Mijn goudvis is alweer verdronken

Sinterklaas is alweer bijna een week geleden en alles om mij heen lijkt al helemaal in kerstsfeer te zijn. Toch wilde ik nog even terug naar vorige week. Ik vierde Sinterklaas met mijn ouders, mijn twee broertjes en hun vriendinnen. De vorm van het gedicht was vrij, je mocht ook een tekst schrijven of een toneelstukje doen ofzoiets. Dit jaar stond op mijn lootje de naam van mijn jongste broertje: Joost. Hij vroeg als cadeau het boek van 10 jaar De Speld, de satirische nieuwssite. Dus besloot ik in plaats van een gedicht zelf  een speldachtig nieuwsbericht te schrijven over mijn broertje, die zo graag een goudvis wil, maar die vissen houden het om de een of andere reden nooit lang bij hem uit…

bravedaeny (2)

“Die! Ja, die vis moet ik echt hebben!” We zijn in Dierenspeciaalzaak De Dobberende Dodo en Goudvis Groupie Joost wijst vol enthousiasme een op z’n kant zwemmende goudvis met een dubbele staart, een verdikte kop, uitpuilende blaasogen en een ongezond ogend wit vlekkenpatroon aan. Niet bepaald het koopje van de week, maar volgens Joost zijn dit semi-letale eigenschappen, goed voor een gegarandeerde snelle dood.

“Deze noem ik Dmitriy, want ik zie aan zijn verlengde neusbuisjes, dat hij Russische roots moet hebben.” Hij laat de vis door het meisje van de dierenspeciaalzaak in een plastic zakje met water scheppen en rukt haar nog net niet het groene schepnetje uit handen om het zelf te kunnen doen. “Ik moet hem wel levend in mijn vissenkom thuis zien te krijgen,” mompelt de jongeman, het zakje met Dmitriy en een slap groen sliertje waterplant, voorzichtig in zijn beide handen de winkel uitdragend.

Want dat zijn de regels van het spel. Het gaat erom dat je goudvis zo snel mogelijk dood gaat, maar hij moet wel levend je vissenkom thuis op je IKEA-kast bereiken, anders telt het niet. En Joost is bijzonder goed in dit spel, hij mag zichzelf Nederlands Kampioen op het gebied van snelle goudvissterfte noemen en heeft met 33 dode vissen in 2017 een absoluut record gevestigd en een grote bijdrage geleverd aan de uitroeiing van de gehele populatie Carassius auratus auratus.

“Het is een emotioneel zware hobby,” vertelt Joost, terwijl hij zijn nieuwste aanwinst – ondertussen levend in de vissenkom thuis – van alle kanten fotografeert. “Je hecht je snel aan zo’n beestje. Ze krijgen allemaal een naam met een D, mijn laatste exemplaren heetten Daenerys en Diederik.” En nu dus Dmitriy. Op de koelkast hangt een lijst met D-namen, met een magneet in de vorm van een vissengraat.

“Het kost ook veel geld. Voor iedere gestorven vis weer een overlijdensadvertentie in de Blub Bode (het magazine van de Goudvis Groupies, red.), iedere keer weer een loodgieter moeten bellen, omdat mijn toilet steeds verstopt raakt na het doorspoelen van de stoffelijke overschotten. Sessies bij de psycholoog, omdat ik het zo moeilijk vind om steeds opnieuw een maatje te moeten verliezen…”

Ondertussen drijft Dmitriy op zijn rug aan de oppervlakte van het water. “Ach, ik begon hem net aardig te vinden.” Met tranen in zijn ogen bevestigt Joost dat hij een nieuw record heeft gevestigd. Покойся с миром, Dmitriy.

 

 

Advertenties
Geplaatst in Familie, Huisdieren | Tags: , , , , | 1 reactie

Throwback Thursday: 7 december 2009

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.


Vandaag gaan we terug naar 7 december 2009 

De dag waarop ik een heilige mysterie logde en een frustratie-cache eindelijk vond.

