NS-wandeling Waterlinie Culemborg (2)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that… Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog.

Maar goed, ik heb nog tot september 2019 en ik heb er ondertussen drie gedaan, dus I will give it a try. In principe zijn er 40 NS-wandelingen, elk jaar komen er vier bij en gaan er vier in het “archief”. Maar de wandelingen die in het archief zitten, zijn nog wel beschikbaar via wandelwebsites. Ik neem dus wel de vrijheid om ook uit de archiefwandelingen te mogen kiezen.

Wandelen doe ik het liefste met de route in GPX (dan zie je de route gemarkeerd op de kaart in je GPS en kun je gewoon de “streep” volgen – ook kan ik dan meteen zien welke caches er op de route liggen) in mijn GPS. GPX is gewoon de naam van een bepaalde bestandsvorm, ik heb er verder geen verstand van, haha, weet alleen hoe ik zo’n bestand in mijn GPS moet zetten en dat mijn laptop het bestand niet kan lezen/openen. Gelukkig bleek er al een GPX-bestand van deze route beschikbaar te zijn. Toppie.

De NS-wandeling Waterlinie Culemborg is echter vers van de pers, want pas dit jaar opgenomen in de lijst. Er werd dan ook reclame voor gemaakt in het tijdschrift Spoor, wat ik als NS-abonnementhouder ontvang.

De NS-wandeling Waterlinie Culemborg loopt van station Houten Castellum naar station Culemborg en is 17 kilometer lang. Omdat ik ook nog een multicache in het programma op heb genomen, kwam ik tot 20,5 kilometer.

Tijdens mijn bezoek aan Kasteel Doorwerth nam ik het gratis tijdschrift Fort mee. Ook hierin werd reclame gemaakt voor deze NS-wandeling, omdat die langs forten van de Nieuwe Hollandse Waterlinie loopt.

De wandeling startte in Houten Castellum, hier was ik al wel eens eerder geweest, voor een geocachingtrail per fiets. Alle straten in het stadscentrum zijn vernoemd naar Romeinse termen. De wandeling slingerde zich door de wijk Castellum, met Zweeds aandoende woningen aan het water, veel mensen hadden een kano of ander bootje in hun tuin liggen. Zou ook wel wat voor mij zijn. Via de brug ging het naar de polder Tull en ’t Waal. Dit stuk langs het kanaal kwam mij dus bekend voor van het fietsrondje: de caches zijn ondertussen gearchiveerd, zo’n trail is niet te onderhouden voor de gemiddelde cache-eigenaar. Al aan het begin kwam ik veel andere NS-wandelaars tegen, later nog meer, maar ik loop heel langzaam, omdat ik tussendoor nog geocaches log, dingen fotografeer en fietspaddestoelen waymark en ben door zo’n beetje iedereen ingehaald. NS-wandelingen zijn dus wel populair, zeker een nieuwe zoals deze.

Het gebied werd nieuw voor mij, toen ik via het vlonderpad het Verdronken Bos inging. Hier staan nog allemaal dode, afgstorven boomstammen in het water, de bomen zijn verdronken toen de polder onder water is gelopen. Nu is er dus een vlonderpad doorheen gelegd. Ik vond het verdronken bos erg apart om te zien. Het vlonderpad was onderdeel van het klompenpad ’t Vuylcoppad. Deze naam omdat een gedeelte van dit gebied vroeger een vuilnisbelt was geweest. Hier vond ik een cache, verstopt in een boom, het Eiland van Schalkwijk. Ik vond deze leuk verstopt en het is een cache waar je niet zomaar even drive-in met je auto bij zou kunnen komen. In de logjes las ik wel dat veel geocachers hem mee hadden gepakt, tijdens het lopen van de NS-wandeling.

