een TAG invullen en op mijn blog plaatsen. Mocht je nog een leuke TAG voor mij weten, dan hoor ik dat graag in de comments.

Deze tag gaat over boodschappen doen en komt van Supermoms.nl. Natuurlijk heb ik de vragen over boodschappen doen met kinderen achterwege gelaten ;>)

Waar doe je boodschappen?

Overal! In Oisterwijk heb je een AH, Jumbo, Emte en Lidl en ik kom bij allemaal. Owh ja, er is ook nog een Nettorama, daar kom ik bijna nooit (terwijl die eigenlijk het dichtste bij is), omdat ze een slecht assortiment vegetarische artikelen hebben, de winkel slecht bijgevuld wordt en er bijzonder onvriendelijk personeel rond loopt. Verder bezorg ik de post in Berkel-Enschot en daar is de AH zo’n beetje tegenover mijn laatste huis. Dus daar kom ik ook regelmatig. Soms ga ik ook nog naar de Ekoplaza of de Plus in Tilburg.

Doe je altijd boodschappen in dezelfde vestiging?

Nee dus, ik kom zowel in Oisterwijk als Berkel-Enschot en soms in Tilburg of Moergestel. En ook nog wel eens bij de AH Amsterdam Amstel (tegenover mijn school), want daar hebben ze een groter vegetarisch assortiment dan in Oisterwijk. Net waar ik in de buurt ben.

Wanneer doe je boodschappen?

Dat verschilt een beetje. Soms ’s ochtends vroeg, nog voor ik ga werken. Maar vaak ook na mijn werk, omdat zoals al gezegd, de AH zo’n beetje tegenover mijn laatste huis is. Dat is veel handiger dan eerst terug naar huis fietsen en dan weer naar het centrum.

Hoe vaak doe je boodschappen?

Meestal om de dag, dus drie tot vier keer per week. Het ligt er ook nog aan of ik iets uit de vriezer ga eten en in het weekend eet ik regelmatig een dagje bij mijn ouders.

Als je in de winkel kunt scannen, doe je dit?

Dat doe ik dus eigenlijk nooit. Ik vergeet altijd zo’n scanner mee te nemen. Verder winkel ik altijd met een boodschappenmandje en dan vind ik het irritant om in je ene hand die scanner en in de andere hand dat mandje vast te hebben.

Kies je voor het A merk of het huismerk?

Over het algemeen kan ik prima met de huismerken leven. Maar van sommige producten zijn A-merken simpelweg lekkerder (ice-tea, chips, thee). Ik ben ook wel van de twee-halen-een-betalen aanbiedingen. En van de 35% korting stickers bij de AH.

Gebruik je een boodschappenlijstje?

Soms, als ik een nieuw gerecht ga maken of als er mensen op bezoek komen of als ik bang ben dat ik iets vergeet. Maar over het algemeen bedenk ik pas midden in de supermarkt wat ik die avond ga eten. Dat is ook wel het voordeel van alleen wonen: je hoeft met niemand rekening te houden. Hoewel mijn cavia’s het wel op prijs stellen dat er voldoende lekkere groentehapjes voor hun in de koelkast liggen (het zijn zulke gezonde beestjes, haha) en ze me er graag aan herinneren dat ze honger hebben.

Zelfbedachte bonusvraag: Wat als de cavia’s mee mochten naar de supermarkt?

Ik denk dat Freek en Frinn dan midden in het groentenrek gaan zitten en daar pas uitkomen als ze alles opgevreten hebben… Dat moet een soort paradijs voor hun zijn.

 

Geplaatst in Tuesday TAG | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Throwback Thursday: 14 juni 2015

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 14 juni 2015:

Het jaar waarin ik dan toch echt hoopte dat de Heideroosjes Kilocacher (= 1000 gevonden caches in dat land) in België zouden worden. Daartoe haalde ik mijn ouders over om een dagje te gaan geocachen in de buurt van Herentals, waar we zo’n 40 caches zouden kunnen loggen tijdens een lange wandeling.

