I will study and I will win!

keep-calm-because-i-have-my-propedeuse-2 Gisterenavond kwam het laatste officiële cijfer binnen in het studentenregistratiesysteem van mijn opleiding. Ik twijfelde erg of ik dit vak (Audivisuele Communicatie) wel gehaald zou hebben, maar het werd uiteindelijk een afgeronde 6. Daarmee had ik ineens 60 studiepunten binnen en mijn propedeuse behaald. Ik kan het zelf nog steeds niet helemaal geloven, want nog maar een week geleden, zag het er allemaal helemaal niet zo rooskleurig uit. Daarover schreef ik al eerder een artikel.

 

In de laatste schoolweek maakte ik me nog druk om het afronden van mijn Werkervaringsdossier. Er moesten namelijk arbeidsovereenkomsten in van mijn vorige baan en die had ik niet online. Destijds kwamen die nog met de post en ik heb al die papieren weggegooid toen ik ging verhuizen, want wat moet je dan nog met arbeidsovereenkomsten van een bedrijf waar je niet meer werkt? Dat was dus niet zo’n slimme actie van mij. Ik stuurde een mailtje naar de personeelsadministratie van het bedrijf of ik nog aan een kopie van een arbeidsovereenkomst kon komen. Dat was op maandag en de modulecoördinator had woensdag als deadline opgesteld. Toen ik op woensdag thuis kwam van mijn werk zat mijn mailbox echter vol arbeidsovereenkomsten. Ik kroonde deze – mij geheel onbekende – man van de personeelsadministratie tot mijn held van de week en stuurde hem meteen een dankbaar mailtje terug. Meteen al die arbeidsovereenkomsten toegevoegd aan mijn Werkervaringsdossier en weer ingestuurd. Ja, nu voldeed het aan alle eisen minus de werkervaringsuren, maar ja, ook die baan was natuurlijk geen MIC-gerelateerde baan. Dat had ik zelf ook al bedacht. Dus moest ik nog langs bij de decaan, want mijn verdediging bij de Examencommissie was niet genoeg, het verhaal moest ook nog een keer verteld worden aan de decaan. Dat moest dan nog op de allerlaatste schooldag van het jaar. Zuchtend begon ik maar weer al mijn papieren te verzamelen. Op een bepaald moment word je er namelijk moe van als je steeds maar meer hetzelfde verhaal moet vertellen, vooral omdat ik zelf al tot op het bot doordrongen was van het feit wat ik verkeerd had gedaan en me een soort van studie-crimineel voelde.

MIC logoToen ik donderdag thuis kwam van mijn werk, zat er echter weer een mailtje van de modulecoördinator in mijn mailbox. Ik vroeg me af wat ze nu weer van me nodig had, maar bij het lezen van de mail kreeg ik ogen als schoteltjes. Alles was ineens 180 graden gedraaid. Mede op advies van mijn studieloopbaanbegeleider had ze besloten om mij toch de studiepunten van Werkervaring toe te kennen. Weliswaar dan wel maar met een 5,5, maar goed, een voldoende is een voldoende. Dit omdat ik de afgelopen zes weken goede initiatieven had getoond in haar ogen. Natuurlijk moet ik deze initiatieven wel doorzetten en daarover meteen aan het begin van het volgende schooljaar in gesprek met haar. Ik geloofde mijn eigen ogen niet. Ik mailde haar om bevestiging en kreeg vrijwel meteen en mail terug: ja, ik kreeg echt alle punten en ja ze ging het zo in het systeem zetten en ja nu kon ik door naar het volgende studiejaar, mits ik de andere vakken had gehaald. Nou, die andere vakken had ik al bijna allemaal gehaald. Gisteren haalde ik dus het laatste vak en daarmee had ik dus ineens een propedeuse.

journey

Het behalen van die propedeuse ging absoluut niet over rozen. Natuurlijk is het vleiend als mensen zeggen dat je geweldig bezig bent door nog op latere leeftijd te gaan studeren. Maar met de wijsheid die ik nu heb, zou ik het liefste terug in de tijd gaan om het gewoon te doen direct na de havo. Of met maar 1 tussenjaar. Dan was ik nu al lang klaar geweest, had ik een normale studententijd gehad en had ik nu misschien wel gewoon een fatsoenlijke baan en een koophuis, net zoals mijn leeftijdgenoten. Ik zou tegen de 17-jarige Maartje van toen willen schreeuwen: “Ga studeren. Nu meteen! Wat het je ook kost.” Mezelf kan ik er niet meer mee helpen, maar aan alle mensen die dit jaar hun middelbare schooldiploma hebben gehaald: Ga studeren nu je nog jong bent. Je bent dan echt beter af.

Goed, voor mezelf is het dus nakaarten. Ik moet het doen met de kaarten die ik nu heb en dat is mijn eigen schuld, door stomme, foute keuzes gemaakt in het verleden.

