NS-wandeling Hierdense Poort (5)

Ik heb mezelf maar liefst 20 NS-wandelingen die ik nog niet eerder heb gedaan ten doel gesteld in mijn Day Zero Project-lijst…what the hell was I thinking when I wrote that… Vandaar dus het cijfer achter de titel van deze blog. Met deze vijfde NS-wandeling ben ik zowaar al op een kwart van het doel…

Hierdense Poort

20 kilometer van station Nunspeet naar station Harderwijk

NS-wandeling Hierdense Poort is één van de vier nieuwe NS-wandelingen die dit jaar zijn verschenen en ook meteen die met de langste reistijd. Toch stond hij wel op mijn verlanglijstje. Mijn moeder was met een vriendin enkele dagen naar Nunspeet geweest en was daar heel enthousiast over, dus dat was de doorslag: ik ging het gewoon doen. Boek mee in de trein en hup naar Nunspeet. De treinreis verliep gelukkig voorspoedig en omstreeks 11.15 uur stapte ik in Nunspeet uit de trein. Mijn eerste actie was het lopen en loggen van de korte multi Stationsplein Nunspeet, makkelijke vragen en de cache was ook snel gevonden, dankzij de goede hint.

Daarna beklom ik de uitkijktoren op het Veluwe Transferium, dat is naast het station. Zoals je weet hebben uitkijktorens een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij: ik moet er gewoon in klimmen. Voor mijn moeder, die hoogtevrees heeft, is dat onbegrijpelijk. Hier was ik niet de enige, er waren heel veel mensen die vol enthousiasme de ruim 30 meter hoge toren beklommen. Het was mooi weer, dus je kon heel ver kijken vandaag. Ik kon dus mooi het gebied zien, waar ik de rest van de dag zou gaan wandelen.

Aan de voet van de toren bezocht ik ook nog kort het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer. Hier kocht ik een mooie steen voor bij mijn collectie. Helaas was dit een vrij grote, zware steen, dus ik kreeg later wel spijt, toen mijn rugzak steeds zwaarder ging wegen. Nu was het echt tijd om aan de wandeling te beginnen. Die slingerde het bos achter het bezoekerscentrum in.

Ik kwam eruit bij het viaduct over de A28, aan de overzijde lag een cache op de carpoolstrook. Hier mocht je ook gewoon als voetganger op, dus ik vond het wel grappig om een auto-cache te loggen als wandelaar. De cache was overigens keurig verzorgd, dat is wel eens anders op carpoolstroken. Hier vlakbij lag nog een andere cache, op een recreatiepark dat ’t Tolletje heette. Dit leek best wel op ’t Staalbergven, waar de Kanovereniging gevestigd is, maar hier zat ook nog een camping bij. Ook hier weer een keurige cache, ze zijn er goed in, hier in Nunspeet. Ik was voor deze cache een stukje afgeweken van de officiële route, maar pakte die weer op aan de overkant van de weg.

Het mooiste stukje van de route volgde, door de bossen, langs heidevelden en dan over het Hulshorsterzand, een enorme stuifduinvlakte die lijkt op de Loonse- en Drunense Duinen bij mij in de buurt en ook op het Kootwijkerzand. Maar ik houd heel erg van zoiets als het Hulshorsterzand, het is zo’n soort van desolated wasteland, zeker met dit soort weersomstandigheden, als ik zo’n beetje de enige aanwezige mens ben. Was het toen ik op de uitkijktoren stond nog schitterend weer, de rest van de dag was het heel wisselvallig. Heel bewolkt en steeds korte, felle regenbuien. Tussen die regenbuien in was het dan weer heel benauwd, dus ik heb wel 10x mijn jas aan- en uitgetrokken. Gelukkig had ik hem wel met voorbedachte rade meegenomen.

Na het Hulshorsterzand stak ik voor de tweede keer via een viaduct de A28 over (die loopt in een bocht). Via een zeer modderig zandpad en enkele boerenweggetjes tussen de maïsvelden door.

De route ging verder over landgoederen, eerst landgoed Hulshorst, met statige bomenlanen en daarna volgde Kasteel de Essenburgh in Hierden. Bij het kasteel probeerde ik nog een multi op te lossen, maar de laatste twee vragen klopten niet en helaas waren die getallen cruciaal voor het eindcoördinaat, dus ik baalde er nogal van dat ik de cache niet kon vinden. Ondertussen begon ik mijn voeten ook te voelen. De wandeling ging verder over allerlei landweggetjes, maar ik was er een beetje klaar mee.

Ik moest eigenlijk via een boog Harderwijk binnen lopen en dan volgde er nog een stuk door de binnenstad. Maar het was al vrij laat in de middag en ik moest ook nog met de trein terug naar huis. Mijn voeten gingen steeds meer in protest en mijn rugzak leek ondertussen 100.000 kilo te wegen. Dus besloot ik Harderwijk te laten voor wat het was en de kortste weg naar het station te zoeken. Die uiteindelijk ook nog best lang (en saai) bleek te zijn. De totale route zou eigenlijk 20 kilometer moeten zijn en mijn afsnijden leverde alsnog 19 kilometer op de teller op. De terugreis naar huis verliep ook weer niet voorspoedig en duurde uiteindelijk drie uur. Ik overweeg nog wel om deze wandeling ooit – volgend jaar – nog eens in tegengestelde richting te gaan lopen, voor het stukje Harderwijk. Uiteindelijk vind ik bos, heide en stuifzand toch mooier wandelen dan rechttoe, rechtaan langs een rivier, zoals bij de IJsselvallei-wandeling.

Alle foto’s bij deze blog zijn door mijzelf gemaakt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in #treinleven, Wandelen en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op NS-wandeling Hierdense Poort (5)

  1. Pingback: Day Zero Project: Done: Doel #66 | Maartjes Moving Castle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s