Day Zero Project: Done: Doel #53

 

Doel #53 op mijn Day Zero Project-lijst is het bezoeken van het Biesboschmuseum in combinatie met de daar vlakbij liggende geocachingfietstrail “Rondje Biesbosch”. Dit doel heb ik op tweede pinksterdag vervuld.

Rondje Biesbosch stond al geprogrammeerd in mijn GPS. Een paar weken geleden (op Hemelvaartsdag) had ik ook al gefietst in de Biesbosch, maar toen deed ik de andere fietsronde: Rondje Oostwaard. Fietsen in de Biesbosch bevalt mij prima, maar ik zag wel op tegen dat gesleep met mijn fiets in de trein. Ik ging nu over de andere kant, via Dordrecht (i.p.v. Geldermalsen), want dan hoefde ik maar 1x over te stappen (en dus maar 1x mijn fiets te verslepen). Als ik naar Tilburg zou fietsen tenminste, maar dat wilde ik wel, want anders moest ik daar een half uur wachten en ik sta al veel te vaak te wachten op het totaal troosteloze station Tilburg.

In de trein van Tilburg naar Dordrecht zat bijna niemand, dus durfde ik mijn fiets – op slot – in de gang te laten staan en zelf gewoon op een stoel te gaan zitten. Via de glazen klapdeur kon ik mijn fiets in de gaten houden. Dat is wel een stuk relaxter dan je fiets in bedwang houdend in het gangetje staan. En hij bleef nog rechtop staan ook, ondanks dat mijn fiets (en die is dus niet groot en heeft geen fietstassen ofzo) niet eens tussen de schotten van het fietsgedeelte pastte.

Op Dordrecht had ik maar 8 minuten om over te stappen naar een andere – Arriva – trein. Dat was even haasten. Het was trouwens ook de eerste dag dat ik mijn nieuwe OV-chipkaart in gebruik had. Ja, ik ben alweer aan mijn tweede toe en heb die zowaar gratis gekregen van de NS. Mag ook wel met al dat geld dat ik de afgelopen vijf jaar aan OV heb besteed. Volgens de conductrice in de Arriva-trein mag je daarin je fiets gratis meenemen. Dat zei ze toen ik braaf mijn dagkaart fiets toonde bij controle. Tja, helaas doet de NS niet aan gratis fietsenvervoer, dus ik had daar evengoed niets aan. Het verklaart wel de grote aanwezigheid van fietsen op de Merwedelijn (Die ligt tussen Geldermalsen en Dordrecht). In Gorinchem aangekomen moest ik eerst door die klote-tunnel met die steile trappen. Dat ging nu in colonne, want het was dus druk met fietsen. Gelukkig is mijn Gazelle niet zo zwaar, dus ik tilde hem heel fanatiek de trap af, omdat de fietsgoot aan de verkeerde kant zit.

Rondje Biesbosch was een stuk verder fietsen dan de start van Rondje Oostwaard. Toen ik eindelijk bij de eerste cache was, stond er al 15 kilometer op te teller van mijn GPS. De 8 kilometer van Oisterwijk naar Tilburg niet meegerekend. Het was wel heel lekker weer: niet te warm en niet te koud. Dit keer was ik wel in korte broek. Natuurlijk ook weer met pet (ik heb wel 100x het gespje aangetrokken, zodat hij niet af zou waaien) en zonnebrand. Maar zonne-allergie was vandaag niet het grootste probleem. Het waaide namelijk wel en dat betekend in een grasachtige omgeving als de Biesbosch gegarandeerde hooikoorts. Gelukkig had ik daarvoor veel zakdoekjes bij en het weerhoudt me er niet van om te gaan geocachen.

Ik fietste eerst nog verkeerd, want de “wegen” hier zijn nieuw en er klopte niet zoveel van de kaart in de GPS. Eenmaal op de goede route bleek dit een erg mooi stukje te zijn. Ik ben al veel vaker in de Biesbosch geweest, vooral om te kanoën, maar dit stukje (Noordwaard) was mij nog onbekend. Ik kreeg door het heerlijke weer en die weerspiegeling van de zon op het water wel spontaan zin in kanoën. Misschien dus de volgende keer m’n kano mee in de trein? Volgens mij hoef je voor kano’s geen toeslag te betalen…

De fietstocht ging “door het water” over allerlei bruggetjes. Onderweg vond ik de ene na de andere cache. De caches hadden allemaal goede hints, wat wel fijn was, want het was behoorlijk druk met fietsende en wandelende Dreuzels en dat zoekt toch minder prettig, als mensen je aan staan te staren.

Ik dacht er zowaar ook aan om de hints voor de bonus-cache te noteren – vroeger vergat ik dat altijd, maar ik word er beter in – dus na 10 caches kon ik ook de eerste bonus loggen. Tegen die tijd had ik al een heleboel wolken, water- en landschapsfoto’s gemaakt. Er zouden ook buffels in dit gebied staan, maar helaas heb ik die niet gezien. Jammer, dat had ik wel gaaf gevonden.

