Walk of Wisdom: etappe 3

De tweede dag zaten we al vroeg aan het heerlijke ontbijt in de bed- and breakfast. Er waren nog twee andere vrouwen, die waren het Pieterpad aan het lopen. Ik vroeg hoeveel kilometer zij per dag deden en verwachtte iets van rond de 50 te horen als antwoord, maar zij deden dus ook maar zo’n 25 kilometer per dag. Ook klaagden ze over blaren. Die heb ik gelukkig nooit. Mijn moeder ook niet. Het ontbijt was trouwens heel erg lekker en er was ook nog een lieve hond, genaamd Bommel. Een Airdale-terriër. Dan wil ik ook weer spontaan een hond hebben.

Rond half 10 verlieten wij het pand om te beginnen aan onze derde etappe. Eigenlijk is dit dus de tweede etappe in omgekeerde volgorde. Vandaag liepen we van de Mookerplas, over de Sint Jansberg, de grens over naar het Reichswald, dan naar Kranenburg en ten slotte over de oude spoorlijn naar de eindbestemming Wyler, een klein Duits plaatsje, dat net over de grens ligt. Het grootste gedeelte van de dag liep de route dus door Duitsland en daardoor had ik een doel: het vinden van 10 Duitse caches, zodat de Heideroosjes de 200 Duitse founds zouden halen. Eerst probeerden we de offset-multi bij de Plasmolen op te lossen. We vonden het eerste waypoint, maar de cache zou weer bijna een kilometer terug bij de Mookerplas liggen. Omdat dat heen en terug dan weer bijna twee kilometer zou zijn, besloten we de cache te laten gaan. Dat vonden we wel jammer, maar ja, je moet keuzes maken af en toe. We begonnen dus aan de tocht over de Sint Jansberg. Af en toe een steile klim, maar wat een prachtig gebied. Ik was hier al eerder geweest tijdens de 10 Years-wandeltocht, maar niet overal. We vonden het allebei op Rivendell lijken, de elvenstad uit Lord of the Rings. Overal bomen en planten en waterpartijen. Er liepen dan ook vele wandelroutes door dit gebied, op sommige paaltjes telden we de aanduidingen van wel zes verschillende wandelroutes. In het Duits noemen ze het een Wanderwegnetz, wat ik wel mooi vind klinken. We hadden het hele gebied voor onszelf, want we kwamen pas aan het einde mensen tegen. Het was natuurlijk ook een doordeweekse maandag. Wat ik ook heel gaaf vond, was dat er midden op de berg een mammoetboom stond. Ik heb al wel vaker mammoetbomen gezien, maar ze blijven gaaf. Deze was een overblijfsel van de tuin van het voormalige landgoed op de Sint Jansberg.

We verlieten de Sint Jansberg via een grasachtig veld. Een geluk bij een ongeluk van de regen is dat ik nauwelijks last van hooikoorts heb gehad deze dagen. Dit veld bevatte namelijk precies alle grassen en kruiden waar ik allergisch voor ben. Na dit veld moesten we de grens oversteken tussen Nederland en Duitsland. Op de grens stond een café, waar we een vogelringetje op konden halen, het zou alleen pas om 11 uur open gaan en het was pas kwart voor 11. Gelukkig voor ons waren ze al stoelen buiten aan het zetten en wilden ze ons best een ringetje geven. Wij vonden het nog te vroeg voor een koffiepauze, dus gingen vol goede moed het Reichswald binnen. Hier vonden we de eerste cache van de dag, Diep in het Koningsven. Die had een instinker-hint, maar mijn moeder vond hem gelukkig wel. Daarna volgde een lange tocht door het Reichswald. Hier waren we al eerder samen geweest om te geocachen, dus we wisten dat het flink heuvelop, heuvelaf ging. Halverwege konden we twee caches doen, een traditional en een multi-cache. De trad was snel gevonden, de multi was een off-set, maar het eerste waypoint was heel geniepig verstopt. Een Nederlandse man, die we tegen kwamen, beweerde dat er wolven in het Reichswald zaten, dus de rest van de wandeling maakten we daar grapjes over, vooral toen we pootafdrukken van een hond tegen kwamen. We hadden geluk dat de multi precies de route van de Walk of Wisdom volgde, alleen was er onduidelijkheid aan welke kant van het hek de cache zou liggen. Gelukkig hadden wij goed gegokt en vonden we de cache, die in een kraantje verstopt zat.  Iets verder op de route vonden we ook nog een traditional die Der Reichswald heette. Ter hoogte van deze cache begon het te regenen. In het bos zelf hadden we daar nog niet zo’n last van, maar toen we het bos verlieten regende het weer hard. Ik trok mijn regenbroek maar weer aan. Dit stukje Duitsland in de regen, met zware bewolking ziet er erg desolaat uit.