Dwars door de polder, vol grassen en kruiden – waar ik natuurlijk accuut een hooikoortsaanval van kreeg –  kwam ik al niezend aan bij een onderdeel van de Hollandse Waterlinie: Werk aan de Korte Uitweg. Hier was een korte multicache van drie kilometer te doen, die ik besloot in het programma op te nemen. Ik was namelijk al bijna op de helft van de NS-wandeling en had nog nergens last van, dus dan kan dat. In het begin beantwoordde ik een vraag verkeerd, maar omdat er maar één pad was, heb ik niet extra hoeven lopen. Op de dijken rondom het Werk was allemaal vreemde kunst aangebracht, zoals een heel enge trap, waar ik opgeklommen ben, omdat ik de treden aan de andere kant van de dijk moest tellen. Het restaurant in het Werk was gesloten vandaag (Bevrijdingsdag), de cache was gelukkig wel bereikbaar. Had ik toch mooi weer een multi gedaan. Hierdoor heb ik wel een stukje dubbel gelopen, maar dit was geen straf, lekker uitzicht met koeien.

Er volgde vervolgens een kilometerslang pad door de uiterwaarden langs de rivier de Lek, af en toe onderbroken door een opstapje over een hek. In het begin vond ik dit een beetje een saai pad, maar dat veranderde toen ik in polder de Steenwaard kwam. Dit is de polder waar je over uit kijkt als je over de spoorbrug bij Culemborg rijdt (wat ik gemiddeld 2x per week doe, traject Den Bosch – Utrecht), ik heb hier ooit een zonsondergangfoto gemaakt, vanuit de trein. Ik wist niet dat je in dit gebied kon wandelen, maar dat kan dus. In de Steenwaard waren koeien. Eerst kwam ik al een klein groepje koeien tegen dat zich gewillig liet fotograferen. Maar verderop stond een grote kudde koeien, in allerlei kleuren, maar hoofdzakelijk lichtbruin. Eerst stonden ze aan de overkant van een plas water, maar op een bepaald moment besloten ze naar het wandelpad te komen en toen hebben ze tot het einde van het gebied achter mij aan gewandeld. Blijkbaar zagen ze mij aan voor hun leider ofzo? Als ik stil bleef staan, bleven zij ook stil staan. En als ik ging lopen, liepen ze in een lange rij achter mij aan. Ik vond het heel gezellig met mijn nieuwe koeienvrienden en het leverde leuke foto’s op. We wandelden onder de spoorbrug door en daarmee kwam ik ook aan het einde van het gebied. De koeien bleven teleurgesteld achter, terwijl ik over het hekje klom.

Om de hoek was de veerpont over de Lek naar Culemborg. Voor 80 cent (jaja, dit keer had ik wel kleingeld bij, zie mijn verslag van de pont bij Dieren, vorig jaar) werd ik overgevaren. De route liep vervolgens door het centrum van Culemborg naar het station. Ik was nog nooit in Culemborg geweest, alleen maar doorheen geraasd met de trein. Het is best een leuk plaatsje, met een rijke geschiedenis. Zo is het lange tijd een vrijplaats geweest, waar het Hollandse recht niet gold.

Ik moest nu tijd gaan rekken, omdat ik pas vanaf 18.30 uur gratis met de trein naar huis kon reizen (Weekend Vrij gaat op vrijdag om 18.30 uur in). Ik liep wat winkeltjes binnen om rond te kijken, maar heb niets gekocht. En ik deed nog twee caches van de Kikkertrail in Culemborg. Deze waren allebei wel grappig verstopt. Ze maken deel uit van een langere trail, dus die moet ik ooit nog eens af gaan maken. Maar ik wil nog zoveel op geocachinggebied. Op het station van Culemborg aangekomen had ik 20,5 kilometer op de teller staan. Heel erg warm was het niet vandaag (5 mei), ook al had ik wel mijn trui onder mijn zomerjas uitgedaan. Nu het tegen de avond liep, koelde het snel af en trok ik hem weer aan. De trein bracht mij weer naar huis, een rit die evengoed nog dik een uur duurde, omdat ik toch 2x moest overstappen. Oisterwijk is nou eenmaal een uithoek van het land.

Alle foto’s bij deze blog heb ik zelf gemaakt.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in #geocaching, #treinleven, Wandelen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s