Wandelroutes: Walk of Wisdom (etappe 4)

Met mijn moeder loop ik de Walk of Wisdom, een wandelroute in vogelvorm rondom Nijmegen van 136 kilometer. Ondertussen hebben we vijf etappes gedaan en in 2017 moeten we nog 1 of 2 etappes (even kijken hoe we het in gaan delen, dit zijn geen vaste indelingen, zoals bij Dwars door Gelderland). Ik schreef al eerder verslagen over etappe 1, etappe 2 en etappe 3.

We liepen deze etappe op 10 juli 2016.

Mijn moeder en ik gingen verder met de Walk of Wisdom. Dit werd onze vierde etappe. Dit keer weer gewoon in de goede richting (we liepen etappe 2 en etappe 3 in tegengestelde richting, vanwege het vervoer). Al vroeg in de trein naar Nijmegen en daarna met de bus naar de Hatertse Vennen. En toen misten we dus de bus, wat heel erg dom van ons was. Het kwam omdat de bestemming alleen op de bus stond en niet op het bord boven de halte en wij niet goed op de tijd hadden gelet. De volgende bus zou pas een uur later komen. Dus zijn we in een andere bus gestapt, waardoor onze etappe wel een kilometer of drie langer werd. Het eerste stukje was dus saai door de stad. We kwamen nu ook op een andere plek de Hatertse Vennen binnen. Wel meteen een fietspaddestoel voor mij. Het was hier nu veel drukker, dan de vorige keer dat we hier waren. Het was vandaag dan ook zonnig weer, 25+ graden. Dat hebben we geweten. De route liep niet door het bos, maar hoofdzakelijk over boerenweggetjes en zandpaden tussen de weilanden. Er was weinig beschutting, dus we liepen bijna de hele tijd in de volle zon. Ik had me daar op voorbereid met een pet en zonnebrand, mijn moeder…eh niet (van wie zou ik die eigenwijsheid toch hebben ;>)

Goed, we liepen een heel stuk langs het kanaal. De hele tijd kwamen we bordjes tegen, die ons verwezen naar de kroonwerken van Grave, gebouwd door Menno van Coehoorn. Laat ik die naam nou al vaker tegengekomen zijn tijdens het geocachen, in Nijmegen om precies te zijn (en de dag erna zou ik hem ook weer tegenkomen in Bergen op Zoom, want Fort de Roovere is natuurlijk zijn grote meesterwerk). Uiteindelijk vielen die kroonwerken nogal tegen, er was niet veel van te zien, alleen wat verzakking in het weiland en een paar bakstenen.

We wisten dat we over de brug over de Maas bij Grave moesten, de John S. Thompsonbrug. Hier had ik in mei al eens met Anke een earthcache gedaan met uitzicht op de brug, maar toen zijn we niet op de brug zelf geweest. Nu mochten mijn moeder en ik te voet over de brug. Ik vond het wel leuk, mooi uitzicht, beetje naar de stuw onder een deel van de brug kijken, bootjes kijken.

btw: dit is dus die stuw die kapot gevaren is rond Kerstmis en waardoor er nu grote problemen zijn met de waterstand in de Maas

Na de brug liepen we richting het plaatsje Grave. We kwamen langs het Pelgrim-kunstwerk dat voor het appertementencomplex de Catharinahof staat. Officieel heet het dus de Catharina-Engel, ik noem het Reuze-Pelgrim. Op dit kunstwerk van Huub en Adelheid Kortekaas is Pelgrim gebaseerd. Ik heb er nog steeds moeite mee om Pelgrim als een engel te zien. Voor mij is hij echt veel meer een soort van Groot, een plant dus. Op hun website hebben de kunstenaars het over een “spirituele bloem”, dat vind ik ook nog altijd een betere benaming dan Engel. Maar goed, het kunstwerk is dus eigenlijk een reuzepelgrim, maar dan met meerdere vleugels in drie richtingen. Ik maakte een foto van  mijn kleine Pelgrim met de Reuze Pelgrim op de foto.

