Oma en opa

Vandaag is het 18 jaar geleden dat mijn oma is overleden. Om heel eerlijk te zijn, wist ik niet dat 16 juli de datum was, tot mijn moeder en haar zus er iets over postten op facebook.

Ik besefte weer eens dat ik eigenlijk niet zoveel met het begrip “opa en oma” heb. Ik ken wel mensen in mijn omgeving die een geweldige band met een grootouder hebben of hadden, maar zelf heb ik dat nooit zo ervaren. Ik ken mijn opa en oma alleen als twee, in mijn kinderogen, stokoude mensen in een bejaardentehuis/verzorgingstehuis. Zo’n band zoals kinderen van nu met hun (oppas)grootouders opbouwen, dat ken ik niet. Daarbij kan ik ook meteen opmerken, dat ik het nooit heb gemist. Ik heb namelijk plenty-off tantes en ooms die dat eventuele gemis gecompenseerd hebben.

Goed, mijn ouders komen allebei uit een groot gezin. Mijn moeder is de jongste van acht kinderen en haar moeder (mijn oma dus) was al 47 jaar oud, toen zij werd geboren. Ook de moeder van mijn vader was de 40 al gepasseerd toen hij werd geboren, hij is het negende kind van maar liefst tien kinderen.

De ouders van mijn vader kregen maar liefst 27 kleinkinderen, waarvan ik nummertje 23 ben en de jongste kleindochter, want na mij kwamen nog vier jongens, waaronder mijn twee broertjes. Mijn oma heeft trouwens een groot deel van die kleinkinderen niet gekend, want zij is al met kerstmis 1980 (of 1981, ik weet dit dus niet eens zeker) overleden. Ze was nog geen 70 jaar oud, ik weet haar exacte leeftijd ook niet. Ook haar man, de vader van mijn vader heb ik niet gekend. Hij overleed toen mijn moeder zwanger was van mij. Hij was pas 70 jaar oud. De leeftijd die zijn twee oudste dochters (mijn tantes dus) nu al gepasseerd zijn. Ik ken de ouders van mijn vader dus alleen van foto’s. De foto’s van hun bidprentjes hangen hier nog steeds in huis. Vroeger vond ik dat niet zo, maar tegenwoordig lijkt mijn vader steeds meer op zijn vader (logisch eigenlijk, hij komt nu ook meer in de richting van die leeftijd). Eigenlijk weet ik niet zo heel veel van deze grootouders en heb ik ook nooit zo erg de behoefte gehad om heel veel over ze te weten te komen. Voor mij zijn ze heel abstract, ondanks dat ik wel van hen afstam. Mijn vader is ook nooit zo spraakzaam over zijn ouders geweest.

De ouders van mijn moeder heb ik wel gekend. Zij kregen 14 kleinkinderen, waarvan ik nummertje 11 ben. Ook hier ben ik de jongste kleindochter, want logischerwijs kun je hier al uit opmaken dat na mij alleen nog mijn twee broertjes kwamen. Toen ik nog heel klein was, woonden mijn grootouders nog in het huis waar mijn moeder is opgegroeid. Het meest fascinerende aan dat huis vond ik een grote tekening van de Oosterscheldekering. Opa was erg geïnteresseerd in de Deltawerken. Later verhuisden ze naar een bejaardentehuis in Tilburg en we gingen hier vrij regelmatig op bezoek. Wij kinderen vonden dat vaak maar saai. Het was altijd bloedheet in het tehuis en er was niets te beleven voor kleine kinderen. Oma werd dement en kon niet in het bejaardentehuis blijven wonen, want daar kon ze niet de juiste zorg krijgen. Ze moest dus naar een speciaal verzorgingstehuis in Goirle, maar opa mocht niet mee, want plaatsen daar mochten niet ingenomen worden door “gezonde” mensen. Dus werden opa en oma, bijna 50 jaar getrouwd, uit elkaar gehaald. Ik vond dat als basisschoolkind maar onbegrijpelijk: waren ze nu gescheiden dan? Achteraf bezien vind ik het vooral zielig.

