Geocaching met een hond

Dixie logeert bij ons. Het is een klein bastaardhondje, er zit in ieder geval iets van een terrier in, maar ook nog wel andere rassen. Het leek mij leuk om met Dixie te gaan geocachen. We hebben ongeveer 16 kilometer gewandeld, we vonden 14 caches en toen waren we allebei kapot. Dixie, omdat ze maar een klein hondje is en ik niet weet hoe ver ze normaal loopt. En ik omdat ik nog niet helemaal genezen ben van verkoudheidvirus Z (slechts een half pakje zakdoekjes vandaag…er zit vooruitgang in…). Hoewel in dit gebied niet helemaal te zeggen is of er niet ook wat hooikoorts doorheen zat.

Ik moet echt complimenten geven aan de eigenaars van Dixie, ze is zeer goed opgevoed. Ze loopt goed mee, luistert goed en loopt gewoon door als we andere mensen of honden passeren. Haar los laten lopen, durf ik niet aan, omdat het niet mijn eigen hond is en ik niet op mijn geweten wil hebben dat ik haar kwijt raak, maar ik denk eigenlijk dat ze dan ook keurig met mij mee was gelopen.

We gingen naar de Strabrechtse Heide en de Somerensche Heide (bij het Keelven). Het werd al snel duidelijk dat Dixie niet geïnteresseerd is in geocaching. Hallo, je gaat toch niet in het rond zoeken en dan vervolgens stil staan om te loggen? Je moet gewoon doorlopen! Dat ik ter ere van haar een hondenpootje bij mijn logjes tekende, in plaats van het gebruikelijke tekentje (ik noem dat een gestileerd heideroosjes, maar kreeg daar het commentaar op dat het dan wel een heel, heel erg gestileerd heideroosje zou zijn…) boeide haar ook niet. “Dixie, wil je op de foto met je eerste gevonden cache?” Het antwoord was duidelijk, er waren overal boeiendere dingen te zien dan caches. Dixie houdt niet van mijn ‘rare mensenhobby’.

We waren vandaag echt in een soort van Haarbal Walhalla. Zoals bekend, noem ik Schotse Hooglanders liefkozend Haarbalkoeien. En hier waren veel haarbalkoeien. Heel veel haarbalkoeien. We kwamen tot 3x toe haarbalkoeien tegen. Al meteen aan het begin, bij de earthcache (het was International Earthcache Day vandaag) waren er echt heel erg veel en later bij het Keelven ook nog een paar. Dixie was helemaal niet bang van de koeien, ze liep er zo op af. Maar de koeien, die heel tam waren, wilden dan op Dixie aflopen en het leek me niet zo’n goed plan als het kleine hondje aan die grote horens zou worden geregen.

Tja, en bij earthcaches moet je meestal een foto maken met jezelf, je GPS en het betreffende natuurverschijnsel op de achtergrond. Zo ook hier, bij de pingo-ruïne van het Rond Venneke. Probeer zo’n selfie maar eens te maken met een hond die weg wil lopen of je in wenst te snoeren met haar veel te lange looplijn. En ik, de amateur-fotograaf, wil de hele tijd foto’s maken. Van de haarbalkoeien bijvoorbeeld. Dat werkt dus ook niet zo goed met een hondenriem in je hand en een snuivende koe die die hond als een soort van mislukt kalfje ziet.

Er was een moment dat de cache aan de overkant van de (droge) sloot lag en dat ik daar doorheen moest. Ik bond Dixie vast aan een tak en zei dat ze moest wachten. Dat deed ze heel netjes. Ook toen er andere honden voorbij liepen die aan haar wilden snuffelen, bleef ze heel goed zitten. Dus luisteren…top! Daarmee verdiende ze een hondenkoekje (ja, ik had geheel tegen mijn vegetarische principes hondenkoekjes met dierlijke toevoegingen in mijn rugzak zitten).

Het was voor mij al een hele tijd geleden, dat ik met een hond had gegeocachet. Maar het gaat dus prima. Alleen heb je op sommige momenten eigenlijk drie armen/handen nodig. Ik bedien de touchscreen van mijn GPS het liefste met rechts, want dat is heel nauwkeurig en met links “prik” ik vaak verkeerd (en dan krijg ik een strandbal in mijn beeld of wordt hij een piepend fitness-apparaat). Maar als ik met rechts de GPS wil bedienen, moet de hondenriem op links. Maar omdat ik rechts ben, kan ik met rechts ook de hond beter in bedwang houden, dan met links.

Onze eigen hond – Indy, overleden begin 2012 – was een golden retriever en zijn riem was een slipketting. Dat kun je zielig vinden, maar corrigerend werkte dat wel heel erg goed, in vergelijking met de slappe, dunne looplijn van Dixie. Nu zou ik een slipketting voor zo’n klein hondje wel een beetje zielig vinden. Maar zo’n lange looplijn is niet overal even praktisch. Gelukkig kun je de lijn ook vast zetten op een kortere stand.

Conclusie van dit verhaal: ik wil een eigen hond ;>)

dsc06492

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in #geocaching, Huisdieren, Wandelen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Geocaching met een hond

  1. Pingback: Word ik dan toch een Crazy Cat Lady? – maartjesmovingcastleblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s