Het verslag:

  1. Nieuwkerk
  • Maker: Volans
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 7 december 2009
  • Plaats: Goirle
  1. De Veldkapel
  • Maker: Team Meelhopper
  • Type: Mysterie
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 7 december 2009
  • Plaats: Dongen

Vandaag was het voor de verandering eens een keer mooi en droog weer. Het zonnetje scheen en de regenwolken waren ver weg. Het was al wel een maand geleden, dat het zo’n goed geocachingweer was geweest. Eigenlijk was ik vandaag niet echt van plan om te gaan geocachen, maar met dit mooie weer kon ik het niet nalaten. En toen ik mijn laptop aanzette, moest ik natuurlijk eerst even naar de geocachingwebsite en zag ik een nieuwe mysterie in onze dichtbijzijndste-lijst. Nee he, dacht ik, niet weer een mysterie! Maar toen ik hem open maakte, om te kijken of ik er iets van snapte, snapte ik hem zowaar meteen! Het ging namelijk over het Ave Maria en dat gebed heb ik jarenlang elke morgen moeten opzeggen toen ik nog op mijn behoorlijke heilige, roomskatholieke basisschool zat. Erger nog, ik kan dat gebed nu nog zo opdreunen. Bij de puzzel ging het over het gebed in het Latijn en wij mochten het toendertijd gelukkig wel gewoon in het Nederlands (voor een basisschoolkind is de tekst dan al totaal onbegrijpelijk, maar dat terzijde). Binnen 10 minuten had ik de puzzel opgelost. Toen wilde ik hem eigenlijk ook meteen gaan loggen, maar om nou voor 1 cache op en neer te rijden vond ik ook weer zo weinig. Dus trok ik mijn oude frustratie Nieuwkerk nog maar eens uit de kast. Nieuwkerk is een voormalig klooster, bijna op de grens van Nederland en België, dus jawel ook deze multi heeft een heilig sausje.

 

nieuwkerk

Nieuwkerk

 

Nieuwkerk is een cache van de oudere categorie, uit 2005, dus al zo’n 4 jaar oud. Dat is best oud voor een cache. Hij zwerft meestal rond op onze eerste of tweede dichtbijzijndste-pagina. In eerdere jaren was ik er nooit aan begonnen, omdat ik het principe van de kruis-projectie niet snapte. Op een bepaald moment wilde ik allemaal moeilijkere multi-caches op gaan lossen en toen ben ik me o.a. in de kruis-projectie gaan verdiepen. Ergens aan het begin van het jaar ben ik toen aan Nieuwkerk begonnen. De route was okay, door de Regte Heide langs bekende en minder bekende plekjes. Maar onderweg had ik ergens een fout gemaakt en zo kwam er niets terecht van m’n hele kruis-projectie. Ik ben toen nog met de spoilerfoto in de hand gaan rondlopen door het gebied, maar dat was geen doen. Uiteindelijk was ik een beetje verdwaald en het pad kwijt ging ik op het kompas midden tussen de bomen teruglopen naar het hopelijk dichtbijzijndste pad en toen stapte ik midden in de sloot. Geweldig, een compleet been onder de modder en daarom besloot ik om op te geven.

Later mailde ik de maker van deze cache en hij gaf mij het getal dat ik fout had opgeschreven.

Nu hoefde ik dus alleen nog maar thuis de kruis-projectie opnieuw te doen en dan kon ik terug. Maar dat kwam er maar nooit van. Tot vandaag dus. Vanmorgen rustig de kruis-projectie uitgevoerd en ’s middags op jacht gegaan.  Nu had ik de cache heel snel te pakken. Een frustratie van de lijst.

Hierna ook nog langs de opgeloste mysterie gereden, die zat creatief verstopt, maar ik heb ondertussen toch wel zoveel geocachingervaring opgedaan, dat ik snel door had hoe het zat. En een mysterie helemaal zelf opgelost, goed van mezelf.

Wat ik hier op 7 december 2017 nog aan toe te voegen heb:

Ik heb dus nooit les gehad in het bedienen van een GPS of navigatietechnieken ofzo. Ik heb mezelf alles aangeleerd, een enkele keer een andere geocacher om hulp gevraagd en vooral veel geleerd van internet. Een kruis-projectie is dus een bepaalde toepassing. Dat vond ik toen heel moeilijk, nu vind ik dat piece of cake. 

Grappig dat ik Nieuwkerk uit 2005, daar al een oude cache noem. De route is nu nog steeds online, dus het is nu pas echt een golden oldie. 

En ja, ik woon in Midden-Brabant en heb dus echt op een zwaar roomskatholieke basisschool gezeten, waar we elke ochtend moesten bidden en waar voor werd gelezen uit de bijbel. Tegenwoordig, noem ik mezelf liever atheïst.