Het verslag:

5724. Natuurlijk Genieten 32
5725. Natuurlijk Genieten 31
5726. Natuurlijk Genieten 30
5727. Natuurlijk Genieten 29
5728. Natuurlijk Genieten 28
5729. Natuurlijk Genieten 27
5730. Natuurlijk Genieten 26
5731. Natuurlijk Genieten 25
5732. Natuurlijk Genieten 24
5733. Natuurlijk Genieten 23
5734. Natuurlijk Genieten 22
5735. Natuurlijk Genieten 21
5736. Natuurlijk Genieten 20
5737. Natuurlijk Genieten 19
5738. Natuurlijk Genieten 18
5739. Natuurlijk Genieten 17
5740. Natuurlijk Genieten 16
5741. Natuurlijk Genieten 15
5742. Natuurlijk Genieten 14
5743. Natuurlijk Genieten 13
5744. Natuurlijk Genieten 12
5745. Natuurlijk Genieten 11
5746. Natuurlijk Genieten 10
5747. Natuurlijk Genieten 9
5748. Natuurlijk Genieten 8
5749. Natuurlijk Genieten 7
5750. Natuurlijk Genieten 6
5751. Natuurlijk Genieten 5
5752. Natuurlijk Genieten 4
5753. Natuurlijk Genieten 3
5754. Natuurlijk Genieten 2
5755. Bosbergen 6
5756. Bosbergen 5
5757. Bosbergen 4
5758. Bosbergen 3
5759. Bosbergen 2
5760. Bosbergen 1
5761. Bosbergen 10
5762. Bosbergen 9
5763. Bosbergen 8
5764. Bosbergen 7
5765. De Brink – Natuurlijk Genieten 1
5766. Natuurlijk Genieten Bonus
5767. Bosbergen Bonus
Maker: Mirra78
Type: Traditionals en 2x bonus-mysterie
Heideroosjes: Maartje
HaJaMaToJo: Hannie en Jack
Gevonden op: 14 juni 2015
Plaats: Herentals, België

Ik heb nog steeds de droom om ooit Nederlandse Kilocacher in België te worden, maar sinds ik geen eigen auto meer heb, is het veel lastiger om bij de zuiderburen te komen. Ik ben ervoor afhankelijk van het vervoer, de zin en tijd van andere mensen en die kan ik moeilijk elke week aan hun haren mee slepen naar het buurland. Maar dit jaar had ik mijn moeder nog niet meegenomen, dus gooide ik een balletje op over geocaching in België en bij het horen van de grote aantallen founds, werd er meteen toegehapt.

Op het programma stonden de trails Natuurlijk Genieten en Bosbergen, in totaal 44 caches. Ik wilde er in ieder geval 37 vinden, want dan zou ik bij de #900 België-founds zijn. Een grappige ommekeer, want ooit vonden Anke onze 100ste Belgische cache en toen dachten we wel in een mum van tijd bij de 1000 te zijn… Dat was op 20 juli 2008, nu zijn we bijna zeven jaar verder en hebben we het nog niet gehaald.

Last minute besloot ook mijn vader dat hij mee wilde. Daar verbaasde ik me een beetje over, want hij vind geocaching leuk, zolang het er eentje is. En nu gingen we er meer dan 40 doen. Als dat maar goed zou gaan.

Eenmaal in Herentals aangekomen gingen we van start met de wandeling. Ik herkende het gebied, ik ben hier in april 2010 ook al eens geweest met Anke, we deden toen de multi op de kruisweg langs het kerkhof en nog een traditional.
Nu gingen we veel verder het gebied in. Mijn moeder en ik lopen trails vaak in tegengestelde richting, want dan word je niet de hele tijd op de hielen gezeten door mogelijke andere geocachers en kun je gewoon op je gemak doen. Nu vond ik het ook wel prettig, omdat er een stuk of 10 caches aan de overkant van de weg lagen in een ander gebied en we die dan vast gehad hadden. Mijn moeder vond het prima, mijn vader vond het een vreemde keuze, maar de meeste stemmen gelden.
De eerste cache lag bij een kapelletje dat ondanks de zondag hermetisch afgesloten was. Daarna volgde een wandeling, hoofdzakelijk door de bossen langs een heleboel inventief verstopte caches. Ik grapte dat mensen die een trail gaan leggen, dat doen als ze hun zolder of schuur op gaan ruimen, zodat ze al die spullen in het bos kunnen gebruiken als cachebehuizing. Ook bij deze trail waren er allerlei soorten beelden van dieren verstopt, paddestoelen, een uitgeholde dobbelsteen, een parkieten-klimding in een boom, een laatje in de vorm van een boomtak. De co had lekker zitten knutselen tijdens het opruimen.

