NS-wandeling: Savelsbos

Maastricht, zondag 24 juli

Omdat het treinverkeer richting Utrecht wederom plat lag dit weekend, besloot ik om nog een keer naar Maastricht te gaan. Vanaf Oisterwijk hoef je maar 1x over te stappen, in Eindhoven en dat is binnen 10 minuten, zodat je uiteindelijk binnen 1,5 uur in Maastricht staat. Er bleek zelfs nog een NS-wandeling te zijn, genaamd NS-wandeling Savelsbos. Die loopt van Eijsden naar Maastricht. Nou ja, eigenlijk moet je hem andersom lopen, maar ik besloot vanwege praktische redenen in Eijsden te beginnen. Het ritje van Maastricht naar Eijsden, het meest zuidelijke station van Nederland, is namelijk met een trein van de Belgische spoorwegmaatschappij, omdat de treinen van de NS zelf daar niet kunnen komen, vanwege de voltage. Ik dacht eerst dus dat ik een Belgische kaartje voor dat ritje moest kopen, maar blijkbaar kon het gewoon met een Nederlandse OV-chipkaart. Op station Maastricht kwam een uiterst vieze en oude Belgische boemeltrein aantuffen. Dat ding was me toch vies van binnen! Ik was blij dat het ritje maar 13 minuten duurde. Eijsden bleek inderdaad gewoon een Nederlands station te zijn, inclusief in/uitcheckpalen.

De wandeling ging al gauw Eijsden uit en meteen een heuvel op. Ondanks dat het nog ochtend was, was het hier al best druk met mensen. Sportieve inwoners, hier in Eijsden. De dag begon trouwens mistig, maar later kwam de zon nog tevoorschijn. Het was in ieder geval warm genoeg om de hele dat in m’n T-shirt rond te lopen. Omdat er op het eerste stuk van de route nog geen caches lagen, kon ik goed doorlopen. Zo kwam ik al vrij snel in het Savelsbos uit, dit is een bos wat op een heuvel ligt. Gedurende deze NS-wandeling moet je behoorlijk wat klimmen en dalen. Het grootste gedeelte van de route loopt over gravelpaden, van die paden met grijze stenen. Stevige wandelschoenen is dus wel zo fijn. Een gedeelte van dit soort paden wordt ook wel holle wegen genoemd, omdat ze lager liggen dan het omringende land. Verder volgt deze wandeling een groot gedeelte van de Lange Afstands Wandeling het Pelgrimspad, deze benaming kwam ik dan ook regelmatig tegen op de bordjes.

In Limburg ligt – denk ik – het grootste aantal earthcaches van Nederland, dit omdat hier, vanwege de mijnen, natuurlijk veel aardkundige monumenten zijn. Mijn doel van deze dag, was dan ook om de 100ste earthcache te gaan vinden. Mijn eerste cache van de dag werd dan ook meteen een earthcache, bij het monument bij de ingang naar de paleolithische vuursteenmijn van Rijckholt. Het paadje hiernaartoe was heel sprookjesachtig, ik moet dan altijd aan Rivendell denken, de elvenstad uit Lord of the Rings. Helaas kon je niet in de mijnen, er werden wel rondleidingen gegeven, maar alleen op woensdagen. Best wel apart. Ik zou er best eens in willen kijken. Er werd hier eeuwen geleden al vuursteen gewonnen, dat is toch gewoon een geweldige gedachte?

Iets verderop vond ik weer een earthcache bij de Henkeput. Hier lag ook nog een gewone traditional, dus twee caches in één klap. De Henkeput is een ongeveer 12 meter diepe put, zomaar midden in het bos. Er staat nu een hek omheen, wat wel zo verstandig is, want je zou er zo inlopen. Onderzoekers denken dat de put niets te maken heeft met de mijnschachten in de buurt, maar dat het een offerput was, omdat er menselijke resten in zijn gevonden. Best wel een beetje creepy dus. Deze Henkeput had de twijfelachtige eer om de 100ste gelogde earthcache van de Heideroosjes te zijn. Als ik goed geteld heb, tenminste.

In het Savelsbos ontmoette ik vlak na de wandelbrug over de kloof (het is minder spannend dan ik nu schrijf hoor) een geweldige vrouw. Een 82-jarige vrouw die nog elke dag gaat wandelen, meestal in het Savelsbos. Wat een heldin! Ik hoop dat ik ook zo gezond en actief oud mag worden.

Na het Savelsbos kwam ik door een klein dorpje met aan de rand een park met een arboretum (bomentuin). Dit heette het Europapark, dus ik moest eigenlijk meer denken aan het pretpark. Maar in dit park groeiden o.a. mammoetbomen, die blijf ik indrukwekkend vinden, ook al heb ik ze nu al regelmatig gezien tijdens het geocachen. Het was even zoeken naar de cache, maar ik heb hem wel gevonden en ongezien kunnen loggen, want er zat hangjeugd in het parkje.

Nu volgde een stukje door het stadje Cadier en Keer, dit is het minst interessante deel van de route, maar ik denk dat je niet heel veel anders kan lopen om bij de volgende heuvel uit te komen. In Cadier en Keer is echter niets te beleven, tenminste niet op deze zondag.