De foto van Nieuwkerk komt van streekweb.nl

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , | 2 reacties

5 december

 

Ik was een beetje aan het rommelen in een map vol oude word-documenten en kwam toen het “anti-sinterklaasgedicht” tegen dat ik schreef in 2004. Het leek me wel leuk om dat gedicht te plaatsen op de verjaardag van de Sint. 

Sinterklaas gaat moderniseren

 

Sinterklaas gaat moderniseren en als hij komt over de zee,

Vaart hij niet meer in de stoomboot, maar brengt hij zijn speedboot mee.

Als Sint met veel te hoge snelheid een Nederlandse haven binnen vaart,

Staan de bleke, Nederlandse kinderen voor even buiten op de straat.

Want kinderen spelen niet meer buiten, dat is erg uit de tijd,

Ze komen alleen nog buiten in de virtuele realiteit.

Sinterklaas rijdt ook niet meer op zijn ouderwetse paard,

Hij zegt: “Het beest zit vol met schimmel en ik hield niet van die staart.”

Nee, Sint verplaatst zich op zijn witte scooter en hij draagt geen helm,

Een agent zei toen hij hem zag: “Daar gaat weer zo’n schelm.”

Sinterkaas stopte zijn oude tabberd en zijn mijter in de zak,

Hij draagt nu een modern, rood met goud leren jack.

Zijn gouden staf is omgesmolten tot een ketting en er is gezien dat de Sint gel van het Kruidvat meenam,

Want ook zijn baard is afgeschoren, men fluistert:

de Sint draagt revolutionair, een hanenkam.

Alle Zwarte Pieten zijn ontslagen, want die kunnen echt niet meer.

Dat de Sint anno 2004 nog altijd slaven had, dat deed hem erg zeer.

De bisschop van Mira bekende schijnheilig te zijn en heeft gebroken met de kerk,

Hij deelt aan alle mensen mee: “Ik ben homoseksueel, een eeuwige vrijgezel, leek jullie dat niet erg sterk?”

“En mijn naam, klinkt die niet ontzettend dwaas?

Nu heet ik Rode Duivel, weg met Sint van Klaas.”

Ook verkondigt hij: “Die liedjes die jullie zingen,

daar kan ik echt niet op swingen.

Herschrijf alles in het Engels, maak de teksten populair,

ik zal erover denken, of ik dan nog eens mee blèr.

Verlanglijstjes kunnen ingediend worden per e-mail of sms,

Getypt natuurlijk, want hiërogliefen kan ik niet lezen en kinderen krijgen tegenwoordig niet meer fatsoenlijk schrijfles.”

Een van de ex-pieten vertelde: “Sint is niet te houden, hij surft de hele dag op het net.

Hij hoopt er te vinden: de allernieuwste gadget.

Want cadeautjes zal hij blijven geven,

dat doet hij tenslotte al bijna zijn hele leven.”

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

Throwback Thursday: 30 november 2008

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.

Vandaag gaan we terug naar 30 november 2008

Ja, voor de derde week op een rij een verslag uit 2008. Tja, ik heb voor deze datum niets anders te kiezen. Deze week ging ik op pad met Anke en Stephanie. En waar ik meestal veel te veel caches bij heb, had ik deze dag last van het omgekeerde: te weinig caches.

Het verslag:

  1. HAL2008 – Wees gegroet Maria 01
  2. HAL2008 – Wees gegroet Maria 02
  3. HAL2008 – Wees gegroet Maria 03
  4. HAL2008 – Wees gegroet Maria 04
  5. HAL2008 – Wees gegroet Maria 05
  6. HAL2008 – Wees gegroet Maria 06
  7. HAL2008 – Wees gegroet Maria 07
  8. HAL2008 – Wees gegroet Maria 08
  9. HAL2008 – Wees gegroet Maria 09
  10. HAL2008 – Wees gegroet Maria 10
  11. HAL2008 – Wees gegroet Maria 11
  12. HAL2008 – Wees gegroet Maria Bonus
  • Maker: Grasmus
  • Type: Traditionals en bonus-mysterie
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Snuffel 007: Stephanie
  • Gevonden op: 30 november 2008
  • Plaats: Gilze-Rijen

Een serie van twaalf caches riep er natuurlijk om om door ons gevonden te worden. Met de POK-serie in gedachten dachten we daar wel een hele dag mee kwijt te zijn, dus vertrokken we al vroeg om aan de Wees Gegroet Maria serie te beginnen. Stephanie ging ook mee, die had nog nooit zoveel caches op 1 dag gevonden.