We zochten onze weg naar Kranenburg, tegen de tijd dat we daar waren, waren onze schoenen en mijn moeders broek alweer doorweekt. In de VVV van Kranenburg haalden we een vogelringetje op, het enige Duitse ringetje van de tocht. We hadden ondertussen ook honger gekregen en de vriendelijke vrouw van de VVV wees ons de weg naar de bakkerij. We waren nog nooit in het centrum van Kranenburg geweest, het is een oud stadje met een stadswal en een mooi kerkje. Mijn moeder bleek een cache in het centrum te hebben ingeladen, die ik niet had. Natuurlijk hebben we deze wel gelogd. De bakkerij was vrij groot met een soort van restaurantgedeelte erbij, waar je broodjes en/of gebak kon eten. Het was er voor een regenachtige maandagmiddag behoorlijk druk, met hoofdzakelijk Nederlanders. Wij zagen eruit als twee verzopen woudlopers en werden voortdurend argwanend bespied door het echtpaar aan het tafeltje achter ons. We knapten weer op van de warme drankjes en de broodjes en het was zelfs gestopt met regenen. Dus begonnen we vol goede moed aan het stuk tussen Kranenburg en Wyler. Dit liep voor een groot gedeelte langs de oude, niet meer in gebruik zijnde spoorlijn, in het Duits Draisinenstrecke genoemd. Je kunt hier op fietsen met van die grote fietsen, maar die hadden we bij de VVV in het hok zien staan, waarschijnlijk was daar geen animo voor op deze dag. Dus liepen wij een stukje echt over de spoorlijn, zoiets vind ik superleuk en de bielzen lagen precies de goede afstand uit elkaar voor een stap. Langs de Draisinen lagen diverse caches van een serie. Die hebben we allemaal gevonden, ook al zaten sommige wel lastig verstopt. Het hoogtepunt was de cache die op een hoogte van een meter of 5 in de seinmast verstopt zat. Ik besloot erin te klimmen, maar het is niet echt motiverend voor je eigen angstgevoel als je moeder dan op de grond staat te schreeuwen hoe eng ze het vindt dat jij dat doet. Maar ik heb de cache wel kunnen pakken. Die seinmast trilde trouwens wel heel erg. Ik krijg echter altijd pas een adrenaline-kick nadat ik iets engs heb gedaan. Dus toen we verder liepen, nu over het verlaten fietspad langs de spoorlijn. Helaas begon het toen weer te regenen. En dat bleef het de rest van de tocht doen. We vonden nog drie caches langs de Draisinen, voor eentje had ik mijn magneetklauw nodig, maar die heb ik altijd bij als ik mijn rugzak bij heb, zelfs naar school dus. Op de grens stond ook nog een leuke boog over het spoor heen, met de tekst welkom in den Niederlanden.

Voor ons volgde echter nog de laatste etappe naar de bushalte in Wyler. En die leek eindeloos te duren, gevoelsmatig veel langer dan de aangegeven kilometers in het routeboekje van de Walk of Wisdom. We hebben op het laatst ook niet meer de route gevolgd, want die ging over modderige, boerenommetje paden tussen de weilanden door en wij namen de asfaltweg. Heel prettig was dat niet, want de auto’s reden daar superhard, dus moesten we de hele tijd opzij springen om niet aangereden te worden. Ook liep de weg iets omhoog en stroomde het regenwater ons zo tegemoet. Hier bereikten we allebei wel ons dieptepunt, meer dan de dag ervoor in het Maldens Vlak. Uiteindelijk bereikten we dan de bewoonde wereld van Wyler. Ik had op de kaart in mijn GPS gezien dat er meerdere bushaltes waren, dus besloten we naar de dichtbijzijndste bushalte te lopen om te kijken of hier ook een bus naar het station van Nijmegen kwam. Dat bleek zo te zijn, het scheelde 700 meter met de bushalte waar we oorspronkelijk, heen wilden. Mijn moeder was er echt helemaal klaar mee, helaas was er geen bushokje, alleen een haltepaal. Een stukje verderop was er wel een soort van afdakje van een hooi-opslag. Dus daar ging ze onder staan. Het duurde echter nog 20 minuten voor de bus zou komen en in die straat lag nog een cache, ongeveer 200 meter verderop. Dus ik ben die cache nog gaan loggen, met het idee dat dat onze 200ste   Duitse cache was. Bij het loggen bleek echter dat de eerste cache van die dag, met een Nederlandse naam, wel op Duits grondgebied lag. Dus alle 11 de gevonden caches van deze dag zijn Duits. De stand staat nu dus op 201 Duitse founds. Wie weet worden we ook hier nog wel eens Kilocacher (dan heb je 1000 caches gevonden in een land, de Heideroosjes hebben dat in Nederland en België). Ik weet het, wishfull thinking. Zo vaak cachen we namelijk niet bij de Westerburen.

Tegen de tijd dat de bus aan kwam waren we allebei totaal doorweekt. Het was een beetje een vreemde buschauffeur (hij raakte een muurtje onderweg) en het was twijfelachtig of we de trein zouden halen. Ik had eigenlijk geen zin om een half uur te moeten wachten, we hadden twee minuten en ik vroeg mijn moeder of ze wilde rennen. Dat deden we en zo haalden we op het nippertje de trein. In de trein was het warm, maar in Tilburg moesten we 20 minuten wachten op de trein naar Oisterwijk en toen kreeg ik het echt heel koud.

We waren heel blij toen de trein kwam en ik was nog blijer toen ik thuis kwam en mijn natte kleding en schoenen kon uittrekken en een warme douche kon nemen. Ik geloof dat ik om 22 uur al knock-out ben gegaan.

Hopelijk hebben bij de volgende etappe betere weersomstandigheden. Ondanks het weer was het toch nog wel leuk hoor.

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Wandelen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Walk of Wisdom: etappe 3

  1. Pingback: Maartjes Tweets Walk of Wisdom: etappe 3 https://t.co/3vDCnkHGdK h…

  2. Pingback: Wandelroutes: Walk of Wisdom (etappe 4) | Maartjes Moving Castle

  3. Pingback: Wandelroutes: Walk of Wisdom (etappe 5) | Maartjes Moving Castle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s