Walk of Wisdom: etappe 1

Op eerste pinksterdag reisden mijn moeder en ik naar Nijmegen (per trein) voor onze eerste etappe van de Walk of Wisdom. We waren al om iets over 10 in Nijmegen, we wandelden eerst door het Kronenburgerpark naar de Stevenskerk om ons inschrijfformulier af te geven en vielen midden in een kerkdienst. Nou, dat is lang geleden dat ik naar een kerkdienst ben geweest, ook al was het dan maar 5 minuten ;>)

We leverden het inschrijfformulier in en maakten foto’s van de grote Pelgrim, die aan een muur in de kerk hangt. Ook maakte ik een foto van de Latijnse tekst op de muur, want die wilde ik gaan vertalen. Begin 2015 heb ik een cursus Latijn gedaan en ik wilde weten of dat vertalen nog een beetje zou lukken. In Nijmegen zijn overigens nog wel meer sporen uit het Romeinse tijdperk terug te vinden, er bestond toen al een nederzetting op de kaart die Noviomagus heette, dat betekend zoiets als “nieuw veld”.

Op de muur in de kerk staat de volgende tekst: Furore destructa concordia renata aedes Stephano sacra urbis est gloria pia

En dat betekend dit: “Door oorlogsrazernij geveld, door eensgezind beleid hersteld, is het heiligdom eens Steven toegewijd der stede vrome trots in deze tijd”

Ik wist nog wel wat Latijnse woorden (en heb ook nog een Latijns woordenboek uit de kringloopwinkel van een cursusgenoot, gekocht voor wel 50 cent), maar heb de vertaling uiteindelijk van internet geplukt.

Goed, we waren klaar om te gaan wandelen. Via wat straatjes gingen we Nijmegen uit via het Valkhofpark. Hier was een mooie, oude kapel en ook weer een Latijns gedicht op de omheining: HIC STETIT HIC FRENDENS AQUILAS HIC LUMINE TORVO CLAUDIUS ULTRICES VIDIT ADESSE MANUS. Het zijn versregels van Constantijn Huygens (1596 – 1687), waarvan de vertaling luidt: “Hier stond hij, hier zag hij knarsetandend de adelaars, hier zag Claudius met grimmige blik de wrekende legers naderen”.

Verderop stond ook nog een andere tekst op de omheining: QUEM DABIS HAEC POSSIT QUI DARE CUNCTA LOCUM? Ofwel, in een vroeg 19de-eeuwse vertaling: “Weet ge mij een plaats te noemen, die op zoo veel schoons kan roemen?”

Vanuit het hoger gelegen Valkhofpark heb je al uitzicht over de Waalbrug en onder die brug vonden we onze eerste cache van de dag. Want natuurlijk moet er ook gecachet worden onderweg, dat kunnen wij niet laten en het maakt de wandeling nog aantrekkelijker. Aan de andere kant van de Waalbrug, gingen we via de voetgangersbrug, een mini-replica van de Waalbrug, de Ooijpolder in. Al snel kwamen we de kudde wilde paarden tegen. Dat wild viel trouwens nogal mee, ze waren totaal niet bang van ons.

Om de earthcache Gelderse Poort te kunnen loggen, moesten we afwijken van de route en een stuk over de asfaltweg lopen. Daar was het erg druk, want er was een wielerronde aan de gang en er waren ook nog de hele tijd auto’s. Gelukkig maakte het uitzicht veel goed. Er was voor vandaag heel slecht weer voorspeld, maar uiteindelijk hebben we slechts een paar druppels regen gehad. Wel veel bewolking en op sommige stukken hard wind, maar ook veel zon. We waren blij toen we weer het wandelgebied in konden. Bij de uitkijktoren lag de gisterenavond nog opgeloste mysterie verstopt. Hij zou lastig te vinden zijn, maar ik had heel veel geluk, want ik keek er bijna meteen tegenaan. Dat scheelde een hoop frustratie, want de toren had maar liefst twee stalen, dus magnetische, trappen en geen duidelijk hint. Een magnetische cache kan dan dus overal zitten. Nog even naar boven gegaan voor het uitzicht, maar het was geen heel hoge toren en ook vanaf de grond kon je al ver kijken.

Onze route liep verder langs de Bisonbaai, een soort van Staalbergven, want je mocht er ook in zwemmen, maar nog veel groter. Voor mij was het mijn eerste kennismaking met de Ooijpolder, maar mijn moeder herkende veel punten, want ze was hier al eens eerder geweest, tijdens een weekendje weg met mijn vader. Ook later op de dag herkende ze van alles en nog wat. Dat is wel grappig, want meestal ben ik de persoon die van alles herkend. Aan het einde van de Ooijpolder hadden we zo’n 7 kilometer gelopen en besloten we te gaan lunchen bij de Oortjeshekken. Hier kregen we ook ons eerste vogelringetje, voor vandaag ook meteen de enige. De lunch was heel lekker, brood met smeersels, maar bij het heuveltraject had ik er wel een beetje last van, helaas. Want tja, na die 7 kilometer volgden er nog een heleboel meer. We liepen door het gehucht Persingen, vroeger lag er hier ook een cache bij het kerkje, maar die was er niet meer en de kerk stond in de steigers.