In vergelijking tot de POK-serie, waren deze caches allemaal heel makkelijk te vinden. Met drie paar ogen gingen we als een speer en binnen twee uur hadden we de hele serie afgerond. Alles werd binnen 5 seconden gevonden, het is dat er voor eentje een stukje gewandeld moest worden, anders waren we nog sneller geweest. Het coördinaat van de bonus was in Rijksdriehoeksmeting, maar daar hadden Anke en ik ondertussen ervaring mee, dus we herkenden het meteen. Daardoor hadden we halverwege de serie de bonus-mysterie al berekend.

Onderweg kon ik nog een paar paddestoelen waymarken. Er stonden er heel veel in deze omgeving, maar Anke en Stephanie vinden waymarking niet zo heel erg boeiend, dus er werd vandaag niet speciaal gestopt voor mijn gekke hobby. Wel scoorde ik een zeldzame driehoekspaddo.

Verder hebben we nog erg gelachen toen Anke een elektriciteitshuisje aan zag voor een kapel. Toegegeven, van achteren was het dezelfde vorm. Mijn fantasie ging meteen aan de haal met de god van de elektra.

We hadden geen reserve-caches bij, dus na het succesvol afronden van deze serie, hadden we genoeg heiligheid gehad en zat er niets anders op dan terug naar Oisterwijk te rijden. De rest van de dag besteedden we aan een zeer spannend potje Kolonisten van Catan, dat op het nippertje werd gewonnen door mij, maar we zaten elkaar erg op de hielen.

Wat ik hier op 30 november 2017 nog aan toe te voegen heb:

Whoppa, weer zo vroeg uit de veren op een zondag. Het cachen ging deze dag inderdaad heel erg vlot en ik weet nog dat ik een beetje baalde van alle gemiste paddestoelen. Overigens “plaag” ik Anke nog steeds met de “god van de elektra” als we een elektriciteitshuisje passeren tijdens het geocachen.

Kolonisten van Catan spelen we (ook anno 2017) vrijwel altijd met de uitbreiding Steden & Ridders. We zijn erg aan elkaar gewaagd, dus het is vaak een zenuwslopende strijd. We spelen ook diverse andere spellen, maar Catan blijft toch wel een dikke favoriet. Ja en grappig dus dat zowel geocaching als spellen spelen nog steeds hoog op het hobby-lijstje staan.

De foto van het elektriciteitshuisje komt van internet. Weinig foto’s gemaakt in november 2008.

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Dal Vrij: oktober 2017

In juli 2017 ging mijn Dal Vrij-abonnement in. Dat houdt in dat ik voortaan altijd gratis kan reizen: doordeweeks buiten de spitsuren en in het weekend en op feestdagen de hele dag. Dal Vrij is – met 99 euro per maand – wel een prijzig abonnement, dus ik ga dit jaar bijhouden of het me wel echt de beloofde besparing op zal leveren.

In oktober reisde ik maar liefst 14 dagen met de trein. Dat hadden er eigenlijk zelfs 15 moeten zijn, maar helaas waren er op 23 oktober zoveel verstoringen in het Brabantse treinverkeer dat ik Arnhem nooit bereikt heb.

Deze maand werd mijn eigen station Oisterwijk grondig verbouwd. De langverwachte spoortunnel werd aangelegd. Ik verwachtte dus eigenlijk die week hopeloze treinreizen, maar het vervangend busvervoer was goed geregeld, behalve dan dat de aansluiting op de terugweg ruk was, waardoor ik nog langer over de reis deed.

 

header-station-oisterwijk

Zo moet het dus worden. De tunnel is al in gebruik, maar verder wordt er nog flink verbouwd. Het is pas begin 2018 helemaal klaar.

 

Goed, mijn meest bezochte locatie was natuurlijk weer Arnhem. 9 van de 14 dagen ging het om dit traject.

De stations van oktober:

Echt is de enige nieuwe naam in de lijst. Eigenlijk had het bordje van Geldermalsen hier ook nog bij moeten staan.

