NS-wandeling Limburgs Plateau (1)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that… Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog.

Maar goed, ik heb nog tot september 2019 en ik heb er ondertussen drie gedaan, dus I will give it a try. In principe zijn er 40 NS-wandeling, elk jaar komen er vier bij en gaan er vier in het “archief”. Maar de wandeling die in het archief zitten, zijn nog wel beschikbaar via wandelwebsites. Ik neem dus wel de vrijheid om ook uit de archiefwandelingen te mogen kiezen.

Omdat ik een trouwe abonnementhouder ben, krijg ik regelmatig nieuwsbrieven van de NS in mijn mailbox. Daarin worden ook de nieuwe NS-wandelingen vermeld en die hebben zeker mijn interesse. Mijn oog viel meteen op de wandeling Limburgs Plateau. Vorig jaar heb ik enkele NS-wandelingen in Limburg gelopen en die zijn me allemaal zeer goed bevallen. Limburg is ook goed te bereizen vanuit Noord-Brabant. Dus voor eerste paasdag viel de keuze op deze NS-wandeling van Spaubeek naar Sittard.

De wandeling was maar 11 kilometer, wat relatief kort is, maar ik moet het wandelen weer opbouwen, dus op zich prima, had ik onderweg lekker veel tijd om te geocachen. De uiteindelijke cache-oogst viel met zes caches (en twee not-founds) nog tegen, maar de wandeling was wel echt de moeite waard, lekker door de Limburgse heuvels, langs een kasteel/landhuis en een klooster. Daarnaast kreeg ik allemaal fantasieën bij het plaatsje Windraak, waar natuurlijk een draak woont (in mijn fantasierijke gedachten dan)! Het weer was heel twijfelachtig, het was heel erg bewolkt, maar gelukkig is het, op een paar druppels na, de hele dag droog gebleven. Voor de zekerheid had ik wel mijn regenbroek meegenomen, maar ik heb hem niet aan hoeven doen.

Spaubeek station is niet meer dan een perron in de middle of nowhere. Maar binnen een paar 100 meter sta je meteen in het Geleenbeekdal en dat is echt een mooi stukje. Ik vond hier de cache Rondje Beek: Spaubeek, heel snel, met dank aan de goede hint. Daarna probeerde ik een offset-multi (dan hoef je maar 1 vraag te beantwoorden en kun je daarna meteen door naar de cache) (want de Heideroosjes hebben pas één multi gevonden in 2017), maar die lukte niet, de cache zou in zo’n stenen muurtje bij een bruggetje over een smal riviertje liggen. Een kwartier gezocht, maar niet kunnen vinden. Waardeloze hint ook. Volgens de logjes waren verschillende andere cachers meerdere keren terug geweest. Tja, jammer dan. Overigens was er van deze nog nieuwe NS-wandeling geen GPX beschikbaar, dus moest ik het doen met de gefotografeerde routebeschrijving. En ja, ik ben een GPS-junkie, die heel erg GPS gericht is, dus het zonder GPX-route doen, kostte toch wel wat meer moeite en ik ben ook een paar keer fout gelopen, hoewel de route best goed gemarkeerd was (met rood/witte streepjes, het kenmerk van NS-wandelingen).

Mijn volgende cache werd The Hobbit. Eens een Lord of the Rings-addict, altijd een Lord of the Rings addict. “In een hol onder de grond woonde een hobbit…” zo begint het boek De Hobbit van J.R.R. Tolkien. Deze cache was dus letterlijk een hobbithol. Ik moest er nog even naar zoeken ook, omdat Smaug (toepasselijk hè, die naam van mijn GPS?) batterij-problemen had. Ik had er die nacht opgeladen batterijen ingedaan, maar blijkbaar zijn die op, want ze waren binnen een kwartier leeg. Dus stopte ik het andere setje erin, duimend dat die het nog wel zouden doen, want anders was het meteen gedaan met het geocachen. Gelukkig voor mij, deden die batterijen het nog wel goed. Ik cache trouwens al jarenlang met oplaadbare batterijen van de Hema. Gaan dus lang mee, een pakje van vier kost ongeveer 10 euro en Smaug doet het er prima op.

Via het Geleenbeekdal, kwam ik langs een mooi kasteel, Kasteel Terborgh. Volgens mij niet toegankelijk voor bezoekers, dus het bleef bij foto’s. Er volgde nu een pad heuvelopwaarts, richting Puth. Ik hoorde een echtpaar hardop de route voorlezen aan elkaar, er waren echt superveel mensen die vandaag deze wandeling aan het lopen waren. Maar niemand anders week halverwege het heuvelop af naar een overwoekerd zijpad om een cache te kunnen loggen, genaamd Rondpunt 30A. Je zou de cache lastig open krijgen, maar ik had hem meteen open, dus of ik ben heel goed, of anderen zijn heel slecht. Vervolgens terug naar het stijgende heuvelpad om mijn wandeling te vervolgen richting het plaatsje Puth. Het opvallendste hier, was de kerk, die ik nog een hele tijd kon zien liggen vanuit de verte.