Wat er onderweg raar uitzag was het platgebrande stuk bos. Hier wilde ze de heide terug laten komen, maar omdat de werkzaamheden heel recent waren, zag het terrein er een beetje zielig uit.
Het gebied werd doorsneden door een spoorlijn en mijn ouders vonden de Belgische treinen die langs reden er maar verwaarloosd uitzien. Dat klopt wel: Ik heb laatst nog in zo’n aftandse trein gezeten, toen ik naar Leuven ben geweest. De treinen in Nederland zien er toch wel een stuk beter uit.

We vonden de ene na de andere cache en legden heel wat kilometers af, mijn teller gaf op het einde 18 kilometer aan. Ook kwamen we een heleboel andere teams tegen. De Belgen waren sowieso erg actief in dit bos, want er werd ook flink gefietst (mountainbike) en gewandeld door Dreuzels.

Het hoogtepunt was de cache waarvoor je in een boom moest klimmen. Alleen zat de eerste tak vrij hoog en kwam ik er niet zelfstandig in, omdat je jezelf omhoog moest trekken en ik ben dus niet zo lenig. Uiteindelijk ben ik met behulp van mijn ouders op te tak terecht gekomen en daarna was het appeltje-eitje om de cache te bereiken, die ik gelogd heb, oog-in-oog met de vleermuis die de cache bewaakte.

Met mijn voeten (ik had in dat jaar een vrij hardnekkig achillespeesontsteking aan beide voeten) ging het goed tot ongeveer 14 kilometer, toen begonnen we aan Bosbergen en gingen ze in protest. Bosbergen was ook nog een stuk heuveliger dan de rest van het parcours, dus dat hielp niet echt.

Bosbergen 1 werd de 900ste Belgische found voor de Heideroosjes. Toch best een bijzondere milestone. Nu wil ik heel graag naar de 1000 Belgische founds toe. Of dat dit jaar nog gaat lukken? Dat ligt dus erg aan de goodwill van mijn mede-cachers. Of ik moet gewoon de auto van mijn ouders kapen of zoiets.
Met mijn vader ben ik ook nog in de Toeristentoren geklommen, de 22 meter hoge uitkijktoren in het gebied. Mijn moeder heeft hoogtevrees, dus die bleef veilig op de grond. Vanuit die toren kon je goed zien hoe groot het gebied eigenlijk is en dat we best een flink eind gelopen hadden. Ik dacht eerst dat er ook een cache in de toren verstopt was, maar die bleek een eindje verderop te liggen. We hebben die cache per ongeluk overgeslagen en omdat het “maar” een nano was, zijn we er ook niet meer op terug gegaan.

Na de toren volgde de laatste loodjes. Die vond ik best zwaar, vanwege mijn peesontsteking. De laatste cache was wel weer grappig, een buis in de grond en de cache die met een magneet opgehesen moest worden. Mijn moeder ging aan de knutsel, maar haar magneet was niet sterk genoeg, dus pakte ik mijn magneetklauw, die het wel goed deed. Dat vonden ze eigenlijk niet leuk, dat mijn kleine magneetje van 2 euro beter werkte dan de dure telescoopmagneet van mijn moeder. Tja, geocachers en hun geocachingtools…

Nu moesten we alleen nog maar de bonus-mysteries van beide series oppikken. De ene lag onderweg naar de auto. De andere lag achter het kerkhof waar we voor geparkeerd stonden. Die vond ik nog best wel zwaar. We moesten hiervoor een stukje over de kruisweg lopen, die ernstig in verval is sinds de vorige keer dat ik er was.
Het gigantische kerkhof is dan wel weer heel keurig onderhouden. Best apart. Ook deze bonus werd gevonden, dus de 44 caches waren gehaald.
We hebben zes uur bijna non-stop gelopen en daarbij 18 kilometer afgelegd.
Het was ook nog eens heerlijk cache-weer, dus een perfecte geocaching-dag op mijn irritante peesontsteking na.