De reizen:

9x retour Oisterwijk – Arnhem: 160,20 euro, 266,40 euro

3x Tilburg – Amsterdam Amstel: 31,20 euro, 52,20 euro

1x Amsterdam Centraal – Tilburg: 10,90 euro, 18,10 euro

1x retour Oisterwijk – Echt: 19,80 euro, 33,03 euro

1x retour Oisterwijk – Sittard: 21,20 euro, 35,40 euro

1x Oisterwijk – Geldermalsen: 4,90 euro, 8,20 euro

1x Tiel Passewaaij – Oisterwijk: 5,90 euro, 9,80 euro


Totale besparing met 40% korting: 254,10 – 99 euro abonnementskosten = 155,10 euro winst

Totale besparing met vol tarief: 423,13 – 99 euro abonnementskosten = 324,13 euro winst

Zoals te verwachten was, heb ik Dal Vrij er in oktober dus ook weer dik uitgehaald.

De afbeelding van het ontwerp voor station Oisterwijk, komt van de website van ProRail.

 

 

Geplaatst in #treinleven, Vervoer | Tags: , , , | 1 reactie

Throwback Thursday: 23 november 2008

Elke donderdag – Throwback Thursday – verschijnt hier een verslag online uit het roemruchte geocachingverleden van de Heideroosjes.
Vandaag gaan we terug naar 23 november 2008

De oplettende lezer ziet dan meteen dat dit een verslag is uit hetzelfde jaar als vorige week: 2008. Een verslag van precies een week later dus. Het weer was die week in ieder geval totaal veranderd: van een nog warme dag in Zwolle, naar het vriesweer van vandaag. Ik ging deze dag op pad met Anke en haar zusje Pien.

  1. Ter Nagedachtenis – Tres Monumentum
  • Maker: Harold1973
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Nopi: Pien
  • Gevonden op: 23 november 2008
  • Plaats: Vught
  1. Noord, Oost, West best 1: Rondje eendenkooi
  • Maker: Ries en Grid
  • Type: Multi
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Nopi: Pien
  • Gevonden op: 23 november 2008
  • Plaats: Den Bosch
  1. Running Soldiers
  • Maker: Buitenschoen
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Nopi: Pien
  • Gevonden op: 23 november 2008
  • Plaats: Den Bosch
  1. De Diest
  • Maker: Djaga
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje en Anke
  • Nopi: Pien
  • Gevonden op: 23 november 2008
  • Plaats: Den Bosch

’s Middags was het zwembadtraining van de kanovereniging, maar wij hadden in ons hoofd gehaald dat we ’s morgens nog wel konden gaan cachen. Want de nieuwe cache in Vught moest gevonden worden. De route leidde langs allerlei monumenten in Vught, dus was historisch heel verantwoord. We moesten nog een keer bellen met een ander team (familie van Anke en Pien, die deze route al gelopen hadden), omdat er een fout in de cache-beschrijving zat. De cache lag uiteindelijk in een steegje, in (tussen) de schutting bij de achtertuin van –naar ik aan mag nemen- de maker. Alleen was dat dus best hoog. Dus klom Pien (die bij de turnvereniging zit) op mijn schouders om de cache te pakken, maar het had die nacht gevroren, dus de cache zat ook onder het ijs. Al met al was het een hele operatie om de cache te kunnen pakken en na het loggen weer terug te leggen, maar het is gelukt.

Het was nog super vroeg dus reden we door naar Den Bosch om daar nog een nieuwe cache te doen: de korte multi Rondje Eendenkooi. Het was freezing cold buiten, dus klappertandend liepen we langs de waypoints. De eindcache lag aan de andere kant van een soort van lege sloot, maar het was heel glad, dus Pien en ik gingen allebei op onze bek in de sloot…Anke was wijselijk aan de kant blijven staan. Maar de twee moddercachers vonden wel de cache. Nou ja, alle modder was dus bevroren, dus het viel nog mee.

Daarna nog langs de oppikkertjes Running Soldiers en De Diest gereden. De eerste hadden we zo te pakken, die lag bij een oorlogsmonument, wat we wel kenden. De De Diest was moeilijk bij te komen, want die lag meer in de binnenstad. Wij hadden echter geen zin om de auto in een parkeergarage te gaan parken. Dus is Pien een rondje gaan rijden met de auto, terwijl Anke en ik snel de cache zijn gaan loggen. Gelukkig konden we hem wel snel vinden.

Ondertussen was het echt snijdend koud geworden, dus gaven we onze geocachingpogingen op. We gingen terug naar Oisterwijk, richting het zwembad. Tijdens de zwembadtraining begon het te sneeuwen, dus dat verklaarde waarom het zo ontzettend koud was geweest die morgen.

