Throwback Thursday: 9 februari 2012

Over Throwback Thursday

#throwbackthursday is een bekende hashtag in de wereld van de sociale media. De bedoeling is om een foto van vroeger te posten en eventueel herinneringen op te halen. Ik wil graag een paar vaste rubrieken op deze blog introduceren en ik heb het volgende idee met Throwback Thursday: ik schrijf al jarenlang Geocachingverslagen, een verslag van elke geocachingdag. De Heideroosjes vonden hun eerste cache in 2004, dus reken maar uit hoeveel herinneringen ik heb aan bijna 12 jaar geocaching. Ook maak ik vrij veel foto’s. Maar eigenlijk doe ik daar verder niets mee. “Cacheverslagen” is een enorm Word-bestand van 1480 pagina’s. Fotobestanden zijn overal en nergens te vinden in mijn laptop of op de externe harde schijf. Daarom lijkt het me leuk om elke donderdag een oud verslag plus bijbehorende foto’s te plaatsen, wat op die datum heeft plaats gevonden, maar dan een of meerdere jaren terug in de tijd. Wij hebben caches op elke datum van het jaar gevonden, dus ik zou met deze rubriek in principe nog jarenlang vooruit kunnen.

Vandaag gaan we terug naar 9 februari 2012:

In februari 2012 woonde ik nog in Hilvarenbeek (wat nog dichterbij België is, dan Oisterwijk) en had ik nog een auto (= Reno). Verder was er toen zo’n ijskoude periode, nog net wat kouder dan we in januari 2017 gehad hebben.

Het verslag:

  1. IJs-cache
  • Maker: Marc en Lut
  • Type: Traditional
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 9 februari 2012
  • Plaats: Wortel-Kolonie, België
  1. Waaijenberg – De Beemden
  2. De Lange Gooren
  • Maker: Vutsus9
  • Type: Multi’s
  • Heideroosjes: Maartje
  • Gevonden op: 9 februari 2012
  • Plaats: Zundert

Het was vanmorgen erg bewolkt, dus ik checkte voor de zekerheid nog maar even weeronline of het zou gaan sneeuwen. Volgens de site zou dat niet het geval zijn. Ik had het eerder deze week al in mijn hoofd gehaald om de IJs-cache te gaan doen. Die cache hangt al in mijn achterhoofd, sinds drie jaar. In februari 2009 heb ik met Anke en Pien een dagje in dat gebied gecachet en toen stond deze cache ook op mijn lijstje, maar die konden we toen niet doen, omdat het toen niet vroor. Ik hield hem in mijn achterhoofd om een keertje per kano te gaan doen, maar dat kwam er ook maar niet van. Tot de Koudegolf zijn intrede deed deze week en de IJs-cache weer doordrong tot mijn gedachten. Ik ben de laatste tijd ook veel bezig met de Belgische caches en volgens mijn eigen berekeningen zou dit onze 700ste Belgische found worden. Een milestone dus. Daarnaast vond ik het wel een bijzondere manier om over het ijs naar deze cache te gaan lopen, dus daarom deze cache.

Na een rit over de binnendoorwegen en allerlei tijdslurpende wegomleidingen in Zondereigen kwam ik aan bij het bos waarin het Bootjesven zou moeten liggen. Ik liet Reno achter aan het begin van het pad, omdat ik wel zin had om een stukje te lopen. Ik had mezelf aangekleed met handschoenen, muts en sjaal, maar merkte al snel dat het een stuk minder koud was dan vorige week. Het zou nu -1 graden zijn, zonder wind. Vorige week was het -5 graden, met wind. Vooral die wind scheelt heel veel.