Van Puth ging het via allerlei bosachtige heuvels naar Windraak, wat ik een geweldige plaatsnaam vind. Het zou in mijn fantasie-opinie nog mooier zijn als er Winddraak stond. Eigenlijk was het plan om hier een multi in het programma op te namen, maar ik haakte af, toen ik zag dat je alle waypoints handmatig in moest gaan kloppen, omdat ze niet additional (dan worden ze automatisch ingeladen) waren – het is een oude cache. Het was best wel koud, ik was mijn opschrijfboekje vergeten en ik had geen zin om langdurig te gaan staan hannessen met behulp van het notitieschermpje van mijn telefoon. Ik zag ’s avonds dat het een graad kouder was dan tijdens Kerstmis 2016… en met Kerstmis liep ik in mijn winterjas rond en nu loop ik al een maand diehard in mijn zomerjas. Gevoelstemperatuur was trouwens wel prima, maar je moest wel in beweging blijven.

Naar de volgende cache dus, dat werd Oliva’s verjaardagscache, een grote box die je niet over het hoofd kon zien. De volgende cache kon ik dan weer niet vinden. Hier hing wel een hilarisch bordje, dat je op moest passen voor wandelaars. Nooit geweten dat wandelaars zo gevaarlijk zijn. Er stond nog net niet op dat je 25 meter afstand moest houden… In de bossen was veel mooi houtsnijwerk te zien, allemaal dieren. Een bepaalde wandelroute was zelfs aangegeven met kleine uiltjes op paaltjes. Actieve kunstenaars hier in Limburg.

Voor de niet-gevonden cache was ik van de route afgeweken en daardoor moest ik nu omlopen, omdat er een N-weg in de weg lag. Dwars door Windraak kwam ik op het goede pad uit, richting het voormalige kloostercomplex. Het is nu een sportinstituut, maar het zag er van buiten echt nog heel klassiek uit. Via de Kolleberg en de kruisweg (jaja, heel toepasselijk op eerste paasdag) aldaar: “Jesus werd wreedelijk gegeeseld”, aldus de tekst op een van de voetvallen (dat zijn dus de staties van de kruisweg, ik heb gewoon nog wat bijbels geleerd vandaag…), kwam ik aan in Sittard. Hier had ik een speciale missie, want hier was één van de vijf Nederlandse webcamcaches te vervullen (je moet dan een foto maken van jezelf met GPS met de webcam). Ik probeerde het eerst zelf te doen met mijn telefoon, maar dat is een fossiel die dat niet kan. Dus vroeg ik mijn mede-Heideroosjes Anke om hulp. Gelukkig was ze net thuis van haar werk en wilde ze wel even een foto van mij maken. Dat was snel gebeurd (er waren hier maar liefst drie webcams) en zo kon ik verder. Het was namelijk best gevaarlijk op de Markt van Sittard, ze waren iets aan het afbreken (of opbouwen?) en er reden auto’s af en aan, ik moest verschillende keren opzij springen.

sittardwebcam

Het idee was eigenlijk om een stuk of 10 caches te doen, wat dus niet lukte. Zes leek me ook mooi, want dan zouden we bij de 7250 zijn, wat een kwart van het duizendtal is. Daarvoor moest ik nog 1 found. Ik koos voor de cache die Toon Hermans heette, die lag bijna op de route. Ik had ook nog tijd voor de trein zou vertrekken. Toon Hermans is geboren in Sittard, dat wist ik eigenlijk niet. Zijn humor is ook niet echt de mijne, meer van de generatie van mijn ouders.

Ik was mooi op tijd op het station en kon zelfs nog een trein eerder pakken, dan ik had berekend. Helaas voor mij strandde ik op station Eindhoven, waar de sprinter naar Oisterwijk maar 1x per uur bleek te rijden…en ik had hem dus net gemist. Damned. Ik besloot over Tilburg te reizen, maar daar miste ik ook net de sprinter naar mijn woonplaats, dus kon ik daar weer een half uur gaan zitten. Daardoor was ik dus even laat terug in Oisterwijk als wanneer ik op Eindhoven was gebleven. Fijn hoor, station Oisterwijk. Maar goed, ik had lekker gewandeld en was in principe nog op een keurig tijdstip thuis. Dus ik mag helemaal niet klagen.

Foto’s bij deze blog zijn door mij zelf gemaakt, behalve de webcamfoto dus, die is door Anke gemaakt.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in #geocaching, #treinleven, Wandelen en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op NS-wandeling Limburgs Plateau (1)

  1. Pingback: Day Zero Project: Done: Doel #66 | Maartjes Moving Castle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s