Wat ik hier op 23 november 2008 nog aan toe te voegen heb:

Wha, ik verbaas mij over dat vroege opstaan op vrije zondagen, wat de hele tijd terug komt in deze verslagen. We waren best wel een beetje obsessief, eigenlijk. Ik denk dat ik nu bij zulke kou lekker binnen zou blijven. Maar dat heeft ook wel te maken met het feit dat ik nu geen auto meer tot mijn beschikking heb.

Pien was in die periode ook lid van de kanovereniging, maar ze vond het turnen toch leuker. Anke en ik zijn nog altijd lid van de kanovereniging, ik al 20 jaar (!) en Anke 13 jaar.

De foto van de Binnendieze (de Diest) in Den Bosch, komt van Wikimedia. Heb er zelf ook wel ergens foto’s van, maar de grote vraag is: waar ook alweer?

Geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Day Zero Project: Done: Doel 36a

Doel 36 op mijn Day Zero Project-lijst is het bereiken van de 10.000 geocaching found. Dat heb ik keurig onderverdeeld in drie subdoelen:

  • Doel 36a: het bereiken van de 8000 caches in 2017
  • Doel 36b: het bereiken van de 9000 caches in 2018
  • Doel 36c: het bereiken van de 10.000 caches voor het einde van september 2019

Grofweg gezien betekent dat een gemiddelde van 1000 caches per jaar, een getal dat we nog nooit eerder bereikt hebben. Het is dus best een behoorlijk doel. Maar in de zomer ging het geocachen heel erg voorspoedig en daardoor lukte het mij om op 1 oktober 2017 al de 8000ste cache te vinden. Dat was een stuk eerder dan verwacht en daardoor moest ik alleen op pad. Dat is niet eens zo heel vreemd: in heel 2017 hebben Anke en ik pas 1 dag samen gecached. Omdat het 1000-caches-in-kalenderjaar-2017 ondertussen een belangrijker doel is geworden dan de 8000ste voelde het ook niet eens meer zo heel erg bijzonder. Toch is het wel een geocaching-milestone.

DSC09968

Het verslag

Door de onverwachts hoge found-radius van de Belgische trail op 24 september, stond de stand nu op 7997 caches. En omdat 1 oktober nog een 2-cache-datum was (en ik dan het liefste “veel” caches doe om de datum weg te werken), zou het dus vandaag hoe dan ook gaan gebeuren: het vinden van cache nummer #8000. Anke moest werken op deze dag en mijn moeder had ook al andere plannen, dus ik moest het alleen gaan doen. Zelf was ik ook niet meer zo heel erg onder de indruk van de 8000ste found an sich. Eigenlijk wil ik veel liever die 1000 caches in 2017 halen. Theoretisch gezien hebben we nu al 1000 caches binnen een jaar gevonden, want nummer #7000 was in november 2016 en het is nu pas oktober 2017. Maar Groundspeak (de organisatie achter geocaching en waymarking) rekent zo niet, die rekent per kalenderjaar. Dus nog zo’n 125 founds te gaan. Is nog een doel op zich, maar met nog drie maanden te gaan (en nog wat 2- en 3-cachedata) zou het moeten lukken. Het echte Heideroosjes-feestje gaat dan dus pas plaats vinden.

Goed, ik stond er dus alleen voor en had dus ook vrije keuze voor de cache-area. Ik wilde graag een trail, maar liefst ook met een korte multi op de route, omdat ik het mooier vind als een milestone een multi is. De trail moest te fietsen zijn, maar ook te lopen, voor als er geen OV-fietsen zouden zijn. En ik wilde geen extreem lange reistijd. Omdat ik dit jaar al heel veel in Gelderland en Utrecht ben geweest, besloot ik weer eens naar Limburg te gaan. Daar viel mijn blik al snel op Onderwater/Bovenwater, een fietstrail bij Ohé en Laak, met veel water, op de foto’s een veelbelovende omgeving. En ook nog met een korte multi op de route, die zeer geschikt zou zijn als nummertje #8000. Dit alles was te bereiken vanaf station Echt, een nieuw station voor mijn lijstje.