Op mijn facebook schreef ik al: het behalen van deze propedeuse kostte mij heel veel tijd, boosheid, frustratie, zweet, tranen en geld. Soms was het ook leuk en leerzaam. Ik wil deze punten hier nog verder toelichten. Laten we beginnen met de positieve punten.

Leerzaam: Natuurlijk hoort een studie leerzaam te zijn, maar bij sommige colleges vond het ik het leerzame aspect ver te zoeken. Soms had ik echt het gevoel: wat zit ik hier te doen? Ik wil in een andere post nog ingaan op wat ik van alle vakken afzonderlijk vond. Van veel dingen had ik ook al wel eens eerder gehoord. Van andere ook weer niet. Waar ik vooral in bij heb geleerd is presenteren. Bij bijna alle vakken kwam er wel een moment dat je iets moest presenteren voor de klas. Met een kleine klas kom je nou eenmaal regelmatig aan de beurt. Presenteren is niet mijn sterkste kant en zal ook nooit mijn hobby worden. Maar ik heb het wel gedaan. Zelfs in het Engels. Uit mijn hoofd. Vijf minuten lang.

Leuk: Ik ben niet de sterkste persoon in sociale contacten, maar ik geloof dat ik er dit jaar aardig in ben geslaagd met mijn klasgenoten. Je bent tot elkaar veroordeeld en gaat elkaar vanzelf aardig vinden als je door hetzelfde heen gaat. We komen uit alle delen van het land en er zijn heel verschillende motivaties waarom we hier aan begonnen zijn. Ik vond het wel leuk om in de loop van het jaar al die motivatie-verhalen te weten te komen. En mocht ik het soms al druk vinden met mijn part-timebaan en mijn relatieloze bestaan: ik heb echt grote bewondering voor die mensen uit mijn klas die en 32 uur werken en een gezin hebben met man en kinderen. Ik denk dat je dan echt geen sociaal leven meer over hebt.

Dan de negatieve punten.

Tijd: Ik bedoel hier niet zozeer de studietijd. Ik wist toen ik hier aan begon dat het tijd zou kosten, je krijgt een hbo-opleiding niet voor niets. Er stond dat je 20 uur per week kwijt zou zijn. Natuurlijk is dat niet altijd zo, maar er zijn zeker weken bij geweest dat het wel degelijk zoveel tijd kostte, vooral het laatste blok slurpte echt tijd. Wat mij echter het meeste tegen stond is de reistijd. MIC is een opleiding die je alleen kan volgen aan de Hogeschool van Amsterdam. En ik woon in Noord-Brabant. Dat betekend dat ik twee uur aan het heen reizen ben en ook weer twee uur terug. Het meeste daarvan met de trein. Als de collegedag om 8.30 uur begint, betekend dat, dat ik om 6.26 uur in de trein moet zitten. Ik kan heel slecht tegen vroeg opstaan (ondanks dat ik het veelvuldig heb gedaan voor werk in het verleden) dus elke vrijdagochtend als die wekker om 5.45 uur ging, vervloekte ik alles en iedereen. Waarom moest ik zonodig een deeltijdopleiding gaan doen in fi-fa-fucking Amsterdam? Nou ja, omdat het dus alleen daar is. Ondertussen ken ik alle treintijden van het traject Oisterwijk – Amsterdam Amstel uit mijn hoofd. En kan ik een boek volschrijven over alle vertragingen. Mijn tweets hierover haalde wel enkele keren de twitter van #treinleven. Vanwege mijn 40% korting op treinreizen buiten de spits, moest ik vaak tot 18.30 uur in Amsterdam blijven. En om 6.26 uur ’s morgens al in de trein zitten. Lange dagen dus. Ik heb ook meerdere dagen daadwerkelijk college gehad van 8.30 of 9.20 uur tot 17.50 uur. Zonder pauze.

Boosheid: Ik ben heel boos geweest op mezelf dat ik niet initiatiefrijk genoeg ben geweest voor de werkervaringsuren. Ik had deze blog meteen op de dag van de studiekeuzecheck moeten beginnen. Tegelijkertijd ben ik ook heel boos geweest op het schoolsysteem dat voorschrijft waar jij wel of niet zou mogen werken. Ik ben deze studie juist begonnen om hogerop te komen, maar zonder het door mij af en toe zo vervloekte hbo werk- en denkniveau kom je nergens. Ik blijf solliciteren, maar als je iedere keer maar weer een afwijzing krijgt vanwege een gebrek aan werkervaring, dan zit dat op een bepaald moment heel erg hoog.