Wat ik hier op 14 juni 2018 nog aan toe te voegen heb:

Na deze dag kwamen de B-founds in een stroomversnelling, omdat Anke het ook leuk begon te vinden. Uiteindelijk vonden we drie maanden later, in september 2015, de felbegeerde 1000ste Belgische cache. Daarmee stopten onze Belgische geocachingavonturen nog niet, want ondertussen hebben we bijna 1300 founds bij de zuiderburen. Wie weet worden we ook nog wel eens 2 Kilocachers daar.

Ik weet zeker dat ik foto’s heb gemaakt tijdens deze dag, maar ik kan ze dus niet terug vinden. Daarom een foto van de website van de Toeristentoren.

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Dal Vrij: mei 2018

In juli 2017 ging mijn Dal Vrij-abonnement in. Dat houdt in dat ik voortaan altijd gratis kan reizen: doordeweeks buiten de spitsuren en in het weekend en op feestdagen de hele dag. Dal Vrij is – met 102 euro per maand – wel een prijzig abonnement, dus ik ga dit jaar bijhouden of het me wel echt de beloofde besparing op zal leveren.

Deze maand reisde ik vrij vaak met de trein, namelijk negen dagen. 1x werd het een betaald ritje in de spits, na een hopeloos mislukte wandeling. En daar baalde ik toch een beetje van.

Nieuwe stations waren er genoeg, vier stuks maar liefst! Nijverdal, Raalte, Oudenbosch en Veenendaal Centrum. En stiekem pakte ik Wierden ook nog mee, ook al was dat alleen een overstapstation en telt dat daarom volgens mijn eigen strenge regels niet mee.

De reizen

1x Retour Holten – Deventer, 5,20 euro, 8,60 euro

1x Holten – Nijverdal, 2,93 euro, 4,88 euro

1x Holten – Oisterwijk, 13,10, 21,80 euro

1x retour Oisterwijk – Oudenbosch, 13,40 euro, 22,40 euro

3x Tilburg – Amsterdam Amstel, 31,80 euro, 52,80 euro

1x Amsterdam Centraal – Tilburg, 11 euro, 18,30 euro

1x Rhenen – Oisterwijk, 11 euro, 18,30 euro

1x Oisterwijk – Veenendaal Centrum, 10,40 euro, 17,40 euro

1x retour Oisterwijk – Arnhem Centraal, 18 euro, 30 euro

Betaald, vol tarief: Raalte – Holten, 7,30 euro (GVD!)

1x dagkaart fiets, 6,20 euro


Totale besparing met 40% korting: 116,83 – 102 euro abonnementskosten – 13,50 treinkosten = 1,33 euro winst (YES!!!)

Totale besparing met vol tarief: 194,48 euro – 102 euro abonnementskosten – 13,50 treinkosten = 78,98 euro winst (dat klinkt beter)

Conclusie

Gerekend met 40% korting zou ik zo’n beetje quite spelen deze maand. Maar met vol tarief maak ik wel een mooie winst. En tja, zoals pijnlijk duidelijk werd door het relatief korte reisje Raalte – Holten: vol tarief is DUUR! En dat is dus wel wat ik moet betalen, als ik in de spits zou reizen.

Nog een maand en dan is het jaar voorbij en zal ik de balans op maken. Overigens ben ik er al wel uit dat ik mijn Dal Vrij voorlopig nog aan ga houden. Het is – zolang ik nog in Amsterdam studeer – toch het voordeligste. Wat wel fijn is, is dat het verplichte jaar (je moest Dal Vrij voor minstens een jaar afsluiten) over een maand voorbij is. Vanaf dan kan ik per maand opzeggen, dus dat is ook wel een prettige gedachte. Als ik afgestudeerd ben, stap ik hoogstwaarschijnlijk weer over naar Weekend Vrij, maar daar kan ik nog een heel jaar over nadenken.

De foto’s van de stationsborden zijn natuurlijk door mij zelf gemaakt.

 

Geplaatst in #treinleven, Vervoer | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen