Throwback Thursday: 8 december 2009

Over Throwback Thursday

#throwbackthursday is een bekende hashtag in de wereld van de sociale media. De bedoeling is om een foto van vroeger te posten en eventueel herinneringen op te halen. Ik wil graag een paar vaste rubrieken op deze blog introduceren en ik heb het volgende idee met Throwback Thursday: ik schrijf al jarenlang Geocachingverslagen, een verslag van elke geocachingdag. De Heideroosjes vonden hun eerste cache in 2004, dus reken maar uit hoeveel herinneringen ik heb aan bijna 12 jaar geocaching. Ook maak ik vrij veel foto’s. Maar eigenlijk doe ik daar verder niets mee. “Cacheverslagen” is een enorm Word-bestand van 1480 pagina’s. Fotobestanden zijn overal en nergens te vinden in mijn laptop of op de externe harde schijf. Daarom lijkt het me leuk om elke donderdag een oud verslag plus bijbehorende foto’s te plaatsen, wat op die datum heeft plaats gevonden, maar dan een of meerdere jaren terug in de tijd. Wij hebben caches op elke datum van het jaar gevonden, dus ik zou met deze rubriek in principe nog jarenlang vooruit kunnen.

Vandaag gaan we terug naar 8 december 2009

Ik had een nieuwe GPS gekocht met een touchscreen en een gedetailleerde kaart van de omgeving en wilde die heel erg graag uitproberen. Dat probeerde ik met deze caches. Helaas bleek de onderste helft van de touchscreen kapot te zijn en moest de GPS terug naar de online webshop. Pas een week later kreeg ik een nieuwe. Die doopte ik Eragon (ik geef mijn GPS altijd een naam). Deze cache heb ik dus nog uitgelopen met mijn toenmalige GPS, die heette Gerard Pieter Simon.

En Reno was mijn auto.

Het verslag:

  1. Diezemonding/Struinjuweel
  2. ” ’n Tikkeltje wild misschien?”: bonuscache
  3. De Laatste Rimboe

Maker: Geopatra

Type: Multi/mysterie/traditional

Heideroosjes: Maartje

Gevonden op: 8 december 2009

Plaats: Den Bosch

“Maartje had een prachtige nieuwe GPS gekocht, de Oregon 400t. Die wilde ze wel eens uit gaan proberen. Deze caches leken allemaal wel te doen te zijn. Het was vandaag ook eindelijk eens een keertje droog, dus op pad maar.

Maartje en Reno kwamen aan bij een beetje een afgelegen gebied. Hier moest Reno op een vaag grasstrookje blijven wachten terwijl Maartje het gebied betrad met Gerard Pieter Simon in de hand en de nieuwe GPS aan haar multi-functionele rugzak. De nieuwe GPS ging voor het eerst satellieten vangen. Dat had hij zo voor elkaar en het kaartje op het beeldscherm zag er mooi uit: zelfs het modderpad waar Maartje overheen trachtte te lopen stond erop. Maar toen Maartje met het touchscreen wilde gaan spelen ging dat helemaal fout. De nieuwe GPS reageerde helemaal verkeerd. Hij deed wat er twee regeltjes onder de aangeslagen ‘toets’ stond. Erg vervelend. En de rechteronderhoek van het scherm deed helemaal niets. Toch best vervelend als o.a. de OK-toets van het waypoint-invoer-scherm in de rechteronderhoek staan. Teleurgesteld verdween de nieuwe GPS in de rugzak.

Gerard Pieter Simon lachtte in zijn vuistje: hij bleek weer de redder in de nood te zijn.”

Okay, bovenstaande stukje komt van mijn gele GPS60. Hij is zeer kwaad op mij dat ik een nieuwe GPS heb gekocht. Ik zal zelf weer verder schrijven.

Ik kwam dus aan bij een beetje een vaag natuurgebied in het buitengebied van Den Bosch, aan de kant van Empel. Na de hevige regenval van de afgelopen weken bleek het gebied veranderd te zijn in een grote modderpoel a.k.a. een moeras. In de cache-beschrijving van  Geopatra stond al dat het een struingebied was, een gebied waar je vrij mocht ronddwalen en waar geen paden waren. Dat leek mij wel leuk. Maar deze modder ging me toch iets te ver.