Opa overleed toen ik 8 jaar oud was. Hij was halverwege de 80 jaar oud. Ik vond het maar eng, wilde niet gaan kijken in het mortuarium en was ook doodsbang voor kerkhoven, dus de begrafenis was nog een dingetje. In mijn herinnering vond ik hem wel altijd een lieve man, dus vond het jammer dat hij nu dood was.

Oma heeft volgens mij nooit geweten wie ik was. Ze heeft me, bij mijn weten (misschien toen ik een baby was wel) nooit bij mijn echte naam genoemd. Ik was altijd “Hanneke” en ik denk dat ze mij aan zag voor de kinderversie van mijn moeder, haar koosnaam was “Hanneke”. Omdat ik ook een nicht heb met die naam, vond ik dat als klein meisje, allemaal maar verwarrend. Voor mij heeft mijn moeder een andere naam en niet die koosnaam. Zelfs in mijn poezie-album word ik aangesproken met de naam “Hanneke”. Ze kon wel heel netjes schrijven, deze oma. Maar ik vond het maar niets dat ze er geen enkele van de bijgeleverde poezieplaatjes bij had geplakt, dus plakte ik er zelf maar eentje bij. Later, in het verzorgingstehuis, takelde ze steeds verder af. Ik weet nog dat ik het aan het einde akelig vond om daar op bezoek te gaan, want toen lag ze meestal in bed en was ze ook niet meer echt aanspreekbaar. Ze overleed uiteindelijk toen ik 12 was. Ik was daar niet zozeer verdrietig over, want heel de familie was het er wel over eens dat het zo goed was. Ze was ook al een eindje in de 80.

Maar voor mij was het de laatste schoolweek van groep 8. Het was toen de traditie dat groep 8 op maandag op schoolreisje ging en de rest van de school op dinsdag. Op die dinsdag had groep 8 dan de hele school voor zichzelf en kon dan de musical oefenen. Dit leek mij altijd heel magisch en ik keek al lang naar deze dag uit. Je begrijpt het al, de begrafenis van oma vond plaats op deze dinsdag. Mijn broertjes konden dus niet op schoolreisje en ik miste mijn musical-dag. Ik heb nog wel voorgelezen tijdens de dienst in de kerk, een gedicht, om en om met mijn tante, want de oudere kleinkinderen wilden dit niet doen. Ik deed dit ook meer voor mijn moeder, dan voor mijn oma. Oma wilde in tegenstelling tot opa, niet begraven worden, maar gecremeerd. In het crematorium werd ook nog een korte herdenkingsdienst gehouden, na de langere mis in de kerk (opa en oma waren behoorlijk gelovig). Ik vond die dienst in het crematorium indrukwekkender dan het eindeloze gepreek in de kerk.

Mijn moeder vertelt wel verhalen over haar ouders, dus daardoor weet ik wat meer over hen, dan over die andere opa en oma. Ook heb ik deze opa en oma natuurlijk wel zelf gekend, ook al is het dan niet zo heel lang en was ik nog maar een basisschoolkind.

Soms vind ik het wel eens jammer dat ik nooit een echt gesprek met een opa of oma heb kunnen voeren, omdat ik er nog te klein voor was. Ze hadden vast heel veel verhalen te vertalen.

Ik ken mijn opa en oma dus alleen maar als twee oude mensen. Ik kan me niet herinneren dat ze ooit op mij of mijn broertjes hebben gepast. Daar waren ze gewoon al te oud voor, denk ik. Het is dus een heel ander beeld dan al die opa’s en oma’s van nu die veelvuldig op hun kleinkinderen passen en complete opa en oma-dagen hebben.

De kans dat ik zelf ooit oma word, schat ik niet zo hoog in. Maar mocht ik ooit zelf kleinkinderen krijgen, dan hoop ik daar wel een band mee op te kunnen bouwen.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Familie, Persoonlijk en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Oma en opa

  1. Pingback: Maartjes Tweets Oma en opa https://t.co/ZukMW7E1pQ https://t.co/1q…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s