Er volgde een nieuwe heuvel met een nieuwe beklimming. Ik wilde ook nog graag de earthcache de Örenberg mee pakken en daarvoor moest ik iets afwijken van de route, er was wel een heel steile trap in de helling. Ik vond het rotsblok waar het om ging en wilde eigenlijk terug naar de route, maar ik durfde niet meer van die trap af. Dus toen heb ik een stukje omgelopen over de asfaltweg.

Ik kwam op het pad rondom Groeve ’t Rooth uit. Dit is een mergelgroeve in de buurt van de plaats Cadier en Keer, waar nog steeds mergel gewonnen wordt. Hier kwam de keuze of ik de wandeling ging verlengen door om de Groeve te lopen, dit zou me wel een heleboel extra caches opleveren en volgens de logjes zou het een mooie route zijn. Dan zou ik in totaal wel aan bijna 30 kilometer komen. Omdat ik al over de helft was van de NS-wandeling, het nog vroeg op de dag was, prachtig weer en ik nog geen last had van mijn voeten, was de keuze snel gemaakt. Ik heb er geen spijt van gekregen, want de route rondom Groeve ’t Rooth was inderdaad erg mooi, met name het stuk door het bos waar de caches 1 t/m 5 verstopt lagen. Maar ook het stuk waar je in de groeve zelf kan kijken is interessant en dan volgt er nog een pad langs de rotsen en de kalkovens. De caches waren allemaal keurig verzorgd. Alleen zaten sommigen – drie stuks – zo strak dicht gedraaid, dat ik ze niet open kreeg. Ik weet niet of ze uitgezet waren door de hitte of dat de vorige vinder iets te fanatiek was geweest met het dichtdraaien, maar het lukte niet. Ik heb bij de eerste bijna een kwartier staan proberen. Ik heb blijkbaar weinig kracht in mijn handen, ik krijg ook vaak van die deksels op glazen potten groenten niet open. Meestal sla ik er dan een gat in, want dan gaat de druk eraf en krijg ik ze wel open, maar dat kan ik met caches niet doen, nog afgezien dat ik er geen gereedschap voor bij had. Uiteindelijk dus maar foto’s van deze drie caches gemaakt. De rest zat in andere behuizingen en die kreeg ik wel open. Onderweg vond ik ook nog de earthcache die bij Groeve ’t Rooth hoorde en een cache op een terras bij een kruisbeeld. Het terras zat barstensvol mensen, ik vind dat nooit zo fijn zoeken, maar gelukkig zag ik de cache meteen zitten, dus heb ik maar even ernstige devotie aangewend en snel gelogd. Zo leverde de wandeling rondom ’t Rooth me maar liefst 15 founds op.

Hierna pakte ik de NS-wandeling weer op, de laatste kilometers. Nu begon ik mijn voeten wel een beetje te voelen. De mooie omgeving maakte veel goed. Al die rotswanden. Ik maakte nog een heel kleine omweg voor een cache bij de heilige boom. Daarna kwam Maastricht in zicht. Het laatste stukje, dwars door de stad (niet het centrum, maar de andere zijde) is niet zo boeiend. Wel ligt aan deze kant van het station nog een cache van de serie Heuvelland-spoorlijnen. Vorige week had ik daar geen tijd meer voor en kwam ik ook van de andere kant het station binnen. Maar nu wilde ik deze cache nog wel meepakken. Helaas kon ik de cache niet vinden. Ik liep al terug richting het station, toen er een man op een fiets stopte en vroeg of ik de cache had gevonden. Het bleek een Maastrichtste geocacher te zijn en die was zo aardig om mij de cache aan te wijzen. Toffe mensen, geocachers. Zo had ik deze dag 22 geocaches gevonden, waarvan maar liefst vier earthcaches. En bijna 30 kilometer gelopen.

De terugreis naar huis verliep helaas minder voorspoedig. Tot aan Eindhoven ging het goed, maar daar bleek de sprinter naar Oisterwijk niet te rijden, wegens vandalisme. Er reed nog wel een trein naar Boxtel. Ik hoopte dat iemand mij daar op wilde halen met de auto, maar er bleek niemand beschikbaar te zijn. Dus zat er niets anders op dan te wachten op de volgende trein naar Oisterwijk, die pas bijna een uur later zou komen (en dat voor een ritje van 8 minuten). En op station Boxtel is werkelijk helemaal niets te beleven. Nou ja, behalve dan het fotograferen van de zonsondergang. Als er een wedstrijd is voor de mooiste-zonsondergang-op-een-station, dan kan ik zo mee doen. Maar goed, uiteindelijk kwam de trein en was ik dus een heel stuk later thuis dan verwacht. Wel een geweldige mooie dag gehad, want deze NS-wandeling is echt een aanrader, staat heel hoog in mijn aanraderslijst.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in #geocaching, Wandelen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op NS-wandeling: Savelsbos

  1. Pingback: Maartjes Tweets NS-wandeling: Savelsbos https://t.co/OvJA7j5g6V ht…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s