Varkens

Er zijn heel veel dieren die ik als huisdier zou willen hebben. Het allerliefste zou ik een kleine dierentuin beginnen. Varkens staan echter niet op mijn huisdieren-wishlist. Om heel eerlijk te zijn, heb ik weinig tot niets met varkens.

Dat komt omdat ik heel weinig van varkens weet. Het gemiddelde Nederlandse varken zit ergens opgesloten in een loods waar nauwelijks daglicht binnen komt, opgepropt met een heleboel soortgenoten. Als ze dan eindelijk naar buiten mogen, is dat rechtstreeks de veewagen in, die ze naar het slachthuis brengt.

Ik heb medelijden met de varkens. Ze worden niet als levende dieren gezien, maar als stukken vlees. In Boer zoekt Vrouw wist een van de vrouwen die bij een varkensboer logeerde dat treffend te verwoorden: “Ik heb net een karbonaadje geboren zien worden.” Mijn vader vond het een geweldige uitspraak, ik vond de beeldvorming vreselijk. Het was verdorie een levend biggetje, geen stuk dood vlees. Maar dat zou dat biggetje wel snel worden.

Bij datzelfde Boer zoekt Vrouw doet dit jaar een boer mee, die als droomwens heeft om loodsen vol met varkens te stoppen in Roemenië. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat je dat als droom kan hebben. En dat je daar als boer dan achter staat.

Een zelfde soort woede roept zo’n veewagen gevuld met varkens bij mij op. Die dan hun neuzen tussen de schotten door naar buiten steken. Er vallen nu vast een heleboel mensen over mij heen, maar ik vind het lijken op de beelden van de treinen richting de concentratiekampen in de tweede wereldoorlog. Het is ook frustrerend: ik kan die varkens niet redden, daar heb ik de middelen niet voor.

Ik woon in de buurt van Boxtel, daar zit Vion, een enorme vleesbedrijf. Daar staan de veewagens gevuld met levende varkens in de rij. Als je dat ziet, dat keert je hart om. Persoonlijk kan ik er niet tegen. Als ik daar langs moet, ben ik blij dat ik vegetarisch eet en dat die varkens niet voor mij hoeven te sterven.

Een paar weken geleden ging ik geocachen. Er bleek ook een cache te liggen op Boerderij Den Elshorst in Baarschot. Hier proberen ze te boeren zoals het vroeger ging. Dus niet met megastallen, maar met weidevarkens. Die wonen in plaggenhutten en die in de modder kunnen liggen. Natuurlijk worden ze uiteindelijk alsnog geslacht. En dat vind ik nog steeds jammer. Maar deze varkens hebben wel een aanzienlijk beter leven dan hun soortgenoten in zo’n donker stallencomplex.

Weet je, ik had nog nooit een varken in de modder zien liggen. Zelf niet in de dierentuin. Alleen op plaatjes in prentenboeken. Nooit in het echt. Ik vond het spontaan ineens veel leukere dieren. Ze deden me een beetje denken aan nijlpaarden. En zoals ze in het modderige zand lagen te zonnen, een beetje aan mijn cavia’s (die worden niet voor niets in het Engels Guinea pigs genoemd, natuurlijk). En ondanks de modder, bleven hun roze neuzen schoon. Ze lagen een beetje tevreden te knorren.

Aan mijn toekomstige, denkbeeldige dierentuin werd meteen een vijver met modder toegevoegd. Met daarin enkele tevreden varkens, die nooit naar de slacht hoeven, maar daar gewoon hun hele leven in mogen liggen.

De foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Dieren en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Varkens

  1. Pingback: Maartjes Tweets Varkens https://t.co/JgYWtHMZRN https://t.co/KXUJb…

  2. Pingback: Meatless Monday: “Nepvlees” | Maartjes Moving Castle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s