Ik bereikte nog vrij schoon het eerste waypoint waar routebeschrijvingen verstopt lagen voor de rest van de route. Hierna moest ik dwars door de modder gaan lopen. Op sommige stukken was het haast niet te doen en mijn schoenen (gelukkig had ik mijn hoge wandelschoenen aangetrokken, want van mijn lage was niks overgebleven) veranderden al snel in grote modderklompen, mijn sokken raakten doorweekt, mijn broek werd een en al modderspat en ik moest moeite doen om niet onderuit te gaan en mijn jas schoon te houden (wat nog aardig is gelukt). Planten vastpakken om houvast te hebben was niet aan te raden, want het waren allemaal prikkelplanten. Ik heb de waypoints compleet door elkaar heen gelopen, omdat ik de ergste modder probeerde te ontwijken. Ik moest ook nog helemaal omlopen, omdat ik een nummer op een elektriciteitsmast in de verte moest hebben en ik geen verrekijker bij me had.

In het gebied zouden koeien moeten zitten, Schotse Hooglanders, hier werden ze de Rode Geuzen genoemd. Het bleek dat die allemaal in een hok waren gedreven aan de rand van het gebied waar een heleboel mensen omheen stonden. Ik dacht aanvankelijk dat de koeien daar verkocht werden als lekkernij met Kerstmis voor de rijke Bosschenaren.

Op het waypoint vlak bij het koeienhek kon ik niks vinden en ik werd nogal raar aangekeken door de aanwezige mensen. Dus besloot ik om op te geven en terug te baggeren naar de auto. Onderweg nog gekeken of ik het voorlaatste waypoint kon vinden, waar ik een hint voor had, maar helaas. De cache zou liggen aan een doodlopend pad. Toen ik bij de auto was, zag ik dat er een doodlopend pad de andere kant op liep. Dus ben ik daar nog gaan zoeken naar de cache. Die was er niet. Toen ik weer terug liep naar Reno werd ik aangesproken door een man die op de weg rondom het gebied fietste. (Het gebied was niet zo heel groot, als je in het midden stond kon je overal om je heen nog de wegen zien). Hij vroeg of ik een geocacher was en of ik alles kon vinden. Ik gaf toe dat ik gestrand was en liet hem mijn aantekeningen zien. Hij wist niet precies waar de cache verstopt lag, maar wist wel wie Geopatra was en hij had toestemming gegeven voor het verstoppen van “dingen” in het gebied. Volgens hem lagen er ook nog “dingen” in het gebied aan de overkant van de weg. Verder hoefde ik niet bang te zijn van de Rode Geuzen, want die waren allemaal verhuist naar het gebied aan de overkant van de weg. Ik was opgelucht dat de koeien toch niet op het kerstmenu stonden en dat ze alleen maar verplaatst waren. Bang ben ik sowieso niet van Schotse Hooglanders ;>)

Ik bedankte de man en verdiepte me weer in mijn routebeschrijving. Het bleek dat ik een leesfout had gemaakt. Ik was nog niet bij het voorlaatste waypoint, maar bij het waypoint daarvoor. Dus terug naar mijn laatste gevonden gegevens. Die stuurde mij weer naar de plek waar de koeienkooi was geweest. Die was nu weg en de koeien en de mensen waren ook weg. Nu kon ik rustig zoeken en nu had ik wel succes: ik vond het zeer sneaky verstopte “messen”-waypoint. Nu kon ik verder en ik werd inderdaad naar het gebied aan de overkant van de weg gestuurd. Hier mocht ik lekker over een hek klimmen (dat is heel erg Geopatra) en door de koeienwei gaan struinen. Voordeel was dat hier een stuk minder modderig was, want gewoon gras. En dat ik de Rode Geuzen kon zien. Natuurlijk mochten zij op mijn koeienfoto van de dag. En ik vond na ruim 3 uur struinen eindelijk de cache. Nou, dit is er weer eentje die ik niet snel zal vergeten. Gelukkig werd ik nog beloond met een bonuscache, een paar honderd meter verderop. Die zou in erg wild gebied moeten liggen, maar dat viel in de winter wel mee. En vergeleken met de modderpoel van Struinjuweel, vond ik het smalle, steile paadje van Tikkeltje Wild heel erg meevallen.