In het centrum van Grave aangekomen, konden we ons eerste vogelringetje van vandaag ophalen. We bleven hier meteen op het terras zitten om wat te drinken. Naast het terras stond ook nog een gratis waterpomp, waar we dankbaar gebruik van maakten om onze Doppers te vullen. Er is vandaag flink wat water doorheen gegaan.

Na een half uurtje hadden we weer genoeg moed verzameld om verder te gaan, we waren immers pas net over de helft van de wandeling.

We gingen nu richting Keent. Daar waar de taurussen (= oerrunderen) zijn! Hier was ik al eerder geweest, in mei, met Anke. Toen wist ik nog niets van de Walk of Wisdom, want dan hadden we toen voor iets anders gekozen. Ik liep nu namelijk precies dezelfde route, als die ik toen met Anke heb gedaan. Voor we echter in Keent waren, was er een eindeloos lang stuk over een fietsdijk in de brandende zon. Het stuk door Keent zelf vonden we allebei weer leuker, dit had een wat afwisselender uitzicht en hier waren caches. Anke en ik hadden in mei nummertje 1 van de Parels van Keent niet kunnen vinden. Ik hoopte dat het mijn moeder wel zou lukken. We hebben ook nu weer flink gezocht en na een minuut of 10 werd de cache gevonden door mijn moeder. Dit werd mijn enige found van de dag, maar wel mooi een frustratie opgelost. We liepen verder en mijn moeder kon ook de overige drie parels van Keent nog loggen. Die had ik dus al. Wel zagen we nog een paar taurussen, maar niet de hele kudde, zoals toen met Anke. Waarschijnlijk stonden die ergens in de schaduw.

Toen we Keent uitwaren, hadden we het allebei bloedheet en hadden we het eigenlijk wel gehad. Ik had hooikoorts, maar mijn moeder was er erger aan toe, die was zo erg verbrand, dat ik bang was, dat ze een zonnesteek had. Ik had ook heel zere voeten. Maar er waren hier geen bushaltes, want boerenniemandsland en we moesten dus echt nog een paar kilometer naar Ravenstein. Officieel liep de route in een rechte hoek langs twee kruisende rivieren. Ik besloot rigoreus af te snijden, door zoveel mogelijk in een schuine hoek te lopen. Mijn moeder vind het best als ik de route bepaald, ze is niet zo’n kaartlezer, ook al heeft ze wel haar eigen GPS. We hadden al genoeg rivieruitzicht gehad, die dag. Na dit afsnijstukje, waarbij we wel een kruisbeeld misten, oei oei… – de Walk of Wisdom claimt niet religieus te zijn, maar ik moet er dan om glimlachen dat alle kapellen en kruisbeelden wel aangegeven staan in het routeboekje – kwam Ravenstein in zicht. Maar we moesten onder de eeuwenoude stadspoort doorlopen om er binnen te kunnen. Ik was nog nooit eerder echt in Ravenstein geweest (alleen station), maar mijn moeder wel en die wist dat er een leuk restaurant was, vlakbij die stadspoort. Daar zouden we zelfs ook nog een ringetje op kunnen halen. Het duurde echter eindeloos voor we bij die stadspoort waren. Ik had me er ondertussen een voorstelling van gemaakt alsof het de gouden triomfboog uit Kolonisten van Catan was, dus de uiteindelijk poort viel een beetje tegen, alle historie ten spijt. Wel was mijn moeders restaurant echt heel dicht bij die stadspoort. Dankbaar zakten wij neer op een terras, verzuchtend dat we nooit meer gingen lopen. We hebben best lang bij dit restaurant gezeten (en daar gegeten), tot we weer bijgekomen waren. Nu moesten we nog ongeveer een kilometer naar het station van Ravenstein. Ondertussen was het avond en iets afgekoeld, dus dit laatste stukje verliep beter dan de overige 25 kilometer. Ondanks dat dit een vlakke etappe was, hebben we deze als veel zwaarder ervaren dan de heuveletappes 1, 2 en 3. Het weer kan dus wel degelijk van grote invloed zijn op je wandeltocht.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in #geocaching, Wandelen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s