DSC05099

Via een boerenommetje, inclusief leuke fotokoeien, kwamen we aan bij een Moerasdraak-pontje over het water. Een Moerasdraak-pontje is een soort vlot dat je met behulp van een draaiwiel via kabels zelf naar de overkant moet draaien. Ik kwam zo’n pontje voor het eerst tegen in het Bossche Broek bij Den Bosch en dat pontje daar heet echt de Moerasdraak. Dit soort pontjes vind ik erg leuke dingen, dus ik draaide ons enthousiast naar de overkant. Daar vonden we een cache, die verstopt was met de Meelhoppertje-methode (onder een afgezaagde en uitgeholde boomstronk). Gezien het feit dat wij in dezelfde area wonen als Meelhopper himself, konden wij de cache snel vinden. Het zou een modderig gebied zijn, maar deze droge week was er geen spatje modder te bekennen en was de grond zelfs gebarsten.

We wandelden verder over de wandelbrug over de rijksweg en kwamen uit in het kleine plaatsje Beek. Toen volgde nog een heftig traject door de heuvels rondom Beek. Pfft, dat viel nog niet mee, want we hadden er al flink wat kilometers opzitten. En nu was het heuvel op en heuvel af. Prachtige uitzichten hoor, dat wel. In Beek was het behoorlijk druk op de paden, het leek wel alsof heel Beek verplicht dit rondje moest lopen op zondag. We vonden nog een cache van de Nijmeegse heuvelrug-serie, namelijk de Heiberg. Ik heb al vaker caches van deze serie gevonden, maar nog lang niet allemaal, want het zijn er een stuk of dertig.

Na heen heleboel dalen en stijgen via paden en trappen, vonden we nog een cache onder een bankje. Dit gebied heette het Palland, vlakbij het filosofendal. Ondertussen wilde ik zelf zo’n beetje filosoof worden, beetje je geld verdienen met het schrijven van “onzin” en dat mensen dat dan ook nog voor waarheid aannemen. Filosoof Rene Descarters, die van “ik denk, dus ik ben” bracht blijkbaar het grootste gedeelte van zijn dagen in zijn bed door…

Ik wilde dat ik mijn geld kon verdienen met wandelen en geocachen en daar verslagen over schrijven.

Via paden langs de grens tussen Nederland en Duitsland en een mooie wegwijzer, arriveerden we op de Duivelsberg, vernoemd naar een vervloekt, adelijk echtpaar van enkele eeuwen terug, die hier een burcht hadden, de Mergelpe. Hier was nog een earthcache te scoren en iets verderop ook nog een traditional. Hier moesten we wel een klein stukje voor omlopen, maar we werden beloond met een schitterend uitzicht over Duitsland en Nederland. Deze omgeving deed dan ook heel buitenlands aan. Duitsland is natuurlijk het buitenland, maar ik moest ook denken aan Oostenrijk en de liedjes uit de Sound of Music: The hills are alive, with the sound of music. Dit waren de laatste caches van vandaag.

We hadden het nu ook wel een beetje gehad en begonnen aan de laatste etappe, richting de bushalte in het Duitse plaatsje Wyler. Ik hoopte stiekem nog op een Duitse geocache, maar dat zat er niet meer in. Rond 19 uur bereikten we de bushalte, het was maar 200 meter over de grens en toch voelde het heel buitenlands aan. De bus zou op deze feestdag maar om de 2 uur rijden en zou om 19.34 uur moeten komen. Mijn moeder had er een hard hoofd in, maar hij kwam toch echt. Helaas deden onze OV-chipkaarten het niet in deze bus van een Duitse busmaatschappij en moesten we een belachelijk duur kaartje kopen. Mijn moeder kon het allemaal niets meer schelen, die had best 100 euro voor dat buskaartje neer willen tellen. Een klein half uur later stonden we weer op station Nijmegen, waar we aan de treinreis naar huis konden beginnen.

We hadden zo’n 7 uur gewandeld vandaag, 23 kilometer. Het was een mooie dag en het smaakt zeker naar meer. Het is de bedoeling dat je het hele traject binnen een jaar voltooid en ik verwacht dat wij dat wel gaan halen.

DSC05085

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Wandelen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Walk of Wisdom: etappe 1

  1. Pingback: Maartjes Tweets Walk of Wisdom: etappe 1 https://t.co/Ab20k3Yp0c h…

  2. Pingback: Wandelroutes: Walk of Wisdom (etappe 5) | Maartjes Moving Castle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s