Het ven kwam in zicht. Er waren enkele schaatsers, wat ik wel prettig vond, want dat was voor mij de garantie dat ik ook veilig over het water kon lopen en dat ik niet de enige aanwezige op het ven was. Tja, het ijs was stevig genoeg natuurlijk, twee dagen eerder heb ik zelf geschaatst op ´t Staalbergven dat stukken groter is dan het Bootjesven. Daarnaast werd deze cache de hele week al veel gelogd. Het was ongeveer 150 meter naar het eilandje. Toen ik daar aangekomen was, zag ik de cache al hangen. Hij was keurig waterdicht verpakt en was dus mooi droog. Ik logde, de datum-found voor 9 februari was een feit en de 700ste Belgische found ook.

Ik wandelde terug naar Reno en besloot om nog een paar caches te doen en wel de multi-combinatie Waaijenberg – De Beemden met De Lange Gooren. Reno kon achterblijven op een klein parkeerplaatsje aan de kant van de weg. Ik begon met de kortste cache, ik weet eigenlijk niet waarom, meestal begin ik juist met de langste. Op elk waypoint moest een kokertje gevonden worden met het volgende coördinaat. Van elk punt was gegeven op welke hoogte er gezocht moest worden. Dat was wel handig, met al die sneeuw. Op de lage punten heb ik af en toe flink moeten zoeken, de hoge punten waren aanzienlijk makkelijker. Het bos leek op een soort van winter-wonder-land. Op deze manier vind ik sneeuw wel mooi, zo in het bos. De cache zelf lag onder een laag sneeuw en ik had niet naar de spoilerfoto gekeken, dus daardoor heb ik daar heel lang naar gezocht. Er was ook nog een waypoint in een boomstammetje. Ik zag dat stammetje al vanaf het pad staan, maar de kop was er helemaal aan vastgevroren. Ik heb hem er uiteindelijk afgewrikt met behulp van Prik. Op het naastgelegen vennetje waren twee meisjes aan het schaatsen en ik denk dat die zich afvroegen met die rare mummie in de bosjes aan het doen was. Tja, je moet er wat voor overhebben, haha.

Na deze cache moest ik Reno eigenlijk 800 meter verplaatsen voor de start van de Lange Gooren. Maar daar had ik helemaal geen zin in. Waypoint 3 van die route zou op de parking van de andere cache liggen, dus daar waar Reno nu al stond. Ik keek of ik het antwoord op de vraag kon vinden en dat lukte, dus toen kon ik de antwoorden van waypoint 1 en 2 ook gokken. Had ik mezelf mooi een auto-verplaatsing en 800 meter lopen bespaard. Of ik die dan straks nog in zou moeten halen op het einde, zou ik dan wel weer zien. De Lange Gooren was ook een mooie wandeling, ook door een winter-wonder-land, maar nu moest ik geen kokertjes zoeken, maar vragen beantwoorden. Die waren allemaal goed te doen. Alleen was het te merken dat het nu later op de middag was en dat het kouder begon te worden. Ik vond het dan ook niet erg dat de cache onder een duidelijke cacheberg verstopt lag en snel gevonden was. Ook moest ik huiveren bij het zien van de pomp van de paalcamping, het idee om nu te moeten kamperen in een tentje zonder verwarming, slapend op de grond, schrikt mij nogal af. Na deze cache was het een recht pad van 600 meter naar Reno. Ok, had ik mezelf uiteindelijk dus 200 meter lopen bespaard en de auto-verplaatsing.

Kleine domper was dat de twee multi´s op Nederlands grondgebied bleken te liggen. Ik dacht eigenlijk dat het twee Belgen waren en dat was beter uitgekomen voor mijn statistieken. Nja, het waren wel leuke wandelingen en je kunt niet alles hebben.

Wat ik hier op 9 februari 2017 nog aan toe te voegen heb:

Die IJs-cache was wel heel grappig. Afgelopen jaar zijn Anke en ik ook nog eens in dit gebied geweest om te geocachen, maar toen vroor het niet. Het is wel grappig dat je om sommige plekken meerdere keren terug komt om te geocachen.

Foto bij deze blog is gemaakt met de timer van mijn fototoestel.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in #geocaching, Throwback Thursday en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s