Frustratie: Ik ben heel erg gefrustreerd geweest over het feit dat mijn baan als postbode steeds maar ten voorbeeld werd gesteld. “Minderwaardige mbo-baan” is denk ik wel de meest denigrerende term die voorbij is gekomen. Natuurlijk weet ik zelf ook wel dat postbesteller geen droombaan is. Maar is een baan op mbo-niveau dan minderwaardig? Ik ken toevallig heel veel mensen die een geweldig leuke mbo-baan hebben en die al veel meer dingen in hun leven hebben bereikt dan ikzelf. Dus ik kijk daar zelf zeker niet op neer. Overigens heb ik best plezier in het bezorgen van post. Maar als ik dat zeg, dan word ik al helemaal vreemd aangekeken. “Een leven lang leren” klinkt heel leuk, maar uiteindelijk gaat het erom dat je gelukkig bent.

Van sommige reacties van mensen kan ik ook heel gefrustreerd raken. Tegen sommige mensen heb ik dan ook uiteindelijk geschreeuwd: “Ik doe dit niet voor jou, ik doe dit voor mezelf!” En zo is het ook, je begint hier niet aan voor de buitenwereld, maar voor jezelf. Alleen maar voor jezelf. Het is voor je eigen zelfvertrouwen, je eigen bewijs van kunnen en het is voor jouw toekomst. Daar heeft verder niemand zich mee te bemoeien.

Ook sommige vakken en/of docenten hebben me ernstig gefrustreerd en dan heb ik het vooral over Werkervaring, Digitale Media en Audiovisuele Communicatie. Maar hierover zal ik in een andere post nog meer schrijven.

Zweet: Ja, de tijd tikte altijd door voor deadlines. Ik ben over het algemeen wel iemand die op tijd begint, maar aan het einde lijkt het toch altijd nog veel. En ja zweten deed ik ook voor de eerdergenoemde presentaties, met name die van Engels. En natuurlijk voor alle uitslagen, als ik met trillende vingers de hva-app opstartte om een cijfer te bekijken.

Tranen: Tranen van boosheid, tranen van frustratie en tranen van blijdschap. Ik heb ze allemaal wel eens gehad, het afgelopen schooljaar. Gelukkig niet op school, op 1x na (dat was toen ik te horen had gekregen dat ik vanwege de werkervaringsuren kans liep te moeten stoppen met de opleiding. Nu wilde ik verdomme studeren na veel te veel jaren wachten, haalde ik goede punten en nu mocht het misschien niet meer. Wat was ik toen gefrustreerd en kwaad op mezelf.)

Geld: Ja, ik weet dat de wet ondertussen is veranderd. Maar hoe dan ook, je krijgt voor een deeltijdopleiding geen studiefinanciering. Want ze gaan ervanuit dat je dan een baan hebt om je studie te financieren. Nou, mijn baan voldoet daar dus niet aan. Niet om mijn volledige levensonderhoud te financieren in ieder geval. Ik betaal het collegegeld dus van mijn spaargeld.  Ik vind het overigens logisch dat je collegegeld moet betalen. Waar ik wel heel erg kwaad over kan worden is dat je als deeltijdstudent geen recht hebt op gratis reizen met het openbaar vervoer. Ik heb geen auto (dat kan ik echt niet betalen, nog afgezien van de parkeerkosten in Amsterdam) en ben dus afhankelijk van het openbaar vervoer. Ik heb al jaren een voordeelurenabonnement bij de NS. Ondanks dat kost een dagje school mij toch bijna 22 euro retour. 22 x 40 dagen school maakt 880 euro aan reiskosten. Dan reken ik de metro nog niet eens mee, omdat ik meestal naar school heb gewandeld. Ik had het dus best wel heel fijn gevonden als ik nog wel recht had gehad op een studenten-ov. Ik heb dat namelijk maar zes weken gehad, bij mijn vorige poging tot een hbo-studie, toen ik 18 was. Dan zijn er nog de kosten voor de schoolboeken. Ik heb ze allemaal tweedehands gekocht en zodra ik het vak gehaald had, weer doorverkocht. Evengoed zaten daar nog boeken bij die 50 euro kostte.

iwillstudyandiwillwin

Ondanks dit alles heb ik dus mijn propedeuse en ga ik verder met de bachelor-fase. Natuurlijk zullen alle punten van het bovenstaande lijstje de komende drie jaar nog regelmatig voorbij komen. Wel hoop ik iets minder boosheid en frustratie te hebben, doordat ik o.a. door deze blog al gegarandeerde werkervaringsuren maak. Ook heb ik een ander NS-abonnement, waardoor het reizen iets goedkoper wordt.

En dan hoop ik over drie jaar een triomfantelijke blog te kunnen schrijven dat ik mijn diploma MIC heb gehaald.

Loesje en visie op school

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in #deeltijdstuderen, Back to school, Persoonlijk en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op I will study and I will win!

  1. Pingback: Maartjes Tweets I will study and I will win! https://t.co/ms3BpwQD…

  2. Pingback: Media, Informatie & Communicatie | Maartjes Moving Castle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s