Na nummer 14 van de serie was er de mogelijkheid om naar het Biesboschmuseum te gaan en dat stond ook al een tijdje – sinds de verbouwing in 2015 – op mijn verlanglijstje. Het was nog best een eindje fietsen vanaf de cacheroute, trouwens en het stond vanaf die zijde ook niet echt aangegeven.

Het Biesboschmuseum is een soort van Teletubbie-heuvel. Ik mocht gratis naar binnen met mijn museumjaarkaart. De tentoonstelling gaat over het ontstaan van de Biesbosch, de ontwikkeling van het gebied door de eeuwen heen en de middelen van bestaan voor de bewoners. Sommige dingen wist ik wel of had ik eerder gehoord, maar het was best een boeiende tentoonstelling. Ook leuk dat je over het dak kan lopen naar een uitzichtpunt (hoewel ik mooiere uitzichten heb gezien die dag). Ook hier kreeg ik weer zin in kanoën. In de museumwinkel kocht ik een boekje met Brabantse wandel- en fietsroutes, dat afgeprijsd was naar wel 2 hele euro’s. De route die ik vandaag heb gefietst stond er ook min of meer zo in.

Ik besloot dat ik zin had in een wandeling. Het zou dan wel laat worden voor ik naar huis kon, maar ach, het was vandaag licht tot 22 uur, dus who cares about that? Die wandeling ging door de Maltha-polder. Hier lagen vijf caches op een landtong, die niet allemaal even makkelijk bereikbaar waren. Ik heb best lang moeten zoeken naar de micro in de met klim-op begroeide boom (waar je naartoe moest door de brandnetels, fijn met een korte broek). Wel gevonden. Ook de magneetcache leverde problemen op. Dit zat in een vogelhuisje hoog in de boom en je kon hem eruit trekken met behulp van een magneet op een stok. Maar ik was mijn uitschuifbare telescoopmagneet vergeten. Ik had wel mijn magneetklauw aan een touwtje bij. Dus heb ik die met behulp van een tak omgebouwd tot een magneetspeer. Daarmee kon ik de cache wel bemachtigen. Er waren trouwens opvallend veel wandelaars op deze doodlopende landtong. Vond ik best apart.

Na de wandeling zocht ik nog een uitkijkpunt-cache. Er staan allemaal oude gebouwtjes in dit deel van de Biesbosch (Noordwaard) en op verschillende daarvan zijn met kunstzinnige trappen uitkijkposten gebouwd. Bij deze uitkijkposten ligt ook een cache-serie. Van dezelfde maker als van het fietsrondje. Die heeft het druk met onderhoud dus. Ik heb ook verschillende van deze uitkijkpunten gevonden vandaag. Ik heb een zwak voor uitkijktorens, dus ik heb ook alle uitkijkpunten beklommen. Ze waren niet heel hoog, dus qua foto’s leverde het niet eens zo heel veel beters op, dan vanaf de grond. Maar ik vind het idee van het combineren van kunst en functionaliteit wel erg leuk.

Het was tijd om verder te gaan met de tweede helft van de fietsroute. Dit stuk was mooi, maar minder mooi dan de eerste helft. De vermoeidheid begon ook toe te slaan. Ik zag nog wel koeien. En besloot nog een uitstapje te maken naar de earthcache Wassende Maan. Die ligt er al jaren en had al vaak op mijn lijstje gestaan, maar we waren er nooit aan toe gekomen. Nu op 300 meter afstand, moest ik echt even op en neer. Het kunstwerk was veel kleiner dan ik had verwacht. Maar het daadwerkelijke doolhof was wel weer mooi. De vragen waren niet zo moeilijk, dus zo hadden we er weer eens een earthcache bij. Die zijn er ook niet extreem veel in Nederland, dus toch meer bijzonder dan de zoveelste traditional.

De laatste caches van de fietsronde werden gevonden en toen bleken er nog een bonus en een extraatje te zijn, die allebei uit de richting lagen. En ik wilde ook nog een uitkijkpunt doen. Het duurde even voor ik alles bereikt had, maar wel alles gevonden. Zo had ik maar liefst 35 caches gevonden vandaag. Het was nu echt tijd om naar het station terug te gaan.

Eigenlijk had ik ook nog graag de ontbrekende nummer 15 van Rondje Oostwaard willen vinden vandaag, maar dat was weer vijf kilometer omfietsen en m’n energie was een beetje op. En in dit deel van het land, waar ze nog behoorlijk gelovig zijn, kun je op een “heilige pinksterdag” nergens iets te eten kopen. Terug op station Gorinchem stond er 61 kilometer op de teller. De trein kwam er bijna meteen aan. Helaas moest ik in Dordrecht bijna een half uur wachten voor de trein naar Tilburg ging rijden (hij stond er al wel, dus ik kon er al wel in gaan zitten). En in Tilburg zou ik zo lang op de trein naar Oisterwijk moeten wachten, dat ik maar weer ben gaan fietsen. Zo kwam er bij die 61 kilometer dus nog 2×8 kilometer bij. Nja, je begrijpt dat ik goed heb geslapen die nacht.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in #geocaching, Day Zero Project en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s