Helaas bleken alle OV-fietsen uitgeleend te zijn. Daar was ik al wel een klein beetje op ingesteld, maar ik had liever willen fietsen, dan wandelen, vooral vanwege de tijd en de afstand. Maar ja, je kunt niet alles hebben, dus het werd wandelen. Twee kilometer naar de start van de trail. Wel kon ik al een carpool-cache meepakken. Dat blijf ik grappig vinden: om een carpool-cache te voet te kunnen bereiken en te loggen. Dit was trouwens de keurigste carpoolstrook die ik ooit heb gezien: nergens troep en alles zag er nog fris en nieuw uit. Het was ook bedoeld als natuurtransferium en werd volgens mij in het weekend meer gebruikt als parkeerplaats en startpunt voor wandelingen en fietstochten door de Maasvallei, dan daadwerkelijk als carpoolstrook.

Ik moest onder een viaduct door en daarna via een bocht omhoog, voor de hoge baileybrug over het kanaal. Hier had ik meteen al de eerste not-found, want ik kon de eerste cache van de trail niet bereiken. Het was ook onduidelijk of hij boven of onder de brug zou liggen. Nummertje 2 werd wel gevonden en daarna kwam ik op een splitsing waar nummertje 20 lag. De nummering leek dus niet helemaal logisch te zijn, maar een blik op de kaart in mijn GPS leerde mij dat de route een soort van dubbel 8 vormde. Nummer 20 was dus eigenlijk al nummer #8000, maar ik wilde graag dat de multi dat zou zijn, dus niet als zodanig gelogd.

Omdat de multi dichterbij het eindpunt van de route lag, ging ik tegengesteld lopen. Daarmee had ik meteen het mooiste stukje van de route te pakken: langs het water en de verdronken bomen. Dat fenomeen heb ik eerder dit jaar ook gezien bij Houten Castellum, maar daar stonden de bomen nog steeds in het water, hier stonden ze wel op het land en deze waren ook groter, dikker en hoger. Ze stonden er al honderden jaren, dus toch wel gaaf om zoiets dan aan te raken.

Op de foto’s zie je af en toe mijn 3-Oog Alien poppetje voorbij komen. Die neem ik soms mee naar activiteiten, iets wat ook een doel is voor mijn Day Zero Project. 3-Oog is erg fotogeniek en hij is niet zo moeilijk in de omgang: hij vindt de meeste dingen  woohoohoo (mensen die Toy Story hebben gezien, begrijpen wat ik bedoel).

Ik vond cache nummer 23 dus bij de verdronken bomen en kwam daarna bij de Hompesche Molen. Hier zit een bezoekerscentrum en kun je een hapje eten. Het was trouwens prachtig nazomerweer, ik heb de hele middag in mijn T-shirt rond gelopen. Blijkbaar was het in Limburg mooier weer dan in Noord-Brabant. Had ik een keer geluk. Bij de Hompesche Molen was het dus behoorlijk druk. Hier lag een cache van de trail en startte de multi-cache.

Maar je mocht ook in de molen kijken en het was al heel lang geleden dat ik in een molen ben geweest, dus ik klom naar boven, voor een uitkijk vanaf de trans en een blik op het radarwerk. Er was een vrijwillige molenaar, die het een en ander uitlegde. Ik vroeg of de molen nu ook daadwerkelijk graan maalde, maar hij zei dat dat niet het geval was: “de molen draaide voor de prins”. Als vroeger de prins een stad belegerde, lieten de bewoners vaak de molens draaien, alsof ze nog genoeg graan hadden voor brood. In werkelijkheid was het graan dan vaak al lang op, het was dus een list. En daarom noemen molenaars het wel draaien, maar niet werken van de molenwieken dus nog steeds “draaien voor de prins”. Leuk weetje. Houd ik van. Sowieso van dit soort dingen, dat je onverwacht toch in zo’n molen mag klimmen enzo.

Het was nu tijd voor de multi-cache. Dit was eigenlijk een kindercache, maar hij bleek nog best lastig. Je moest ergens een blik met stenen vinden en die op volgorde leggen. Ik moest eerst lang zoeken naar die stenen en vervolgens had ik een getal te veel. Het lukte me niet om er een logische coördinaat uit te krijgen, dus kon ik het volgende waypoint niet vinden. Wel zag ik in de verte een kapel staan en dat was het daaropvolgende waypoint, want daar moest je iets doen met de bron van de heilige Anna. Limburg is erg gelovig, er staan overal wegkruizen en kapellen, meestal Maria-kapellen. Maar deze was juist gewijd aan Anna, de moeder van Maria. Toevallig heetten allebei mijn oma’s (beiden al lang overleden) Anna.