Hierna meteen doorgelopen naar De Laatste Rimboe, die ook in dit gebied zou moeten liggen. Die lag er ook, maar dan wel aan de andere kant van het prikkeldraad. Ik had geen zin om om te gaan lopen en ben gewoon eronderdoor gekropen (moest wel heel lang wachten tot er een stel irritante Dreuzels opgerot waren). Ik kwam uit op een soort van woonbotenkamp. Hier lag dus de Laatste Rimboe. Ik vond het woonbotenkamp er maar armoedig en vervallen uitzien. In de zomer is het vast heel leuk om daar te wonen, maar in de winter? Koud en nat. Geef mij dan maar een huis hoor.

Ik logde de cache en begon aan de terugtocht naar de auto. Die viel mee, ik hoefde niet terug door het struingebied, maar kon een soort van zandpad volgen dat een stuk beter begaanbaar was.

Met Reno wilde ik daarna nog een andere traditional gaan doen. Maar die hebben we nooit bereikt. Ze waren aan de weg aan het werken en je mocht daar nergens je auto parkeren (vergunninghoudersgebied). Dus heb ik de Henriettewaard maar laten liggen en ben naar huis gegaan. Ik had het ook ijskoud en alles onder mijn knieen was kleddernat en modderig.

“’s Avonds mailde Maartje naar de grote outdoor-winkel waar de Oregon vandaan kwam. Ze kreeg een mailtje terug dat ze de GPS moest updaten via de site van de leverancier: Garmin. Maartje deed dat en aanvankelijk leek dat de oplossing te zijn. De aangeslagen toetsen stonden ineens goed. Tot de rechteronderhoek weer nodig was en die deed het nog steeds niet.

De volgende dag ging er weer een mailtje naar de grote outdoor-winkel. De grote helpdesk bond in en gaf toe dat de GPS het niet deed. Hij mocht geretourneerd worden. Vol wantrouwen bracht Maartje het pakje naar  het net geopende pakketpunt in de supermarkt. Wonder boven is het de supermarkt (en de post) gelukt om het pakje heel bij de grote outdoor-winkel te krijgen (!).

En nu krijgt Maartje een nieuwe Oregon 400t. Ze denkt alleen dat ze dat Oregon gaat veranderen in Eragon, het scheelt tenslotte maar 2 letters…”

Wat ik hier op 8 december 2016 nog aan toe te voegen heb:

De schuinstaande stukjes zijn zogenaamd geschreven vanuit het oogpunt van mijn oude GPS en zijn bedoeld als grapje. Ik kreeg overigens netjes een nieuwe GPS – een Oregon 400t – die ik inderdaad Eragon heb genoemd, naar de drakenrijder uit de boeken van Christopher Paolini. Met Eragon heb ik vervolgens vijf jaar lang gebruikt, daarna was hij echt helemaal op en ging ik begin 2015 over op mijn huidige GPS: Smaug.

Geopatra was toen wij begonnen met geocachen een soort van godheid: hij had heel erg veel caches gemaakt, want hij vond leggen leuker dan zoeken. Zijn caches stonden bekend als ingewikkeld, ook vanwege het feit dat veel cachebeschrijvingen in het Engels waren. Geopatra bleek ook niet zo’n heel sympatieke man te zijn, daar kwam ik echter toen ik hem heb ontmoet bij een cache en hij alle travelbugs opeiste, omdat hij de cache 10 seconden eerder had gevonden dan wij. Tja.

Ondertussen zijn er zoveel cachemakers bijgekomen, dat Geopatra een beetje van zijn voormalige voetstuk is gevallen. Voor zover ik weet heeft hij nog slechts enkele caches online, de rest is in het archief gegaan. Een beetje jammer is dat toch wel.

De koeienfoto’s waar ik het in mijn verslag over heb, kan ik nergens terug vinden…dus heb ik maar wat andere Schotse Hooglanderfoto’s uit mijn enorme collectie koeienfoto’s gekozen voor bij deze blog.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s