Goed, je moest een flesje water meenemen en ik had keurig mijn meegebrachte lege flesje gevuld in het water bij de dode bomen – eerder op mijn wandelroute. Dus nu moest ik dat water nog laten “zegenen door Anna” – jaja, heilig hoor ;>) – en de vindbaarheid van de 8000ste cache afdwingen. En er lag ook nog een extra cache – die niet bij de trail hoorde – bij de kapel. Dus ik had het er maar druk mee.

Blijkbaar had ik mijn water niet goed genoeg gezegend, want toen ik mijn water in het putje bij het volgende waypoint gooide, kwam het kokertje met informatie niet naar boven. Met een takje lukte het ook niet en hij was ook niet magnetisch. Tja, dan maar mijn drinkwater opofferen. Gelukkig kwam de cache nu wel naar boven, maar ik had nu nog maar drie slokken water over. Je moet er iets voor over hebben om de 8000ste cache te vinden. Ik had nu wel een ellenlange berekening voor de cachelocatie, die uiteindelijk maar 100 meter verderop was. De cache zat wel in een keurig vogelhuisje en daarmee was de officieel uitgekozen 8000ste cache dan echt een feit. Ik tekende het mooi aan in het logboekje en maakte een foto met 3-Oog. Die vroeg zich af hoeveel 3-Oogs er naast elkaar moesten gaan staan om 8000 ogen op een rij te hebben. Helaas voor hem zou ik dan zo’n 2700 aliens moeten hebben en dan zou mijn appartement helemaal volstaan met groene poppetjes, dus dat gaan we niet doen ;>)

DSC09970

Goed, ondertussen was de tijd al flink opgeschoten, dus ik kwam al snel tot de conclusie dat het me nooit meer ging lukken om heel de trail te gaan wandelen voor het donker werd. De afstand was eigenlijk ook te groot en dan zou ik misschien wel niet meer weg kunnen vanaf het kleine Arriva-station. Dus ik besloot om de trail of te snijden. Hiermee sloeg ik acht caches over, maar het scheelde wel heel veel in kilometers. In het stuk dat ik overhield, leken de caches ook dichter op elkaar te liggen.

Nou, toen ik eenmaal echt aan de trail begon en gewoon door ging lopen, zonder me op te laten houden door dingen als de Hompesche Molen en de 8000ste cache, ging het vlot. De ene na de andere cache werd gevonden. Sommigen waren trouwens best lastig verstopt, dus dan was het even zoeken. Een Duitse cacher voor mij had allemaal demotiverende not-found logjes geschreven. Maar ik vond ze wel allemaal. Behalve dan nummertje #6, die zou met een magneet onder een hek zitten. Dit was echter bij een geitenweitje in een straat met huizen die allemaal daarop uitkeken. Ik vond het niet zo fijn zoeken en dacht dat de cache geript was. Later bleek dat hij er wel was, maar een afwijking had. Dus ik had toch iets langer moeten zoeken. Even goed kwam ik nog aan 21 founds, dus dat vond ik geen slechte score.

De gaafste cache was niet van de trail, maar een travelbughotel op een soort van lost place-terrein. Ik moest op mijn buik onder het prikkeldraad door kruipen om er te komen, maar volgens de cache-eigenaar mocht dat. Ik vond de cache inderdaad, maar zat helemaal onder de modder. Het is maar goed dat ik niemand in deze omgeving kende, want ik zag er niet uit, zoals wel vaker tijdens mijn geocachingavonturen. Uiteindelijk kwam ik weer uit op de splitsing bij de bailey-brug. Dat was na een wandeling tussen het water door, vandaar de naam van de trail Onderwater/Bovenwater. Ik ging nu via de andere zijde over de bailey-brug, omdat ik nog een poging wilde doen om nummer #1 te vinden. En ja, dat lukte nu wel! Eigenlijk was hij niet eens zo moeilijk verstopt.

DSC09983

Daarna wandelde ik terug naar het station. Ik had dus bijna al mijn drinkwater in die put van de multi-cache gegoten en had nu wel dorst. Gelukkig passeerde ik een supermarkt die open was op zondag, dus daar een grote fles water gehaald. Dat was lekker. Op het station aangekomen moest ik nog even wachten op de trein, maar alles bij elkaar genomen was ik nog op een zeer schappelijke tijd thuis. Goede beslissing dus om een stuk van de route af te snijden, ook al is het wel jammer dat ik nu niet heel de serie compleet heb.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt op 1 oktober 2017.

 

Geplaatst in #geocaching, Day Zero Project | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen